แวะมาทักทายกันได้ค่ะ www.facebook.com/the.samanthachiew
ผมเฝ้าถามว่านางฟ้าอยู่ที่ไหน กำลังติดปีกโบยบินอยู่เหนือฟากฟ้า ท่ามกลางดวงดารา หรือสองเท้าเหยียบผืนดินเหมือนผมกันหนอ ผมใคร่สงสัยและอยากรู้ว่าหน้าตาของเหล่านางฟ้านั้นเป็นเช่นไร มีนัยน์ตาชวนฝัน เสียงใสเหมือนกระดิ่ง และระยิบระยับราวอัญมณีจริงหรือไม่ พวกท่านกำลังเฝ้ามองผมอยู่ หรือว่าโผบินจากโลกมนุษย์นี้ไปแล้ว
พวกท่านจะอยากพูดกับผมหรือไม่หนอ
คำถามเหล่านี้ ผมเคยถามกับแม่ของผมมาแล้ว
ผมจำได้ดีว่าคืนวันนั้นฝนตกหนัก พายุกำลังพัดเข้ามาจากทางตอนใต้ ทำให้หมู่บ้านเราพลอยโดนผลของพายุไปด้วย มันมีทั้งเสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่น สายลมที่พัดแรงแข่งกับสายฝนเม็ดหนา มันรวมกันเป็นเสียงที่ดังน่ากลัว ผมจำได้ว่าตัวเองถูกความหวาดกลัวครอบงำมากเพียงใด ผมไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างข้างเตียง เพราะผมกลัวว่าจะมียักษ์ใหญ่ มาปรากฎอยู่ตรงนั้น --
มันจะคว้าเอาตัวผมไปจากเตียง เอาเด็กชายตัวเล็กกระจ้อยร้อย ผอมกะหร่องขี้โรคคนนี้ ไปจากโลกมนุษย์ -- มันต้องการเด็กที่ไม่เป็นที่ต้องการ ต้องการใครสักคนที่ไม่เป็นที่จดจำ… เอาไปต้มกิน....หรือไม่ก็เอาไปย่างกิน ..... ผมอาจโชคดีหน่อยตรงที่ไม่มีเนื้อติดกระดูก เลยทำให้ผมอาจจะตายคามือยักษ์ไปก่อนหน้านั้นแล้วก็ได้ -- แล้วในวันถัดมา คนในหมู่บ้านก็จะไม่สังเกตเห็นด้วยซ้ำ ว่าข้างหน้าต่างบานนี้ เด็กชายซีดเซียวคนหนึ่งได้หายตัวไปแล้ว ....
ความคิดเหล่านี้ฉายซ้ำไปซ้ำมาเหมือนละครหุ่นเชิด ยิ่งดูมากขึ้นแค่ไหน ก็ยิ่งมีรายละเอียด ยิ่งจำจังหวะของเสียงไม้ที่กระทบ ยิ่งคุ้นเคยกับเสียงเส้นสายที่ยึดข้อต่อของตัวหุ่น ยิ่งดู ยิ่งลึกซึ้ง ประหนึ่งมันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายตนเอง สำหรับผมแล้วนั้น ยักษ์ร้ายตนนั้นมีตัวตนเสมอเหมือนเป็นหุ่นเชิดตัวใหญ่ก็ไม่ปาน เพียงเปิดโรงออกมา คุณก็จะไม่มีวันลืมใบหน้าที่แข็งกระด้างนั้นได้
เคยมีคนบอกผมว่า ยิ่งเราปล่อยให้ตัวเองรู้จักความกลัวมากขึ้นแค่ไหน ก็เท่ากับยินยอมให้ความกลัว “ทำความรู้จัก” กับเรามากขึ้นเท่านั้น .... แล้วเมื่อยิ่งรู้จัก ยิ่งคุ้นเคย ความกลัวก็มักชอบที่จะเป็นเพื่อนกับเรา ... มันจะอยู่ติดกับคุณ หายใจร่วมกับคุณ ร้องไห้ด้วยน้ำตาเดียวกับคุณ และแม้แต่ใช้เงาเดียวกับคุณ ...ทีละนิด ทีละน้อย .... จนในท้ายที่สุด มันจะเป็นได้แม้แต่ “ตัวของเราเอง”
ถ้าเช่นนั้น ... ความนึกคิดของผมในตอนนี้เป็นของใครกัน
ของผม หรือ ของมัน
คืนวันนั้นผมทนอยู่ใต้ผ้าห่มต่อไปอีกไม่ได้ ผมสั่นกระดิ่งเรียก ลินดา หัวหน้าสาวใช้ แต่ก็ไม่มีใครเข้ามาหาผม -- ผมสุขภาพย่ำแย่มาตั้งแต่จำความได้ จนทำให้ต้องมีคนดูแลอยู่ใกล้ตัวเสมอ แต่ในคืนวันนั้นกลับไม่มีใครปรากฎตัวเข้ามาในห้องของผมเลย
มันทำให้ผมรู้ตัวในตอนนั้นเอง ว่าบ้านหลังนี้กำลังมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้น ถูกครอบงำด้วยเสียงของสายฝน และเสียงนาฬิกาที่โถงทางเดิน --
มันดัง ติ่ก -- ต่อก -- ติ่ก -- ต่อก -- อย่างช้าๆ ไม่เร่งรีบ ....
