ม้าในโรงเลี้ยงกำลังก้มกินหญ้าแห้งในราง คนเลี้ยงม้าจูงอองรีเดินมาที่หน้าโรงเลี้ยง โลลิต้า กับชีฟองยืนรออยู่
       “องค์หญิงแน่ใจนะเพคะ ว่าจะไม่ให้พี่ชีฟองไปด้วย”
       โลลิต้าขึ้นม้าทันที “หญิงไปแค่นี้แถวบ้านอาจารย์ฟรองซัวนี่ละ เบื่อๆแถวนี้”
       ชีฟองพึมพำ “น่าแปลกนะเพคะ ท่านชองปอลมาทีไร องค์หญิงก็อยู่วังไม่ได้ทุกที”
       “จะได้รู้ไง ว่าอย่ามา เพราะมาก็ไม่มีทางได้คุยกับหญิงหรอก คนอะไร น่าเบื่อชะมัด” โลลิต้าควบอองรีออกวิ่ง
       ชีฟองตะโกนไล่หลัง “องค์หญิงดูแลเจ้าอองรีด้วยเพคะ เอ้ยไม่ใช่...ดูแลพระองค์ด้วยเพคะ”
       ชีฟองมองโลลิต้าที่โบกมือให้ไหวๆ ก่อนพาอองรีควบวิ่งทะยานไป ชองปอลเดินเข้ามาพอดี
       “นั่นน้องหญิงจะไปไหนน่ะ...ชีฟอง”
       ชีฟองหันกลับมา อึกอัก
       
       เสียงสรรพสัตว์ นานาชนิดร้องระงม ช่างเป็นภาพที่น่าตื่นตา สัตว์ป่าประดามีใช้ชีวิตในธรรมชาติงาม เห็นกวางเล็มหญ้าอยู่ กระต่ายกระโดดไปมา ฝูงนกยูง โผล่ให้เห็นเป็นระยะๆ ในเขตป่าสูงใกล้เชิงเขาแห่งนี้
       โลลิต้าขี่อองรีไปตามทางลัดเลาะออกมาทางหลังวัง ชมนกชมไม้ไปเรื่อยๆ แล้วชักให้หยุด
       อีกด้านหนึ่ง ชองปอลขี่ม้าเข้ามาใกล้ โลลิต้าหันขวับไปมองแล้วตกใจ ควบม้าหนีทันที ชองปอลตาโต
       “น้องหญิง น้องหญิงรอพี่ด้วย...น้องหญิง” ชองปอลกระตุ้นม้า “ตามไปเร็วสิ...ไอ้ม้าบ้า”
       ม้าไม่สนใจ หยุดยืนกินหญ้าเฉย
       “ไม่น่ามัวแต่ไปเรียนที่ฝรั่งเศสเล้ย..ไม่งั้นคงขี่ม้าเก่งกว่านี้...เฮ้อ…น้องหญิงช่วยพี่ด้วย”
       ชองปอลตะโกน พลางมองรอบตัวอย่างหวาดผวา
       
       กลางป่าสูงริมลำธารสวยใกล้หุบเขา ประตูกระท่อมหลังน้อยถูกเปิดออก เปอร์ตีเดินนำ นาย แนวหน้า เข้าไปภายใน ทั้งสองกวาดมองสำรวจ ไปมา
       “พี่รูปหล่อนอนที่นี่ได้เลยนะ เดี๋ยวเปอร์ตีไปบอกลุงให้” เด็กชายบอก
       “ไม่มีใครอยู่ที่นี่เหรอไอ้หนู” นายถาม
       “ไม่มีหรอกพี่ ลุงเขาเอาไว้นานๆ จะมานอนเล่น ตกปลาที่ลำธาร” เปอร์ตีว่า
       แนวหน้าเดินสำรวจห้องหับ เปิดหน้าต่างออกไปเห็นวิวภายนอก “โอ้ว ว้าว ธรรมชาติสุดๆ เปอร์ตี พี่ขอจองไว้เป็นบ้านตากอากาศในอนาคตของพี่ได้มั้ยเนี่ย”
       นายมองรอบตัวอย่างพอใจ “ที่นี่จะกลายเป็นฐานบัญชาการของเราสองคนที่ฮวาซาใต้”
       เปอร์ตีมองสองคนไปมาท่าทีงงๆ
       นายหันไปเห็น “อย่าตกใจไอ้หนู...พี่แค่มาขอนอนกันชั่วคราว เดี๋ยวเสร็จงาน แล้วพี่จะพาไปเที่ยวกรุงเทพฯ”
       เปอร์ตีงงอีก “กรุงเทพฯ?”
       “อ้าว งง...ที่เมืองไทยไง ที่มีรถเยอะๆ คนเยอะๆ ตึกสูงๆ เยอะๆ อยากไปมั้ย”
       เปอร์ตีเบะปาก ไม่เห็นน่าสน “ไม่อยาก”
       “ฮ่าๆ สงสัยเด็กมันรู้ว่าอะไรสวรรค์ อะไรนรก” แนวหน้าจะเดินออกไป
       นายปราม “ไอ้แนว...แล้วนั่นแกจะไปไหน”
       “ถ่ายรูปนะสิ...วิวแถวนี้สวยน้ำสายไหลเลย..เฮ้ย..ไม่เห็นเหรอ...ไปละ”
       แนวหน้ารีบเดินหนีไป นายทำหน้าเซ็ง หันไปก็เจอเปอร์ตีที่มองมาอย่างสนใจ แต่นายเดินหนี
       
