ปัญหาเรื่องความอยากอาหารในผู้สูงวัย

วันนี้มีเรื่องมาปรึปษาครับเล่าตั้งแต่ต้นเลยเป็นปัญหาของพ่อผมปกติแล้วเป็นคนอ้วนครับหยิบจับอะไรกินตลอดไม่ใช่ความหิวครับแต่เป็นความอยากกิน
จนกระทั่งทุกวันนี้เป็นโรคความดัน เบาหวาน ไขมันตามเส้นเลือดและโลกแทรกซ้อนเยอะเลยครับเคยทรุดหนักขนาดขยับตัวไม่ได้เพราะเป็นโรคว่าด้วยกล้ามเนื้อลายสลายตัวเกือบตายมาแล้วครับ
ทุกวันนี้สามารถเดินได้ปกติแต่นิสัยเดิมแก้ไม่ได้ซักทีคือนิสับการกินผมกับแม่และคนในครอบครัวบอกตลอดครับว่าอันนี้กินไม่ได้นะห้ามกินแต่จะได้พูดอีกก็ตอนกินไปแล้วดื้อมากครับทั้งๆที่รุ้อยู่แต่ก็ยังกินเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วจะจ๋อยๆเวลาโดนด่า ทุกวันนี้กลางคืนจะแอบออกมาหาของกินเมื่อวานผมเห็นเเล้วปรี้ดครับตื่นมาค้นเอาของทอดไปกินผมก็พูดว่าแล้วแต่นะอยากกินไรก็กินเลยถ้าป่วยอีกจะไม่ดุแลแล้วนะ
ซึ่งเป็นความรุ้สึกจริงๆครับว่าเราทั้งห้ามทั้งไปกินของที่แกกินได้ในโต๊ะอาหารทั้งพาไปเดินออกกำลังกาย(หลังๆไม่ยอมไปเลยเพราะบอกว่าเหนื่อย)ใจไม่สุ้ครับไม่มีน้ำอดน้ำทน
ชอบแอบซื้ออะไรที่กินไม่ได้มาเก็บไว้น้ำผึ้งเอยอะไรต่อมิอะไรเลยมาเช้านี้ผมเห็นมาชงกาแฟใส่น้ำผึ้งอีกแล้วผมมองว่าทัศนคติแกแย่มากครับคอยตอดเล็กตอดน้อยไม่เคยคิดถึงตัวเองคิดแค่ว่าตอนนี้เป็นปกติแล้วนิเดินได้แล้วนิทำไม?
ตอนนี้พยายามไม่ทำไรแล้วครับเพราะทำๆไรไปก็ดุไร้ค่าไปหมด ฟังรู้เข้าใจแต่ไม่ทำ
พอมีวิธีแก้ไหมครับมันเป็นอาการทางจิตอย่างนึงรึป่าว


ปล.ขอโทษเรื่องคำผิดด้วยนะครับถ้ามียังไม่สะดวกจะแก้ไข

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่