ก่อนอื่นขอเล่านะคะ
คือเรามีลูกตอนอายุ17 คือครอบครัวเราดีมาก ให้โอกาสเราเสมอ
(ไม่ดีเลยนะคะ ที่อายุ17จะมามีลูก มันไม่ควรคะ อยากจะเตือนวัยรุ่น
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ จะคิดเยอะๆๆๆเลยคะ)
ความคิดเราตอนท้องเครียดมาก เครียดแบบชีวิตนี้จะตาย
ตอนนั้นเราบอกแฟนว่าน่าจะท้อง เค้าก็บอกว่าไม่หรอก
แล้วเราก็พูดซ้ำๆๆๆ เพราะประจำเดือนเราไม่มา แล้วช่วงนั้นเหมือนแฟนมีคนอื่น
เค้าขับรถมารับเรา เราร้องไห้ เราจำได้แม่นเค้าพูดมาคำนึง"ร้องอยู่ได้น่ารำคาน"
คือตอนนั้นจึกมากคะ ทำอะไรไม่ถูก แล้วอีกวันแฟนก็ไปซื้อที่ตรวจครรภ์ให้
ผลออกมาคือ2ขีด เราก็เครียดมากไม่กล้าบอกผู้ใหญ่ แฟนเราก็ดีนะคะ พาไปฝากครรภ์
บอกว่าอย่าทำแท้งนะ ครอบครัวเค้าดูได้ (แฟนเราอายุมากกว่าเรา4ปีคะ)
แล้วจนต้องถึงวันที่ ต้องบอกผู้ใหญ่ ทุกคนน่าจะเดาได้คะว่าเป็นยังไง
พ่อแม่เสียใจมาก แย่มากๆคะบอกเลย เกลียดตัวเองมาก
แต่ครอบครัวเราให้อภัยเสมอ ช่วยทุกอย่าง ให้กำลังใจ
แม่เราเคยพูดว่า"เห็นไหมเตือนแล้ว เป็นยังไง จบชีวิตวัยรุ่น"
ใช่คะ จบทุกอย่าง ไม่ได้เที่ยว วันๆต้องดูลูกคะ
แต่แฟนเราแรกๆดีนะคะ ดูแลเราบ้าง นิดหน่อย
หลังจากผ่านมาปีนึง ชีวิตแย่มาก ร้องไห้ทุกวัน ไม่มีความสุขเลยคะ
เลี้ยงลูกด้วยความเครียดคะ แฟนอยากจะให้เราเป็นแบบนั้นแบบนี้
ให้เราปรับทุกอย่าง เราพยายามคะ แต่แฟนเราไม่ช่วยปรับเลย
ทำตัวไม่แคร์อะไรเลย เราพยายามปรับความเข้าใจทุกครั้ง
แต่ทุกครั้งที่ปรับ ผลคือเค้าไม่ฟังใครคะ ฟังแต่ความคิดของตัวเอง
เค้าอยากให้เราดูแลแม่เค้ารักแม่เค้า เราก็รักคะเคารพท่าน
ไปกินอะไรหรือเจออะไรอร่อยๆก็ซื้อฝากท่านเสมอ
แต่แฟนเราไม่เคยจะมาสนใจครอบครัวเรา ไม่เคยคิดจะมาหาพ่อแม่เรา
ไม่เคยคิดจะมาคุยกับท่าน ทั้งๆทีเวลามีปัญหาเรื่องเงินท่านก็ช่วยเรา
คือไม่รู้จะพูดยังไงคะ แม่เราก็น่าจะรู้ว่าเราไม่โอเคกับแฟนสักเท่าไหร่
แต่เราไม่พูดคะ ไม่เล่าทำตัวปกติ เรากลัวแม่เราจะเครียดคะ
แล้วมีครั้งนึงแฟรพูดกับเราว่า ถ้าเค้าตายดูแลพ่อแม่เค้าด้วย พี่เค้าก็อย่าทิ้งนะ
เราก็ไม่ทิ้งหรอก ไม่ใช่คนแบบนั้น
แล้วเราบอกกลับคะ ถ้าเราตาย ดูแลพ่อแม่เราด้วยนะ
รู้ไหมคะเค้าพูดว่าไง เค้าบอกว่า บอกเลยนะผมดูไม่ไหวหรอก
คิดยังไงกันคะ ???? เข้าใจใช่ไหมคะ ????
