เราต้องบอกก่อนนะว่าตั้งแต่เด็กจนโต ปกติแล้วเราไปคนไม่ค่อยเหงาเท่าไหร่ เพราะมีครอบครัวและเพื่อนๆค่อยอยู่ข้างกายตลอดมา จนตอนนี้เราอายุจะ 21 แล้วเพิ่งมาร็สึกเป็นครั้งแรกเลยว่า  ชีวิตดูเหวงๆ เหงาๆ แล้วรู้สึกเหมือนบางอย่างมันขาดหายไป ซึ่งปัญหามันติดที่ว่า เราไม่ร็ว่ามันคืออะไร ตอนแรกเราก็คิดว่าสงสัยเพราะอาจจะไปเรียนที่มหาวิทยาลัยก็เลยอาจจะเป็นเรื่องปกติที่เราจะรุ้สึกแบบนี้ กลับบ้านมาอาจจะรู้สึกดีขึ้น แต่กลับกลายเป็นว่าพอกลับบ้านมา ความรู้สึกทวีคูณขึ้นไปอีกเท่าตัว (อาจจะเพราะมีเวลาว่างเยอะกว่าเดิม) เราไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเท่าไหร่เลย เพราะ เราก็มีเพื่อน และครอบครัวอยู่เคียงข้างเสมอมา อารมณ์เราแบบว่า ต้องการหาอะไรซักอย่างมาเติมเต็มแต่เราไม่รู้ว่ามันคืออะไร อยากทำอะไรซักอย่างแต่ไม่รู้มันคืออะไร เริ่มยังไง หรืออาจเพราะเป็นการเปลี่ยนแปลงจากช่วงวัยรุ่ยสู่ผู้ใหญ่ รึเปล่า หรือเกี่ยวข้องกับฮอร์โมนรึเปล่า หรือว่ามันเกี่ยวข้องกับการที่เราว่างเกินไปจนฟุ้งซ่านรึเปล่า ยอมรับเลยว่าเราค่อนข้างเครียดเพราะมันเป็นเรื่องของความรู้สึกหน่ะ เราเคยคุยกะแม่เหมือนกันแต่เขาก็เหมือนไม่เข้าใจเรา
บางวันเราซึมไปเลย ไม่มีกะจิตกะใจทำอะไร พาลทำให้ตัวเองรู้สึกไม่มีค่าไปอีก เฮ้อออออออออออ

เพื่อนๆคนไหนเคยเป็นแบบเราก็เอามาแชร์ด้วยก็ได้นะค่ะ หรือให้ที่มีคำแนะนำดีๆ เราก็อยากอ่านให้เป็นกำลังใจกับตัวเองเหมือนกัน
ขอบคุณมากๆๆค่ะ