       ที่ด้านนอกของร้านขิง ผู้คนเริ่มเดินเข้ามาหยุดดู กระซิบกระซาบ
       “อุ๊ย...นั่นไผทนี่”
       ก้อยจงใจพูดเสียงดังให้คนสนใจ ไผทดึงหมวกปิดหน้ามากขึ้น
       “พี่ไผทคิดว่าจะทำอะไรกับก้อยก็ได้ยังงั้นหรือคะ”
       ไผทพูดไม่เป็นภาษามนุษย์แล้ว “ไม่...ก้อย อย่าพูดอย่างนั้น”
       ก่อนที่เหตุการณ์จะเลวร้าย ขิงเดินออกมาพร้อมพนักงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสตรงมาที่ก้อย ลูกน้องดึงพลุแบบชักในต้อนรับ ก้อยหันไปมองงงๆ
       ขิงบอก “คุณน้องคะ คุณน้องโชคดีมากนะคะที่เป็นลูกค้าคนที่ 5,000 ของร้านเราพอดี เรามีของสมนาคุณให้คุณน้องมากมายนะคะ ทั้งเสื้อยืดสวยๆ จากทางร้าน และยังลดราคา 50% ของทุกชิ้นที่คุณน้องซื้อด้วยค่ะ ลดแลกแจกแถมขนาดนั้นเลยทีเดียว”
       ก้อยเนื้อเต้น “จริงเหรอคะ”
       “จริงสิคะ เชิญเลือกของด้านในเลยค่ะ”
       พนักงานยิ้ม “เชิญค่ะ”
       ก้อยลืมทุกสิ่งทุกอย่าง เดินเข้าร้านไปเลย ไผทถอนใจเฮือก ขิงหันมาหลิ่วตาให้ก่อนจะเดินตามก้อยเข้าไปในร้าน
       ไผททำท่าจะหนีไปอีกด้านแล้วต้องชะงัก เพราะอีกด้านหนึ่งลูกปูเดินมาพอดี แต่ลูกปูยังไม่เห็นไผท เพราะดูข้าวของร้านข้างๆอยู่
       “คุณลูกปู!” ไผทหันหลังกลับทำท่าจะเผ่น แต่ไม่ทันแล้ว ฟินเดินตรงเข้ามา เรียกซะดังลั่น
       “ไผท! มาอยู่ที่นี่เอง”
       ลูกปูหันขวับมาทันที ไผทตกใจ วิ่งตรงไปหาฟินที่เดินตรงมา
       “พี่ฟิน” ไผทกระซิบๆ “ช่วยผมด้วย”
       ฟินงง “เรื่องอะไร”
       ไผทพยักหน้าไปทางในร้าน ฟินมองตามเห็นก้อยเดินร่อนทั่วร้านเลือกของอยู่กับขิง ก็ตกใจ ส่วนลูกปูก็เดินมาถึงตัวไผทกับฟินพอดี
       “ไผท...ไหนว่างานยังไม่เสร็จไงคะ”
       ฟินรีบทำหน้าที่กู้สถานการณ์ทันที ถลาเข้าไปหาลูกปู
       “พอดีซีนสุดท้ายเค้ายกนะคะคุณลูกปู ไผทก็เลยออกมาก่อนได้”
       พอมองไปรอบตัวพบว่าผู้คนมามุงเพิ่มขึ้น ฟินรีบคว้ามือลูกปูไปอีกทางทันที
       “คุณลูกปูขา...ไปกับฟินดีกว่า ตรงนี้คนเยอะมาก...ไผท...รีบตามไปนะ พี่จะพาคุณลูกปูไปรอที่ร้าน”
       “ครับๆ ผมจะรีบตามไป”
       ไผทยิ้มยิ้มหล่อละลายใจให้ ลูกปูยิ้มตอบแล้วตามฟินที่ดึงมือไป
       “รีบตามมานะคะ”
       “ครับๆ”
       ฟินดึงลูกปูฝ่าคนออกไป ไผทถอนใจโล่งอก
       “พี่ไผทคะ” เสียงก้อยดังขึ้นอีก
       ไผทสะดุ้งเฮือก หันขวับไป เห็นก้อยยืนยิ้มแฉ่งในมือถือถุงมากมาย มีขิงยืนอยู่ใกล้ๆด้วย
       “ก้อยได้ของมาเยอะแยะเลยค่ะ ร้านนี้ใจดี๊ดี โชคดีที่สุดเลย”
       “คุณก้อยจอดรถที่ไหนคะ พี่จะเอาของไปส่งที่รถให้”
       “ก้อยมีเรื่องต้องคุยกับพี่ไผทก่อนค่ะ”
       “เอาของไปเก็บก่อนเถอะก้อย” ไผทลดเสียงลง “เดี๋ยวพี่ตามไปคุยที่รถนะ...นะ”
       “ตามไปจริงๆนะคะ ไม่อย่างนั้นละก็...อย่าหาว่าก้อยไม่เตือน”
       ไผทสะดุ้ง สุดสยอง “จ้ะ...จ้ะ ตามไปจ้ะ”
       ขิงแอบถอนใจโล่งอก ก้อยเดินนำไป ขิงช่วยถือของเดินตามไปติดๆ
       ไผทถอนใจยาว มองรอบตัว เห็นคนมุง แล้วรีบเดินตามไป
       ที่ด้านหลัง จีจี้ปรากฏตัวออกจากหลังเสา มองเหตุการณ์ทุกอย่าง เข้าใจปนสะใจ
       