ตลอดที่ผ่านมาทะเลาะกันบ่อยคะ เราว่าเราไม่ได้เพอเฟ็กนะคะ
แต่เราว่าเค้าเห็นแก่ตัวเกินไปในทุกๆเรื่อง คะ ไม่เคยเป็นห่วงเราเลย
เราไม่สบายหรืออะไรก็ไม่สนใจ
ผ่านมา2ปีคะ ทุกอย่างเหมือนเดิม แฟนเราติดเพื่อนมากคะ
ชอบออกไปหาเพื่อนทุกวัน เราทำงานกลับมาแทบไม่เจอหน้า
ตอนเช้าเราออกมาทำงานแล้วเค้าก็ยังไม่ตื่นคะ
ลูกเรากลับมาก็เลี้ยงเองคะ แฟนออกไปหาเพื่อน แล้วเราพูดกับเค้าไม่ได้นะคะ
เค้าโมโหคะ เค้ารักอิสระคะ แล้ววันนี้เค้าบอกไม่ต้องมาตามเค้าจะอยู่กับเพื่อน
แล้วก็พูดจาแย่คะ เราก็โมโหคะ บอกไปว่า เราเลิกกันนะ สถานะเราคือไม่เป็นอะไรกัน
แต่ที่อยู่เพราะลูก แฟนเราบอกให้ไปบอกพ่อแม่เลยว่าเลิกกัน เราไม่อยากบอกพ่อแม่
เรากลัวท่านเครียด เรากลัวท่านกังวล ท่านเป็นห่วง ทุกอย่างรุมเร้าคะ และ
ที่เราทนอยู่เพราะรักลูกคะบอกเลย คิดไม่ออกว่าจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีลูก
นอนด้วยกันทุกวัน ถ้าไม่มีจะอยู่ยังไง (คือลูกเราพ่อแม่แฟนช่วยเลี้ยงแต่เด็กคะเรา
ไม่กล้าอยู้ดีดีเอาลูกไปเลย เค้าก็รักหลานคะ ช่วยเลี้ยงมาตลอด
แล้วถ้าเราเอาลูกไปแฟนเราไม่ยอมแน่ๆ เค้าคงฟ้องเรา แล้วลูกเรานามสกุลของแฟนคะ
*เราไม่ได้แต่งงานจดทะเบียนนะคะ* )
คือเราเครียดคะ ควรทำยังไงดีคะ
อยากเลิกกับแฟนแต่ไม่อยากจากลูก ทำไงดี?
คือเรามีลูกตอนอายุ17 คือครอบครัวเราดีมาก ให้โอกาสเราเสมอ
(ไม่ดีเลยนะคะ ที่อายุ17จะมามีลูก มันไม่ควรคะ อยากจะเตือนวัยรุ่น
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ จะคิดเยอะๆๆๆเลยคะ)
ความคิดเราตอนท้องเครียดมาก เครียดแบบชีวิตนี้จะตาย
ตอนนั้นเราบอกแฟนว่าน่าจะท้อง เค้าก็บอกว่าไม่หรอก
แล้วเราก็พูดซ้ำๆๆๆ เพราะประจำเดือนเราไม่มา แล้วช่วงนั้นเหมือนแฟนมีคนอื่น
เค้าขับรถมารับเรา เราร้องไห้ เราจำได้แม่นเค้าพูดมาคำนึง"ร้องอยู่ได้น่ารำคาน"
คือตอนนั้นจึกมากคะ ทำอะไรไม่ถูก แล้วอีกวันแฟนก็ไปซื้อที่ตรวจครรภ์ให้
ผลออกมาคือ2ขีด เราก็เครียดมากไม่กล้าบอกผู้ใหญ่ แฟนเราก็ดีนะคะ พาไปฝากครรภ์
บอกว่าอย่าทำแท้งนะ ครอบครัวเค้าดูได้ (แฟนเราอายุมากกว่าเรา4ปีคะ)
แล้วจนต้องถึงวันที่ ต้องบอกผู้ใหญ่ ทุกคนน่าจะเดาได้คะว่าเป็นยังไง
พ่อแม่เสียใจมาก แย่มากๆคะบอกเลย เกลียดตัวเองมาก
แต่ครอบครัวเราให้อภัยเสมอ ช่วยทุกอย่าง ให้กำลังใจ
แม่เราเคยพูดว่า"เห็นไหมเตือนแล้ว เป็นยังไง จบชีวิตวัยรุ่น"
ใช่คะ จบทุกอย่าง ไม่ได้เที่ยว วันๆต้องดูลูกคะ