จนกระทั่งมีอีกเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา!
มันเป็นเสียงที่ติดหูผมจนถึงตอนนี้
เป็นเสียงเหมือนไม้หนักๆ ดังกระทบกับพื้นของโถงทางเดิน เป็นจังหวะดังก่อกแก่กเบาๆ เหมือนดังมาจากสักแห่งที่ไกลๆ
ผมนิ่งฟังเสียงปริศนานั้น ....จดจ่อกับมัน.... แทบลืมหายใจ เมื่อเสียงนั้นเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ -- มันหยุดอยู่ที่หน้าห้องนอนแม่ผม ....ผมภาวนาให้มันไม่เปิดประตูเข้าไป .... เพราะแม่สุขภาพแย่กว่าผมหลายเท่า ท่านป่วย และอ่อนแอมากเสียจนแพทย์สั่งห้าม ไม่สามารถให้ผมเข้าไปพบท่านได้ เป็นเวลาสองปีแล้ว ....
แต่แล้วก็มีเสียงประตูเปิดออก ... ผมใจหายวาบ เป็นห่วงว่าแม่กำลังเชิญหน้ากับคนแปลกหน้า แต่ปลายเท้ากลับเย็นเชียบ ไม่สามารถขยับได้แม้สักนิด .....
ท่ามกลางความรู้สึกหวาดกลัว และสมเพชตัวเอง เสียงประหลาดก็ดังก็อกแก่กขึ้นอีกครั้ง ส่งเสียงดังลั่นเอียดอาด เหมือนเส้นเชือกที่โดนขึงแน่น .... ออกมาจากห้องแม่ แล้วก็ลากเข้ามาใกล้ผมขึ้นอีก จนหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องผม
“ลินดา นั่นคุณรึเปล่า” ผมเรียกเสียงสั่น แทบจำไม่ได้ ว่าบังคับให้ตัวเองไม่ร้องไห้ได้อย่างไร ก่อนจะเรียกอีกชื่อหนึ่งไป “แม่ ...นั้นแม่รึเปล่าครับ”
ไม่มีคำตอบ ....