       ไผทเดินแอบๆ ซ่อนๆ มายังที่จอดรถของห้าง สวนกับขิงที่เดินกลับร้านพอดี ไผทก้มหัวเป็นเชิงขอบคุณ ขิงส่ายหน้าเป็นเชิงไม่เป็นไร...ขิงเดินจากไป ไผทมองรอบตัว ก่อนจะเปิดเข้าไปนั่งในรถคันเล็กของก้อย
       จีจี้ปรากฏตัวที่ด้านหลัง กระเถิบตัวเข้าไปใกล้รถก้อยอย่างสนใจ เห็นไผทพยายามพูดอะไรอธิบายให้ฟัง แต่ก้อยหน้าหงิก หน้างอ มึนตึง
       จีจี้แอบมองจ้องเขม็งอยู่หลังเสา ก่อนนึกขึ้นได้ หยิบมือถือขึ้นมาส่องถ่ายรูป ได้ภาพ Snap shot ไผท กับก้อย ในรถ 2-3 รูป ตอนสองคนจับมือถือแขน ไผทก้มไปคุยกัน แต่ในมุมกล้องมองดูเหมือนสองคนหอมกัน ทั้งที่จริงๆ เปล่า
       จีจี้ก้มมองผลงานที่ถ่ายอย่างพอใจ พอมองไปอีกที เห็นไผทปิดประตูลงจากรถโบกมือให้ ก้อยถอยรถ แล้วขับออกไป ไผทถอนใจยาว ก่อนจะเดินย้อนกลับมาเพื่อเข้าห้าง จีจี้ย่องตามไป แต่มีเสียงเรียกดังขัด
       “นั่นแน่ เจ๊จี้”
       จีจี้ผวาสะดุ้ง หันขวับไป เห็นโด่งยืนยิ้มกริ่ม
       “ว้าย” มองชัดๆ เห็นเป็นโด่งเลยโล่ง “อีโด่ง...โอ๊ย..ฉันนึกว่าใคร ใจหายหมด”
       “เดี๋ยวนี้มาเป็นปาปาราซซี่ตามถ่ายดาราแล้วเหรอเจเจ๊”
       “เงียบไปเลยน่า ชั้นจะไปแย่งแกทำไม” จีจี้ชะงัก “เฮ้ย...จริงสิ!”
       จีจี้มองโด่งแล้วนึกอะไรบางอย่างได้
       
