สืบเนื่องมาจากเรื่องมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ที่กำลังเป็นกระแสอยู่ตอนนี้
ที่มีคนเอาข้อความต่างๆ ที่น้องเขาโพสต์ไว้ในทวิตเตอร์มาวิพากษ์วิจารณ์กัน
ผมก็เคยโดนคล้ายๆ กันนี้เหมือนกัน ถึงจะไม่รุนแรงเท่าน้องเขา แต่ก็ทำให้ชีวิตเดือดร้อนไปช่วงนึงเลยครับ
เลยอยากจะบอกกับเพื่อนๆ น้องๆ ที่คิดว่ามันเป็นพื้นที่ส่วนตัว ให้เข้าใจมันใหม่ และระมัดระวังในการที่จะโพสต์อะไรมากขึ้น

ผมก็เคยคิดว่ามันเป็นที่ส่วนตัวนะครับ เพราะผมตั้งค่า private ไว้
แล้วก็รับเฉพาะเพื่อนที่รู้จัก ทั้งที่รู้จักตัวและรู้จักกันในเน็ต
จะโพสต์ทุกอย่างที่ตัวเองรู้สึก ทั้งดีและไม่ดีโดยไม่ได้คิดอะไร คิดแค่เป็นที่ระบายเท่านั้น

ตอนนั้นเพิ่งเข้าทำงานที่บริษัทนึง อยู่ในช่วงปรับตัวเข้ากับสังคมใหม่ที่เราไม่คุ้นเคย
ก็เลยมีปัญหาเรื่องคนบ้าง เรื่องงานบ้างมาบ่นๆ ในเฟส

แล้วก็มีคนที่รู้จักกันในเน็ตคนนึง จะชอบมาถามเรื่องที่ทำงาน ว่ามีปัญหาอะไรมั้ย
เพื่อนร่วมงานเป็นยังไง คอยให้กำลังใจตลอด แล้วก็จะบอกย้ำเสมอว่าเป็นเพื่อนกันมีอะไรก็คุยกันได้ทุกเรื่อง

ผมก็ไม่ได้เฉลียวใจเลย คือ คุยทุกอย่างที่เขาถาม บอกหมดว่าเรารู้สึกยังไง พอใจไม่พอใจ
ช่วงนั้นปัญหากับคนที่ทำงานเยอะมาก มากกว่าที่เคยเจอ ทั้งหัวหน้าและเพื่อนร่วมงาน
สายตาที่แต่ละคนมองก็ดูไม่ดี ปฏิบัติกับเราไม่ดี พูดเหมือนหลอกด่าบ้างอะไรบ้าง
ผมเริ่มสงสัย ว่าหลายเรื่องเราไม่ได้พูดกับใครเลยนอกจากคนนี้เท่านั้น

สรุปก็คือเขารู้จักกับคนที่ทำงานผมมาก่อน ก่อนที่ผมจะรู้จักเขาซะอีก
ทุกเรื่องที่เขาถามผม เขาเอาไปบอกคนที่ทำงานผมหมด

สุดท้ายผมต้องลาออกจากบริษัทนั้น เพราะทนกับแรงกดดันไม่ได้
เรื่องนี้ไม่โทษใครนอกจากตัวเองที่ไว้ใจคนและให้ความสำคัญกับคำว่า "เพื่อน" มากเกินไป

ปัจจุบัน ผมเล่นเฟสด้วยความระมักระวังมากขึ้น ไม่โพสต์อะไรที่ไม่ดี
และรับเฉพาะเพื่อนสนิทที่รู้จักกันตัวเป็นๆ เท่านั้น อยากจะบ่นอะไร
ก็บ่นกับหมาแมวที่บ้าน สบายใจ บ่นแล้วก็จบตรงนั้น ไม่มีเรื่องมาให้เดือดร้อนภายหลัง