แต่แฟนเราแรกๆดีนะคะ ดูแลเราบ้าง นิดหน่อย
หลังจากผ่านมาปีนึง ชีวิตแย่มาก ร้องไห้ทุกวัน ไม่มีความสุขเลยคะ
เลี้ยงลูกด้วยความเครียดคะ แฟนอยากจะให้เราเป็นแบบนั้นแบบนี้
ให้เราปรับทุกอย่าง เราพยายามคะ แต่แฟนเราไม่ช่วยปรับเลย
ทำตัวไม่แคร์อะไรเลย เราพยายามปรับความเข้าใจทุกครั้ง
แต่ทุกครั้งที่ปรับ ผลคือเค้าไม่ฟังใครคะ ฟังแต่ความคิดของตัวเอง
เค้าอยากให้เราดูแลแม่เค้ารักแม่เค้า เราก็รักคะเคารพท่าน
ไปกินอะไรหรือเจออะไรอร่อยๆก็ซื้อฝากท่านเสมอ
แต่แฟนเราไม่เคยจะมาสนใจครอบครัวเรา ไม่เคยคิดจะมาหาพ่อแม่เรา
ไม่เคยคิดจะมาคุยกับท่าน ทั้งๆทีเวลามีปัญหาเรื่องเงินท่านก็ช่วยเรา
คือไม่รู้จะพูดยังไงคะ แม่เราก็น่าจะรู้ว่าเราไม่โอเคกับแฟนสักเท่าไหร่
แต่เราไม่พูดคะ ไม่เล่าทำตัวปกติ เรากลัวแม่เราจะเครียดคะ
แล้วมีครั้งนึงแฟรพูดกับเราว่า ถ้าเค้าตายดูแลพ่อแม่เค้าด้วย พี่เค้าก็อย่าทิ้งนะ
เราก็ไม่ทิ้งหรอก ไม่ใช่คนแบบนั้น
แล้วเราบอกกลับคะ ถ้าเราตาย ดูแลพ่อแม่เราด้วยนะ
รู้ไหมคะเค้าพูดว่าไง เค้าบอกว่า บอกเลยนะผมดูไม่ไหวหรอก
คิดยังไงกันคะ ???? เข้าใจใช่ไหมคะ ????
ตลอดที่ผ่านมาทะเลาะกันบ่อยคะ เราว่าเราไม่ได้เพอเฟ็กนะคะ
แต่เราว่าเค้าเห็นแก่ตัวเกินไปในทุกๆเรื่อง คะ ไม่เคยเป็นห่วงเราเลย
เราไม่สบายหรืออะไรก็ไม่สนใจ
ผ่านมา2ปีคะ ทุกอย่างเหมือนเดิม แฟนเราติดเพื่อนมากคะ
ชอบออกไปหาเพื่อนทุกวัน เราทำงานกลับมาแทบไม่เจอหน้า
ตอนเช้าเราออกมาทำงานแล้วเค้าก็ยังไม่ตื่นคะ
ลูกเรากลับมาก็เลี้ยงเองคะ แฟนออกไปหาเพื่อน แล้วเราพูดกับเค้าไม่ได้นะคะ
เค้าโมโหคะ เค้ารักอิสระคะ แล้ววันนี้เค้าบอกไม่ต้องมาตามเค้าจะอยู่กับเพื่อน
แล้วก็พูดจาแย่คะ เราก็โมโหคะ บอกไปว่า เราเลิกกันนะ สถานะเราคือไม่เป็นอะไรกัน
แต่ที่อยู่เพราะลูก แฟนเราบอกให้ไปบอกพ่อแม่เลยว่าเลิกกัน เราไม่อยากบอกพ่อแม่
เรากลัวท่านเครียด เรากลัวท่านกังวล ท่านเป็นห่วง ทุกอย่างรุมเร้าคะ และ
ที่เราทนอยู่เพราะรักลูกคะบอกเลย คิดไม่ออกว่าจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีลูก
นอนด้วยกันทุกวัน ถ้าไม่มีจะอยู่ยังไง (คือลูกเราพ่อแม่แฟนช่วยเลี้ยงแต่เด็กคะเรา
ไม่กล้าอยู้ดีดีเอาลูกไปเลย เค้าก็รักหลานคะ ช่วยเลี้ยงมาตลอด
แล้วถ้าเราเอาลูกไปแฟนเราไม่ยอมแน่ๆ เค้าคงฟ้องเรา แล้วลูกเรานามสกุลของแฟนคะ
*เราไม่ได้แต่งงานจดทะเบียนนะคะ* )
คือเราเครียดคะ ควรทำยังไงดีคะ