       บ่ายจวนเย็น ท่ามกลางธรรมชาติแสนงดงามของฮวาซาใต้ ป่าสูงเขียวขจี ฝูงนกบินว่อน ลำธารใสไหลริน แนวหน้าเดินถ่ายรูปไปเรื่อยๆ จนมาถึงริมลำธาร ที่มีต้นไม้ใหญ่เด่นอยู่ต้นหนึ่ง
       “สวยเป็นบ้าเลย..ประเทศนี้...ไม่น่ามีเจ้าหญิงสติไม่ดีเลย”
       แนวหน้าเดินไปถ่ายรูปลำธาร แล้วลงนั่งถอดรองเท้าเอาเท้าแช่น้ำ
       “โอ๊ย...สวรรค์ชัดๆ”
       แนวหน้าเอาเท้าแช่น้ำเพลินอุรา ทำหน้าพริ้ม ฟิน อยู่ครู่หนึ่ง เหลียวมองรอบตัว ก่อนจะตัดสินใจบางอย่าง แล้วลุกขึ้นวางกล้องไว้ ถอดเสื้อออกท่าทีลังเลนิดๆ
       “เอาวะ...แถวนี้ไม่มีใครหรอก” หน้าแนวตัดสินใจถอดกางเกงออก
       
       โลลิต้าหลับคานิยายในมืออยู่ใต้ต้นไม้ อีกด้านหนึ่ง ตกใจตื่น ได้ยินเสียงบางอย่างแว่วมา
       
       “วู้ว...น้ำเย็นชะมัด..วู้ว”
       โลลิต้าลุกขึ้นนั่ง มองหาต้นเสียงว่ามาจากไหน แล้วลุกขึ้นยืนสอดตามองหา
       ฝ่ายแนวหน้าร่าเริงสุดขีด วิ่งโทงๆ ขึ้นฝั่งโดยใส่กางเกงในแบบบ๊อกเซอร์ตัวเดียว ตรงมาหยิบกล้องสำหรับถ่ายภพใต้น้ำ กลับลงไปในลำธาร แล้วนอนคว่ำหน้าลอยตัว ถ่ายรูปใต้น้ำอย่างเพลิดเพลิน
       
       โลลิต้าเดินตามหาเสียงอยู่แล้วชะงัก เห็นร่างคนนอนคว่ำอยู่ในน้ำ ก็ตกใจ
       “คนจมน้ำ!”
       โลลิต้าวิ่งไปใกล้ แล้วกระโดดลุยน้ำไปดึงแนวหน้าขึ้น ลากมาตรงที่บริเวณตลิ่งตื้นเขิน
       แนวหน้าตกใจดิ้นรนจนสำลักน้ำ “เฮ้ยๆ...อะไรกันเว้ย”
       “เป็นยังไงบ้างคุณ...เป็นอะไรรึเปล่า” โลลิต้าหวังดีจะช่วย
       แนวหน้าสำลักกระอักกระไอ เงยหน้ามอง ทั้งคู่ตกใจ เมื่อเห็นหน้ากันและกันชัดๆ
       