บานประตูค่อยๆเปิดแง้มออก แสงสลัวจากเทียนไขเล็ดลอดเข้ามา ปรากฏเป็นเงารูปร่างพิกลบนพื้นห้อง
รูปร่างเงาวูบวาบไปมา ราวกับถูกพัดพาไปกับกระแสลมภายนอก ยากที่จะบอกว่าใครมาเยือน ใครคือผู้ถือเทียนไข
แล้วก็เหมือนกับว่าทุกสิ่งอย่างรอบกายหยุดดำเนินไป ไม่มีเสียงนาฬิกาเรือนโบราณที่โถง หรือแม้แต่เสียงกระทบของเม็ดฝนที่หน้าต่าง
ท่ามกลางความหวาดกลัว เหน็บหนาว และลึกลับชวนพิศวงนี้ แขกผู้มาเยือนก็ค่อยๆปรากฏตัวแก่สายตาของผม .... นั่นไม่ใช่แม่ ไม่ใช่ลินดา
... แต่กลับเป็น หุ่นเชิด
THE PUPPET หุ่นเชิด
ผมเฝ้าถามว่านางฟ้าอยู่ที่ไหน กำลังติดปีกโบยบินอยู่เหนือฟากฟ้า ท่ามกลางดวงดารา หรือสองเท้าเหยียบผืนดินเหมือนผมกันหนอ ผมใคร่สงสัยและอยากรู้ว่าหน้าตาของเหล่านางฟ้านั้นเป็นเช่นไร มีนัยน์ตาชวนฝัน เสียงใสเหมือนกระดิ่ง และระยิบระยับราวอัญมณีจริงหรือไม่ พวกท่านกำลังเฝ้ามองผมอยู่ หรือว่าโผบินจากโลกมนุษย์นี้ไปแล้ว
พวกท่านจะอยากพูดกับผมหรือไม่หนอ
คำถามเหล่านี้ ผมเคยถามกับแม่ของผมมาแล้ว
ผมจำได้ดีว่าคืนวันนั้นฝนตกหนัก พายุกำลังพัดเข้ามาจากทางตอนใต้ ทำให้หมู่บ้านเราพลอยโดนผลของพายุไปด้วย มันมีทั้งเสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่น สายลมที่พัดแรงแข่งกับสายฝนเม็ดหนา มันรวมกันเป็นเสียงที่ดังน่ากลัว ผมจำได้ว่าตัวเองถูกความหวาดกลัวครอบงำมากเพียงใด ผมไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างข้างเตียง เพราะผมกลัวว่าจะมียักษ์ใหญ่ มาปรากฎอยู่ตรงนั้น --
มันจะคว้าเอาตัวผมไปจากเตียง เอาเด็กชายตัวเล็กกระจ้อยร้อย ผอมกะหร่องขี้โรคคนนี้ ไปจากโลกมนุษย์ -- มันต้องการเด็กที่ไม่เป็นที่ต้องการ ต้องการใครสักคนที่ไม่เป็นที่จดจำ… เอาไปต้มกิน....หรือไม่ก็เอาไปย่างกิน ..... ผมอาจโชคดีหน่อยตรงที่ไม่มีเนื้อติดกระดูก เลยทำให้ผมอาจจะตายคามือยักษ์ไปก่อนหน้านั้นแล้วก็ได้ -- แล้วในวันถัดมา คนในหมู่บ้านก็จะไม่สังเกตเห็นด้วยซ้ำ ว่าข้างหน้าต่างบานนี้ เด็กชายซีดเซียวคนหนึ่งได้หายตัวไปแล้ว ....
ความคิดเหล่านี้ฉายซ้ำไปซ้ำมาเหมือนละครหุ่นเชิด ยิ่งดูมากขึ้นแค่ไหน ก็ยิ่งมีรายละเอียด ยิ่งจำจังหวะของเสียงไม้ที่กระทบ ยิ่งคุ้นเคยกับเสียงเส้นสายที่ยึดข้อต่อของตัวหุ่น ยิ่งดู ยิ่งลึกซึ้ง ประหนึ่งมันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายตนเอง สำหรับผมแล้วนั้น ยักษ์ร้ายตนนั้นมีตัวตนเสมอเหมือนเป็นหุ่นเชิดตัวใหญ่ก็ไม่ปาน เพียงเปิดโรงออกมา คุณก็จะไม่มีวันลืมใบหน้าที่แข็งกระด้างนั้นได้
เคยมีคนบอกผมว่า ยิ่งเราปล่อยให้ตัวเองรู้จักความกลัวมากขึ้นแค่ไหน ก็เท่ากับยินยอมให้ความกลัว “ทำความรู้จัก” กับเรามากขึ้นเท่านั้น .... แล้วเมื่อยิ่งรู้จัก ยิ่งคุ้นเคย ความกลัวก็มักชอบที่จะเป็นเพื่อนกับเรา ... มันจะอยู่ติดกับคุณ หายใจร่วมกับคุณ ร้องไห้ด้วยน้ำตาเดียวกับคุณ และแม้แต่ใช้เงาเดียวกับคุณ ...ทีละนิด ทีละน้อย .... จนในท้ายที่สุด มันจะเป็นได้แม้แต่ “ตัวของเราเอง”
ถ้าเช่นนั้น ... ความนึกคิดของผมในตอนนี้เป็นของใครกัน
ของผม หรือ ของมัน
คืนวันนั้นผมทนอยู่ใต้ผ้าห่มต่อไปอีกไม่ได้ ผมสั่นกระดิ่งเรียก ลินดา หัวหน้าสาวใช้ แต่ก็ไม่มีใครเข้ามาหาผม -- ผมสุขภาพย่ำแย่มาตั้งแต่จำความได้ จนทำให้ต้องมีคนดูแลอยู่ใกล้ตัวเสมอ แต่ในคืนวันนั้นกลับไม่มีใครปรากฎตัวเข้ามาในห้องของผมเลย
มันทำให้ผมรู้ตัวในตอนนั้นเอง ว่าบ้านหลังนี้กำลังมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้น ถูกครอบงำด้วยเสียงของสายฝน และเสียงนาฬิกาที่โถงทางเดิน --
มันดัง ติ่ก -- ต่อก -- ติ่ก -- ต่อก -- อย่างช้าๆ ไม่เร่งรีบ ....
