คบกันมาเกือบจะ2ปีแล้วค่ะ มีปัญหาทะเลาะกันบ่อยมาก แต่ผู้ชายก็ยอมตลอด เรายอมรับว่าเป็นart ตัวแม่ งี่เง่า เจ้าปัญหา บทจะไม่มีเหตุผลก็ไม่มี
หึงหวง ขี้ระแวง อารมร้อน ไม่พอใจแฟนก็ด่า หรือพูดประชดเหน็บแนมตลอด คือก่อนจะทะเลาะแตกหักทะเลาะกันมาสักพักใหญ่ๆ คือไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร
เหมือนกันค่ะไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นคนหงุดหงิด เจ้าอารมตั้งแต่ตอนไหน ส่วนนึงอาจจะเครียดจากการทำงานด้วย แฟนก็เคยบ่น ว่าถ้าเครียดถ้าอะไรก็อย่ามาพาลลงที่เขา แต่เราก็เป็นเหมือนเดิม คือไม่ว่าแฟนเราจะทำอะไรทุกอย่างกลายเป็นว่าไม่เคยพอใจ ขัดหูขัดตาไปหมด คือไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันค่ะว่าตัวเองต้องการความรักะไรนักหนาทั้งๆที่เขาก็ดูรักเราอยู่ แต่ดูเหมือนเราไม่เคยพอต้องการให้เขารู้ใจไปสะหมด ประเด็นที่ทะเลาะกันบ่อยๆคือความหึงหวงขี้ระแวง ความไม่เชื่อใจกัน ยอมรับว่าแฟนเราเป็นคนหล่อมากค่ะ แต่เราก็ไม่ใช่ว่าจะไม่สวย แต่ไม่เข้าใจอีกว่าทำไมต้องไปคอยระแวงคยจับผิดเขาตลอดเวลา
หลักๆเลยคือเรื่องเฟสบุ๊ค คือชอบไปดูว่าแฟนเราชอบกดไล ให้ใคร ชอบไปพูดแซวเล่นสาวๆกับเพื่อนผู้ชายของเค้าเราก้ไม่พอใจ คือจะเรียกว่ามันเป็นเรื่องปกติหรือป่าวค่ะ เอาง่ายๆว่าชบจับผิดมากเลยค่ะ แต่ว่าเราชอบระแวงและคิดมากไปเอง ด้วยความที่ว่าก่อนหน้านี้ก่อนจะมาคบกันหนูเคยมีแฟนและแฟนก็หักหลังโดยไปมีคนอื่น ตอนนั้นทั้งเจ็บทั้งแค้น เลยกลายเป็นคนไม่ไว้ใจใครและไม่เชื่อใจ
แต่ตลอดเวลาผู้ชายจะง้อและยอมตลอดมันจะพิสูจน์ด้ไหมค่ะ ว่าเขารักเราจริงๆ คือเหมือนว่าเขาดูเป็นผู้ชายใจเย็นยอมได้ก็ยอมแต่อันไหนไม่ยอมเขาก็จะแย้งๆๆสักแปปเดียวเขาก็มาง้อเราอยู่ดี แถมยังขอโทษ เราเองต่างหากที่เคยง้อ หรือพูดคำขอโทษเลยไม่ว่าจะผิดจะถูก แต่สิ่งที่ทำให้เราเบื่อหน่ายมาตลอดคือเรื่อง กินเหล้า ยังไม่มีอนาคตที่แน่นอน เจ้าชู้นี่ไม่แน่ใจแต่เรอบระแวงตลอด นอกนั้นเขายอมเรา เขาใส่ใจเราดีเท่าที่ผู้ชายคนนึงจะทำได้ อาจจะไม่ได้ปากหวานมากแต่ด้วยความที่เขาเป็นผู้ชายแบบจริ๊งๆจริงงๆจะออกแนวเซอหน่อยเขายังกล้าบอกรักเราตลอด แต่ตรงข้ามกับเราที่ไม่ค่อยจะบอกรักเขาแต่ต้องการให้เขาพูด เราเห็นแก่ตัวไปไหมค่ะ ตอนนี้สถานะการแตกหักมากค่ะทะเลาะกันในเฟสบุ๊ค ชนิดรุนแรงที่สุดต่างคนต่างไม่ยอมคุยกันมานี่จะเข้าวันที่2แล้วค่ะ ตอนแรกเราก็เฉยๆเหมือนพร้อมจะเลิกอยู่ตลอดเวลา แต่พอเอาเข้าจริงๆพอไม่ได้คุยกันเรากลับรู้สึกคิดถึงมากเจ็บทรมานมากแต่ก็ยังดื้อรั้นที่จะไม่ยอมอ่อนข้อไปคุยก่อน หรือนี่จะเป็นการเลิกรากันแบบเงียบๆค่ะ
อยากจะถามว่าเราควรจะรักษารักครั้งนี้ไว้หรือจะปล่อยให้เลิกกันไปแบบไม่มีคำร่ำลากันค่ะ ร้องไห้กับตัวเองตลอดแต่ไม่แสดงให้คนอื่นรู้ว่าอ่อนแอ ตอนนี้เศร้ามากเลยค่ะ หาทางออกไม่เจอ
