เท้าความกันก่อนเลยครับ
พอดีพี่สาวของเราเปิดร้านอาหารโดยมีเพื่อนคนหนึ่งเป็นหุ้นส่วน พี่สาวเราทำบัญชีรับผิดชอบเรื่องการเงินทุกอย่างในร้าน ส่วนหุ้นส่วนอีกคนเป็นพ่อครัวทำอาหารอยู่ในครัว ร้านเปิดมาได้สักพัก พอดีช่วงนั้นเราว่างงานอยู่เลยขอไปทำงานในครัวที่ร้านนั้น สองสามเดือนต่อมาเราทะเลาะกับพี่สาวเลยออกจากร้านมา ตั้งใจว่าจะไปตายเอาดาบหน้าที่กรุงเทพ แต่แม่ไม่อยากให้เราไปทำงานที่อื่น เลยไปขอร้องให้คนที่ร้านตามเรากลับไปทำงานเหมือนเดิม ระหว่างที่เราออกมาก็มีเพื่อนของคนที่เป็นพ่อครัวเข้ามาช่วยงานในครัวแทนเรา ที่ร้านเลยแก้ปัญหาโดยให้เราเป็นผู้ช่วยพ่อครัวแทน เพราะว่าเราทำอาหารได้ และรสชาติใกล้เคียงกับพ่อครัวหรือหุ้นส่วนอีกคนอยู่แล้ว พอเรากลับไปหุ้นส่วนคนนั้นให้เราสตาร์ทที่วันล่ะ 250 บาท เค้าพูดเองว่าได้เท่ากับเพื่อนเค้าที่เข้ามาทำแทนเรา แต่ถ้าสามารถทำแทนมือเค้าได้จะขึ้นเงินเดือนให้ เราก็เต็มที่กับหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมา เรียนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่เราต้องทำ จนสามารถแทนมือกันได้ วันไหนที่ลูกค้าน้อยหรือมีลูกค้าเรียกพ่อครัวไปคุย เราทำแทนได้ทันที ซึ่งก็บ่อยมากเพราะว่าร้านเรามีลูกค้าส่วนใหญ่เป็นเพื่อนๆ ของพี่สาวกับหุ้นส่วนอีกคนอยู่แล้ว แต่ปัญหาตอนนั้นมันมีอยู่ว่า คนเตรียมของที่รับมาใหม่และได้เงินเดือนเท่าเรา ชอบอู้ ชอบทิ้งของ ชอบมาสาย ชอบเล่นโทรศัพท์ เค้าสามารถนั่งปอกเห็ด 2 กิโลโดยใช้เวลา 2 ชั่วโมงเพราะกดแต่โทรศัพท์ จนเราต้องเตรียมของเอง อาหารก็ต้องทำ ของที่จะทำก็ต้องเตรียมเอง ยิ่งตอนไหนหุ้นส่วนที่เป็นพ่อครัวออกไปคุยกับลูกค้า เค้าก็จะออกไปกดโทรศัพท์นอกครัวด้วย เราเหนื่อยมากขึ้น ได้เงินเท่าเดิม ไม่มีวี่แววว่าจะมีการพิจารณาเงินเดือนขึ้นแต่อย่างใด 5 เดือนก็แล้ว 6 เดือนก็แล้ว พอมองไปเห็นคนที่ได้รับเงินเดือนเท่าเรานั่งกดโทรศัพท์เล่นเป็นทองไม่รู้ร้อนแล้วยิ่งโมโห ส่วนตัวแล้วไม่เคยมีปัญหากับคนคนนี้ นอกเวลางานกลับชอบนิสัยที่เป็นพี่ที่ดีเสียด้วยซ้ำ แต่เวลาทำงานก็ต้องแยกแยะใช่มั้ย เราบอกตรงๆ ว่าไม่ชอบคนที่ทำงานกินแรงคนอื่นแบบนี้เลย แต่ถ้าจะให้เราพูดตรงๆ เราก็ไม่อยากทำ เพราะกลัวว่าจะเข้าหน้ากันไม่ติด เราเลยใช้วิธีตาต่อตาฟันต่อฟันแบบลับๆ คือ เค้ามาสายใช่มั้ยเราไปสายบ้าง เค้ากดโทรศัพท์ใช่มั้ย เรากดโทรศัพท์บ้าง จนหุ้นส่วนที่เป็นพ่อครัวเริ่มไม่พอใจเรา เรียกเราไปคุยถึงปัญหานี้เป็นการส่วนตัว เค้าถามว่าเรามีปัญหาอะไรหรือเปล่าถึงเป็นแบบนี้ เราบอกว่า มี ปัญหาของผมคือได้เงินเท่ากันทำไมงานของผมเยอะกว่า เค้าก็ถามเราอีกว่า มีปัญหาอะไรกับเพื่อนเค้าหรือเปล่า เราบอกว่า ไม่มีปัญหาอะไรกับพี่คนนั้น แต่มีปัญหากับการทำงานของเค้า คนที่เป็นหุ้นส่วนบอกว่า แล้วจะให้พี่แก้ปัญหาอย่างไง เราบอกว่า ไม่รู้ แต่ปัญหาของผมเป็นแบบนี้ พี่จะแก้อย่างไง พี่เค้าบอกว่า ถ้าพี่ขึ้นเงินเดือนให้พอจะแก้ไขปัญหาตรงนี้ได้มั้ย จะได้ไม่ต้องไปเปรียบเทียบอะไรแบบนี้อีก แต่ว่าถ้าพี่ขึ้นเงินเดือนให้แล้วพี่ก็หวังว่าพี่จะได้เนื้องานที่ดีขึ้น ห้ามมาสาย รับผิดชอบงานของตัวเองให้ดี รับเงื่อนไขแบบนี้ได้หรือเปล่า เราก็บอกไปว่า มันไม่เกี่ยวกับเงิน แต่ผมไม่ชอบให้ใครเอาเปรียบ ถ้าไม่ขึ้นเงินเดือนให้ พี่ก็ต้องรับได้กับการที่ผมทำงานเท่านี้ ผมไม่ได้มาขอเงินพี่ ที่ผ่านมาผมอยากเห็นการแก้ปัญหาของพี่ พี่ไม่ต้องขึ้นเงินเดือนให้ผมก็ได้ แต่ขอเห็นการแก้ปัญหา พี่เค้าบอกว่า จะให้พี่เรียกเค้ามาด่าต่อหน้าเราเลยมั้ย ต้องทำแบบนั้นใช่มั้ย เราบอกว่า โดๆ กันแล้ว วิธีแก้ปัญหามันทำได้ดีกว่านั้น ตกลงวันนั้นพี่เค้าขึ้นเงินเดือนให้เราเป็น 300 บาทต่อวันและห้ามบอกใครว่าได้ขึ้นเงินเดือน ต่อมาได้มีการย้ายร้านมาที่ที่ใหญ่กว่าเดิม มีพื้นที่ครัวมากขึ้น โต๊ะเพิ่มขึ้น งานเราหนักขึ้น แต่คนเตรียมของคนนั้นก็ยังทำงานเหมือนเดิม เราไม่ได้ใส่ใจ เพราะว่าได้รับการแก้ปัญหาแล้ว หลายต่อหลายครั้งเราต้องทำอาหารคนเดียว มาวันนี้ คนเตรียมของอีกคนไปเปิดร้านขาวก๋วยเตี๊ยวของตัวเอง เรายินดีไปกับเค้าด้วย แต่ร้านของเค้าก็ต้องทำให้เค้ามาทำงานช้าลง ปัญหาในวันนี้มันเกิดขึ้นจากตรงนี้...
