คนเรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไรคะ? [ช่วยหน่อยนะคะ]

คนเรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไรคะ?
หลายคนคงตอบว่า เพื่อพ่อแม่ เพื่อชดใช้กรรม หรือเพื่อตัวเอง
เราไม่รู้เลยค่ะ ว่าควรมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร ตอนนี้เลื่อนลอยมาก อยู่ม.6แล้วด้วย ไม่รู้เลยว่าตัวเองจะเรียนอะไร จะไปทางไหน

ถ้าไม่ขี้เกียจอ่านรายละเอียด ก็ไม่ต้องอ่านในสปอยก็ได้ค่ะ ไปอ่านตอนจบเลย
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
1.เพื่อตัวเอง
เราไม่คิดจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง เราคิดว่า ทุกชีวิต เกิดมา ก็มีดับ ทุกคนต้องตาย เงินทองสิ่งต่างๆเป็นของภายนอก ตายไปก็เอาไปไม่ได้ งั้นเราจะฝืนดิ้นรนทำไม ในเมื่อวันนึง เราก็ต้องตาย

2.เพื่อพ่อแม่
เรายังมีพ่อแม่ครบค่ะ เราคิดว่ามันไม่เป็นเหตุผลที่หนักแน่นพอที่จะทำให้เรามีชีวิตอยู่ต่อไป ในเมื่อเราก็ไม่ได้เป็นเหตุผลที่ทำให้พ่อแม่มีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ

3.เพื่อชดใช้กรรม
เพื่อชดใช้กรรม โอเค เราเข้าใจ แต่เราก็ไม่สามารถตอบคำถามที่ญาติที่เลี้ยงดูเราถามได้ว่า "จะเรียนอะไร จะเป็นอะไร" ที่ผ่านมาเราตอบไปว่า "ไม่รู้" ไม่รู้จริงๆค่ะ แล้วจะให้ตอบว่า 'ไม่รู้จะเรียนอะไร วันๆก็อยู่เพื่อชดใช้กรรม' หรอคะ? ไม่ดีมั้งคะ (ฮา)

4.เพื่อคนที่มีพระคุณ[ในที่นี้คือญาติที่เลี้ยงดูเรามา คอยส่งเสียให้เรียน]
ความสัมพันธ์ระหว่างเรากับคนที่เลี้ยงดูเรา ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะ กระทบกระทั่งกันเป็นประจำ อาจเพราะเป็นคนอารมณ์ร้อนทั้งคู่ด้วยมั้งคะ แต่ส่วนมากเราเลือกที่จะเงียบ ไม่ตอบโต้อะไร (โดนด่าบ่อยมากกก แต่ไม่ใช่ว่าเราทำอะไรผิดทุกครั้งนะคะ บางทีอยู่เฉยๆก็ด่า บางทีก็ยกเรื่องเก่าขึ้นมาด่า จนเราชินชากับคำด่าไปซะแล้ว 7วันโดนด่า6วันค่ะ แถมทุกครั้งโดนด่าด้วยคำหยาบทั้งนั้น มาทั้งสวนสัตว์เลย) เคยด่าเราสารพัดที่จะด่าได้ ด่าทุกอย่าง ด่ายันพ่อแม่ เราก็คิดกับเขาว่าเป็น "ผู้มีพระคุณ(มาก)" เท่านั้น ถึงอยู่ด้วยกันก็ไม่ได้มีความผูกพันอะไร(คิดว่านะ) จะมองว่าเราอกตัญญูก็ได้ค่ะ ในด้านความรู้สึกไม่มีอะไรเลย (เจอแต่เรื่องแย่ๆ ก็ไม่รู้จะหาเรื่องดีๆได้จากไหน)

ช่วงม.ปลาย เกรดเราตกมากค่ะ ตกเหลือ 3.5x (เทอมล่าสุด)
เวลาคนที่เลี้ยงเราถามว่า "อยากเรียนอะไร" พอเราตอบไม่รู้ เขาก็บอกว่า "นี่ม.4/ม.5/ม.6แล้วยังไม่รู้หรอ" ก็เราไม่รู้จริงๆ

เขาบอกว่า "เราหัวดี" ทั้งๆที่เราไม่ (เราเคยสอบได้ที่1-2ของชั้น ตอนประถมต้น ซึ่งมันก็นานมาแล้ว เขาอาจคิดว่าเราเก่งละมั้ง ยิ่งตอนขึ้นม.ต้นหรือม.ปลาย เราสอบเข้าได้ห้องโครงการวิทย์ด้วย หรือลืมไปว่ายังมีคนเก่งกว่าเราอีกเป็นพันๆคน)