       “คุณ!!” สองคนร้องลั่น

โลลิต้ากับแนวหน้าต่างตกตะลึงพรึงเพริด เมื่อเห็นหน้ากันถนัดตาว่าใครเป็นใคร
       
       “นายมาทำอะไรที่นี่ อีตาบ้า” โลลิต้าเปิดฉากด่า
       “ผมสิต้องถามองค์หญิงว่า มาทำอะไรที่นี่ มาแอบดูผมทำไม”
       โลลิต้าโกรธจนตาแทบถลน “ไอ้บ้า...” องค์หญิงร้องตะโกนอย่างลืมตัว “ทหาร!! มาจับอีตานี่ที”
       แนวหน้าช็อก โดยไม่ทันคาดคิด เขาเข้าไปอุดปากเจ้าหญิงทันที
       “อย่า...อย่าเรียก ผมขอโทษ”
       โลลิต้าตกใจสุดขีด ดิ้นรนสุดแรง แนวหน้าไม่ยอมปล่อย เพราะกลัวทหารมาจับไปแล้วจะเสียแผน เจ้าหญิงจอมแก่นโกรธจัด ในที่สุดก็ตัดสินใจ อ้าปากกัดนิ้วแนวหน้าเต็มแรง แนวหน้าร้องจ๊าก
       “โอ๊ย”
       โลลิต้าวิ่งหนีขึ้นฝั่งไป “มีใครอยู่ตรงนั้น ช่วยโลลิต้าด้วย”
       แนวหน้ารีบวิ่งถลาตามมา ระล่ำระลัก “ใจเย็นก่อนพะยะค่ะ...ใจเย็น ผม เอ๊ย กระหม่อมแค่ล้อเล่น ทำพระทัยเย็นๆ ก่อนนะพะยะค่ะ”
       โลลิต้าสงบลงหน่อยหนึ่ง แนวหน้าสาระวนมองหาหินให้เจ้าหญิงนั่ง
       “กระหม่อมไม่คิดว่าองค์หญิงจะเสด็จมาแถวนี้ นั่งก่อนพะยะค่ะ”
       แนวหน้าหันกลับมาจะเชิญเจ้าหญิงนั่ง โลลิต้าเพิ่งสังเกตเห็นบ็อกเซอร์ที่แนวใส่อยู่ตัวเดียว ตาเบิกโพลง ชี้ไม้ชี้มือ
       “นั่น...นั่นมัน”
       แนวหน้าก้มลงมองตัวเอง แล้วสะดุ้งสุดตัว เอามือปิดเป้าทันที
       “เฮ้ย! คือ...คือ...”
       “นาย...ไอ้คนโรคจิตวิปริตทางเพศ!”
       ก่อนที่แนวหน้าจะตั้งหลัก โลลิต้าก็ต่อยหมัดเข้าหน้าเต็มแรง แนวหน้าโงนเงนแล้วล้มตึงลงไปในน้ำ
       
       ส่วนที่ร้านอาหารในห้างดังกลางกรุงเทพฯ ลูกปูนั่งรอไผทอยู่ตรงโต๊ะมุมหนึ่ง ฟินชะเง้อชะแง้ร้อนใจเป็นที่สุด สักครู่ไผทเดินรีบร้อนเข้ามา ฟินโล่งอก
       “มาแล้วค่ะคุณลูกปู”
       ไผทลงนั่งข้างลูกปู ยิ้มแย้มแจ่มใส
       “ขอโทษนะครับที่ทำให้รอ สั่งอาหารรึยังครับ”
       “ยังค่ะ รอไผทอยู่ เอ๊ะ..ไหนว่าไผทไปเอาของที่รถไงคะ...ไหนล่ะคะของ”
       “ของ..ของ...อ๋อครับ...ของที่รถ...คือ...” ไผทลนลานหยิบกระเป๋าสตางค์ “นี่ไงครับ กระเป๋าตังค์ พอดีผมลืมไว้ที่เก๊ะรถฮะ”
       ลูกปูพยักหน้ารับรู้ ฟินโล่งอก
       “อุ๊ยไม่ดีเลยนะคะ อย่าทิ้งของมีค่าไว้ในรถค่ะ สมัยนี้มันอันตราย”
       ฟินดูนาฬิกา
       “คุณลูกปูขา...ไผท...พี่ต้องขอตัวก่อนนะคะ มีงานด่วนเข้ามาพอดี...ทานกัน 2 คนไปก่อนนะคะ เดี๋ยวถ้าเสร็จธุระทัน ฟินจะกลับมา…บ๊ายบายค่ะ”
       ฟินรีบลุกขึ้นชิ่งออกมาทันที ลูกปูทำท่าเขินๆมองไผท ที่ดูคล่องแคล่ว ส่งเมณนูให้ลูกปูทันที
       “สั่งอาหารเลยดีกว่านะครับ”
       ฟินหยุดอยู่หน้าร้านหันมามองสองคนอย่างพอใจ แล้วเดินจากไป
       อีกด้านหนึ่ง โด่งโผล่ออกมา ทำท่าลับๆล่อๆ ถ่ายรูปไผทกับลูกปูทันที โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น