อาทิตย์ที่ผ่านมาเรายอมรับว่าเราไปทำงานสาย แต่ไม่เกิน 30 นาทีเลยสักครั้ง ถึงไปสายเราก็ไม่เคยบกพร่องต่อหน้าที่ ของที่เราต้องเตรียมเองโดยเฉพาะไม่เคยมีปัญหา เราเตรียมของของเราเสร็จก็ไปช่วยคนอื่นเตรียมของหากยังไม่มีลูกค้าเข้าร้าน พอของที่ต้องเตรียมเสร็จไม่ทันในวันที่ลูกค้ามาไว หุ้นส่วนที่เป็นพ่อครัวก็หงุดหงิด หันมาเล่นงานเรา (เราอายุน้อยที่สุดในครัว) เรารู้ว่าในครัวร้อน มันเหนื่อยและเพลียมากแค่ไหน ก็ไม่เคยเก็บมาใส่ใจ แต่วันนี้ เค้าพูดขึ้นมาว่า ไอ้เจี๊ยบ(คนที่เปิดร้านก๋วยเตี๊ยว) เตรียมของแทนคนอื่นได้ตลอด แต่ทำไมเวลาไอ้เจี๊ยบมาสายถึงไม่มีใครเตรียมของแทนเค้าบ้าง (ตอนนั้นคนที่เตรียมของอีกคนไม่อยู่กลับบ้านไปแล้ว) ก็มาสายตลอด(หันมาทางเรา) เราก็เถียงว่า ใช้คำว่าตลอดเลยหรอ แต่ก่อนก็ไม่เคยมาสาย พี่เค้าขึ้นเสียงใส่เราทันทีว่า อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์มาสายทุกวัน ยังจะเถียงกูอีกหรอ เราก็อ้าว ขึ้นขึ้นกูแบบไม่ได้พูดเล่นก็ขึ้นมาบ้างเถียงกลับไปว่า มาสายแล้วงานเสียมั้ย มาสายก็มาก่อนทุกคนอยู่ดี เคยมาทีหลังคนอื่นหรือเปล่า ก่อนจะไปทำงานคนอื่นต้องทำงานตัวเองก่อนมั้ย ถ้างานผมไม่เสร็จก็มาด่าผมอยู่ดี พี่เค้าตะคอกใส่เราเลยว่า อีตอนขอขึ้นเงินเดือน บอกกูเองว่าจะทำให้ดีกว่านี้ ตอนนี้พูดแบบนี้หรอ เราหน้าชาไปเลย พูดต่อไม่ออก ในใจคิดแต่ว่า ตอนขึ้นเงินเดือน นี่เราขอให้เค้าขึ้นหรือเปล่า เราจำได้ว่าเค้าเสนอขึ้นเงินเดือนให้เราเอง ตอนนั้นหุ้นส่วนคนนั้นพูดอะไรอีกบ้างฟังไม่ทันแล้ว มัวแต่ตะลึงคำพูดประโยคนั้น เจ็บใจที่เค้าพูดเหมือนกับว่าเราไปขอเงินเค้าเพิ่มแล้วทำงานให้เค้าไม่ได้ แล้วเค้าก็ออกไป เราน้ำตาไหลอ่ะ เกิดมาไม่เคยขอใครกิน เจอประโยคแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นเข้าไปหน้าชากันเลยทีเดียว ปากแข็ง เถียงเค้าต่อไม่เป็นเลย เรายอมรับนะว่าช่วงนี้เรามาสายจริงๆ แต่จะให้เรารับผิดชอบงานของคนสามคนให้ทันมันเป็นไปไม่ได้ เราไม่เคยใช้สิทธิการเป็นน้องเจ้าของร้านให้อภิสิทธิ์ตัวเองแต่อย่างใด เราถือว่าเราเป็นลูกจ้างคนหนึ่งที่ได้รับเงินเดือนจากร้านนี้เหมือนคนอื่นๆ อยากลาออกแต่สิ้นเดือนนี้พี่คนที่ไปเปิดร้านก๋วยเตี๊ยวก็จะลาออกแล้ว เพราะทำงานสองที่ไม่ไหว ถ้าเราออกอีกร้านพี่สาวเราจะเป็นอย่างไง เพราะรายได้ส่วนใหญ่ของบ้านเราอยู่ที่ร้านนี้ กระทู้นี้อาจจะเป็นการขอพื้นที่ระบายแต่ก็อยากจะถามทุกคนว่า เราผิดมากหรอ ตกลงเราผิดตรงไหนนอกจากการมาสาย แล้วเราจะทำงานต่อในที่แบบนี้อย่างไงดี