เขาบอกว่า "เราจะเรียนอะไรก็ได้ ที่เลี้ยงตัวเองได้ ไม่ต้องเลี้ยงเขาหรอก ให้เลี้ยงตัวเองได้ก็พอ แบบไม่ลำบาก" เราคิดว่าอาชีพที่เลี้ยงตัวเองได้ มีตั้งหลากหลายนะคะ อาจไม่ได้เงินเดือนเป็นแสนๆ แต่ถ้าจะเลี้ยงตัวเอง แต่15,000ขึ้นก็น่าจะเลี้ยงตัวเองได้ (มั้ง)
ดูไม่กดดันเลยนะคะ ว่าเรียนอะไรก็ได้ แต่เวลาเจอใครๆ เขาก็บอกว่า "คนนี้เก่ง / ว่าที่หมอ /อยากให้เรียนหมอ" ซึ่งเรากดดันและท้อมาก เพราะเราหัวไม่ดี เราไม่ได้ไม่อยากเป็นหมอนะคะ (เราอยากเป็นหมอ แต่ก็ท้อในความไร้สามารถของตัวเอง ที่นับวันเกรดยิ่งตกไปเรื่อยๆ โอเคเรายอมรับว่าเราขี้เกียจด้วย แต่เวลาเรียนในห้อง ครูไปเร็วมาก และเพื่อนๆก็ทำได้ ทำให้เราตามไม่ทัน เช่นฟิสิกส์[ไม่ถูกกับวิชานี้เลย] เหมือนกับฐานไม่มั่นคง ยิ่งแบกรับเยอะก็ยิ่งสั่นคลอน)

้เราเคยตอบเขาไปว่า "อยากเรียนหมอ" แล้วเขาก็บอกว่า "อยากเรียนหมอหรอ ตลก แค่นี้(เกรด)เมิงยังเอาไม่รอด" คำพูดมันตอกหน้าเรามากค่ะ จนเดี๋ยวนี้พอใครถามว่าอยากเรียนอะไร เราก็ไม่กล้าตอบ เราอาย เพราะคำตอบเรามันช่างห่างไกลกับเราเหลือเกิน
เพื่อนเราบอกว่า ให้เปลี่ยนคำด่าเป็นพลังดิ ซึ่งเราก็ไม่รู้สึกอย่างนั้นเลย เราโตมากับคำด่า คำดูถูก จนเราชินกับมันแล้ว เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

5.อยู่เพื่อคนอื่น
เนื่องจาก เราไม่คิดจะอยู่เพื่อตัวเอง เราเลยคิดจะอยู่เพื่อคนอื่นค่ะ ซึ่งที่เราคิดได้ก็คือ "เป็นหมอ" เพราะเราได้ช่วยคน เราไม่อยากให้คนอื่นๆสูญเสียคนที่ตัวเองรักก่อนเวลาอันควร(ซึ่งก็คือแก่ตาย ซึ่งปัจจุบันนี้หาได้น้อยมาก ส่วนมากเสียชีวิตด้วยโรคภัยไม่ก็อุบัติเหตุ) และก็เราอยากทำประโยชน์ให้คนอื่นด้วย ถ้าเราช่วยชีวิตคนคนนึงได้ เราอาจช่วยชีวิตคนได้อีกหลายสิบคน จากการที่เราช่วยชีวิตคนๆนั้น
นี่คือเหตุผลที่ทำให้เรามีชีวิตอยู่ทุกวันนี้ค่ะ เราอยากเป็นหมอ แต่เราก็โดนสิ่งรอบข้างสั่นคลอนความคิด เช่นคำด่าคำดูถูกจากคนที่เลี้ยงเรามา และที่ยิ่งไปกว่านั้น คือการที่เราดูถูกตัวเอง เราคิดว่าตัวเองไม่คู่ควร คิดว่าทำไมไม่ได้ คิดว่าคนโง่อย่างเราอย่าแม้แต่จะฝันเลย(ฟิสิกส์ไม่รู้เรื่องสักนิด) สารพัดความคิดต่างๆ ทำให้เราท้อแท้ หมดหวัง หมดกำลังใจ


เราสับสนมากค่ะ ไม่รู้จะไปทางไหนดี ช่วยให้คำแนะนำหน่อยนะคะ

ตอนนี้เราก็เหมือนเรือลอยอยู่กลางทะเล โดนคลื่นซัดไปมา ไม่รู้จะล่มลงเมื่อไหร่

[เพิ่ม] อาจจะสับสนหน่อยนะคะ เราเองก็สับสนอยู่มากตอนนี้ (ฮา) อ่านเองยังงงเอง ในหัวเรายุ่งเหยิงไปหมดแล้ว

เราอยากเป็นหมอ แต่เราสับสน ท้อแท้ ไม่รู้จะเป็นได้มั้ย จะเก่งพอรึเปล่า จะทำได้มั้ย แต่ถ้าเราไม่เป็นหมอ เราก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม (เพราะเราคิดจะอยู่เพื่อคนอื่น) ความตั้งใจของเรา ถูกขัดขวางด้วยความคิดของเราเอง