ก็แค่นักเดินทางคนนึง...

ด้วยอาชีพเกียวเนื่องกับการเดินทางตั้งแต่ยังเด็ก...
อายุ 17 ก็เดินทางไกลครั้งแรก (ห้ามถามว่าปัจจุบันอายุเท่าใด..)
และก็ยังคงเดินทางเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน..
ทุกครั้งก็จะจดบันทึกเรื่องราว..ระหว่างทาง เก็บไว้ในสมุดเล็กๆ
วันนึงเกิดเลอะเลือนก็จะได้หยิบสมุดเล่มนี้มาทบทวนความทรงจำ

ส่วนเรื่องถ่ายรูป..ยังเป็นมือใหม่นัก..
ถ่ายเพราะชอบ ถ่ายเพราะอยากระลึกถึง..
ทุกภาพจึงมีความหมาย..เรียงร้อยไปด้วยถ้อยคำบรรยายที่แตกต่างกันไป..

วันนี้อยากหยิบเอาบางภาพมาถ่ายทอดพร้อมตัวอักษรและความทรงจำบางอย่างที่ยังตราตึงฝังใจ..




ชมพูพันธ์ทิพย์บานสะพรั่งกลางใจ..
เมื่อวัยเด็ก..เมื่อดอกสีชมพูนี้บานสะพรั่งทั่วโรงเรียน..
นั่นคือการส่งสัญญาญว่า..ใกล้จะสอบปลายภาคแล้ว..
และนั่นหมายถึง..การปิดเทอมที่รอคอยใกล้จะมาถึง...
เราทุกคนก็จะดีใจ..ลัล ลา ตามประสาเด็กๆ..ผู้ไม่เคยทุกข์ร้อนใจเรื่องใดนานๆ




ทางเดินแห่งความทรงจำสีจางๆ..
ภาพบางอย่าง..ยิ่งอยากเก็บ ยิ่งลืม
ต่างจากภาพบางอย่าง..ยิ่งอยากลืม มันกลับจำ..
สถานที่นี้เป็นสถานที่สุดท้ายของความรักที่สิ้นสุดลง..และไม่มีวันหวนกลับคืนมา
มันจึงเต็มไปด้วยเรื่องราว..ที่ถ้าถ่ายทอดวันนึงก็คงไม่จบ..




ภาพในโบสถ์ Saint Sophia...
ให้เดินทั้งวันก็จะเดิน..
ความสุขเล็กๆที่สัมผัสได้ด้วยตาและสัมผัสได้ด้วยใจ..

ชอบที่นี่มาก..รู้สึกมีความสุขที่ได้สอดส่ายสายตามองช่อง มองรู มองหน้าต่าง
(ไม่ได้เป็นโรคจิตนะคะ อิอิ)