กลุ้มใจมากค่ะทะเลาะกับแฟนและไม่คุยกันมา2วัน สับสนตัวเองว่าจะเลิกหรือไม่เลิกใครมีทางออกช่วยทีค่ะ
หึงหวง ขี้ระแวง อารมร้อน ไม่พอใจแฟนก็ด่า หรือพูดประชดเหน็บแนมตลอด คือก่อนจะทะเลาะแตกหักทะเลาะกันมาสักพักใหญ่ๆ คือไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร
เหมือนกันค่ะไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นคนหงุดหงิด เจ้าอารมตั้งแต่ตอนไหน ส่วนนึงอาจจะเครียดจากการทำงานด้วย แฟนก็เคยบ่น ว่าถ้าเครียดถ้าอะไรก็อย่ามาพาลลงที่เขา แต่เราก็เป็นเหมือนเดิม คือไม่ว่าแฟนเราจะทำอะไรทุกอย่างกลายเป็นว่าไม่เคยพอใจ ขัดหูขัดตาไปหมด คือไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันค่ะว่าตัวเองต้องการความรักะไรนักหนาทั้งๆที่เขาก็ดูรักเราอยู่ แต่ดูเหมือนเราไม่เคยพอต้องการให้เขารู้ใจไปสะหมด ประเด็นที่ทะเลาะกันบ่อยๆคือความหึงหวงขี้ระแวง ความไม่เชื่อใจกัน ยอมรับว่าแฟนเราเป็นคนหล่อมากค่ะ แต่เราก็ไม่ใช่ว่าจะไม่สวย แต่ไม่เข้าใจอีกว่าทำไมต้องไปคอยระแวงคยจับผิดเขาตลอดเวลา
หลักๆเลยคือเรื่องเฟสบุ๊ค คือชอบไปดูว่าแฟนเราชอบกดไล ให้ใคร ชอบไปพูดแซวเล่นสาวๆกับเพื่อนผู้ชายของเค้าเราก้ไม่พอใจ คือจะเรียกว่ามันเป็นเรื่องปกติหรือป่าวค่ะ เอาง่ายๆว่าชบจับผิดมากเลยค่ะ แต่ว่าเราชอบระแวงและคิดมากไปเอง ด้วยความที่ว่าก่อนหน้านี้ก่อนจะมาคบกันหนูเคยมีแฟนและแฟนก็หักหลังโดยไปมีคนอื่น ตอนนั้นทั้งเจ็บทั้งแค้น เลยกลายเป็นคนไม่ไว้ใจใครและไม่เชื่อใจ
แต่ตลอดเวลาผู้ชายจะง้อและยอมตลอดมันจะพิสูจน์ด้ไหมค่ะ ว่าเขารักเราจริงๆ คือเหมือนว่าเขาดูเป็นผู้ชายใจเย็นยอมได้ก็ยอมแต่อันไหนไม่ยอมเขาก็จะแย้งๆๆสักแปปเดียวเขาก็มาง้อเราอยู่ดี แถมยังขอโทษ เราเองต่างหากที่เคยง้อ หรือพูดคำขอโทษเลยไม่ว่าจะผิดจะถูก แต่สิ่งที่ทำให้เราเบื่อหน่ายมาตลอดคือเรื่อง กินเหล้า ยังไม่มีอนาคตที่แน่นอน เจ้าชู้นี่ไม่แน่ใจแต่เรอบระแวงตลอด นอกนั้นเขายอมเรา เขาใส่ใจเราดีเท่าที่ผู้ชายคนนึงจะทำได้ อาจจะไม่ได้ปากหวานมากแต่ด้วยความที่เขาเป็นผู้ชายแบบจริ๊งๆจริงงๆจะออกแนวเซอหน่อยเขายังกล้าบอกรักเราตลอด แต่ตรงข้ามกับเราที่ไม่ค่อยจะบอกรักเขาแต่ต้องการให้เขาพูด เราเห็นแก่ตัวไปไหมค่ะ ตอนนี้สถานะการแตกหักมากค่ะทะเลาะกันในเฟสบุ๊ค ชนิดรุนแรงที่สุดต่างคนต่างไม่ยอมคุยกันมานี่จะเข้าวันที่2แล้วค่ะ ตอนแรกเราก็เฉยๆเหมือนพร้อมจะเลิกอยู่ตลอดเวลา แต่พอเอาเข้าจริงๆพอไม่ได้คุยกันเรากลับรู้สึกคิดถึงมากเจ็บทรมานมากแต่ก็ยังดื้อรั้นที่จะไม่ยอมอ่อนข้อไปคุยก่อน หรือนี่จะเป็นการเลิกรากันแบบเงียบๆค่ะ
อยากจะถามว่าเราควรจะรักษารักครั้งนี้ไว้หรือจะปล่อยให้เลิกกันไปแบบไม่มีคำร่ำลากันค่ะ ร้องไห้กับตัวเองตลอดแต่ไม่แสดงให้คนอื่นรู้ว่าอ่อนแอ ตอนนี้เศร้ามากเลยค่ะ หาทางออกไม่เจอ