จนกระทั่งมีอีกเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา!
มันเป็นเสียงที่ติดหูผมจนถึงตอนนี้
เป็นเสียงเหมือนไม้หนักๆ ดังกระทบกับพื้นของโถงทางเดิน เป็นจังหวะดังก่อกแก่กเบาๆ เหมือนดังมาจากสักแห่งที่ไกลๆ
ผมนิ่งฟังเสียงปริศนานั้น ....จดจ่อกับมัน.... แทบลืมหายใจ เมื่อเสียงนั้นเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ -- มันหยุดอยู่ที่หน้าห้องนอนแม่ผม ....ผมภาวนาให้มันไม่เปิดประตูเข้าไป .... เพราะแม่สุขภาพแย่กว่าผมหลายเท่า ท่านป่วย และอ่อนแอมากเสียจนแพทย์สั่งห้าม ไม่สามารถให้ผมเข้าไปพบท่านได้ เป็นเวลาสองปีแล้ว ....
แต่แล้วก็มีเสียงประตูเปิดออก ... ผมใจหายวาบ เป็นห่วงว่าแม่กำลังเชิญหน้ากับคนแปลกหน้า แต่ปลายเท้ากลับเย็นเชียบ ไม่สามารถขยับได้แม้สักนิด .....
ท่ามกลางความรู้สึกหวาดกลัว และสมเพชตัวเอง เสียงประหลาดก็ดังก็อกแก่กขึ้นอีกครั้ง ส่งเสียงดังลั่นเอียดอาด เหมือนเส้นเชือกที่โดนขึงแน่น .... ออกมาจากห้องแม่ แล้วก็ลากเข้ามาใกล้ผมขึ้นอีก จนหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องผม
“ลินดา นั่นคุณรึเปล่า” ผมเรียกเสียงสั่น แทบจำไม่ได้ ว่าบังคับให้ตัวเองไม่ร้องไห้ได้อย่างไร ก่อนจะเรียกอีกชื่อหนึ่งไป “แม่ ...นั้นแม่รึเปล่าครับ”
ไม่มีคำตอบ ....
บานประตูค่อยๆเปิดแง้มออก แสงสลัวจากเทียนไขเล็ดลอดเข้ามา ปรากฏเป็นเงารูปร่างพิกลบนพื้นห้อง
รูปร่างเงาวูบวาบไปมา ราวกับถูกพัดพาไปกับกระแสลมภายนอก ยากที่จะบอกว่าใครมาเยือน ใครคือผู้ถือเทียนไข
แล้วก็เหมือนกับว่าทุกสิ่งอย่างรอบกายหยุดดำเนินไป ไม่มีเสียงนาฬิกาเรือนโบราณที่โถง หรือแม้แต่เสียงกระทบของเม็ดฝนที่หน้าต่าง
ท่ามกลางความหวาดกลัว เหน็บหนาว และลึกลับชวนพิศวงนี้ แขกผู้มาเยือนก็ค่อยๆปรากฏตัวแก่สายตาของผม .... นั่นไม่ใช่แม่ ไม่ใช่ลินดา
... แต่กลับเป็น หุ่นเชิด