เริ่มกันเลยนะคะ.. รู้จักกับผู้ชายคนนึงจากการที่แอดอีเมล์ผิด จนมีการโต้ตอบกันไปมา จนเริ่มเป็นนิสัยที่จะคุยกันทุกวัน
จนเราเริ่มรู้สึกว่า เค้าดูห่วงใยเราจังเลย แต่ก็ขีดเส้นความสัมพันแทงกั๊กกันไปค่ะ ไม่ได้เป็นแฟนกัน มีอะไรก็คุยกันทุกเรื่อง คุยกันดีมีความสุข
คุยกันมาทุกวัน ๆ ๆ ๆ 2 ปี 3 ปี ตลอดเวลาก็ทราบว่าเค้าคุยกับคนหลายคน เค้าชอบ SEX ชอบผู้หญิง บางทีเมาๆ ก็โทรมาว่า เรารักเทอนะ แต่เราบ้า SEX
เราก็คิดไปว่า เค้าคงจะไม่ค่อยได้รับความอบอุ่นจากครอบครัวสักเท่าไหร่ ก็สงสารค่ะ มันก็เรื่องของเค้า เราไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ทุกครั้งที่รู้เรื่องก็เจ็บมากค่ะ
(เราจะรู้เอง เห็นเบาะแสเอง เช่น เห็นของในรถ ท่าทางคุยโทรศัพท์แปลกๆ บางทีรับสายแล้วมีเสียง ผญ กรี๊ดลั่นออกมา แล้วเค้าบอกโทรผิดครับ ไม่มีๆ วางสายไป) เราก็ยังตั้งใจเรียนและทำตามฝันของเราไปค่ะ ได้ทุนมหาลัยเรียนทุกปี (แต่ก็เค้าก็ยังโทรมาทุกวัน) จนมีบริษัทชื่อดังมาจองๆตัวกัน เป็นโอกาสดีค่ะ **บอกก่อนว่า ทางเรากับเค้า ไม่เคยมีอะไรเกินเลย ไปกินข้าว ดูหนัง ไม่ค่อยได้ถูกตัวกันเลย เค้าก็บอกว่าเราหวงตัวมากๆ แต่ก็มาตีก้นเผลอๆบ้าง พอเราด่า ก็ดูชอบใจ เราก็โง่อ่ะค่ะ ตอนนี้มาคิดว่าบ้าไปแล้วชั้น แต่ก็รักแล้วค่ะ (แต่ไม่ได้ขอกันเป็นแฟนเลยนี่นะ คือรอเค้าอยู่ลึกๆค่ะ)
... วันก่อนจะสอบไฟนอลปี 4 เราเห็นว่าเค้า (เค้าโตกว่าเราสี่ปี มีการศึกษา กิจกรรม - ช่วยธุรกิจที่บ้านบ้าง ไปเรียนโท ซื้อของใช้ ของอยากได้) ไปนอนกับผู้หญิงที่ซื้อหาได้คนนึง แล้ว ผญ ถ่ายรูปกระโจมผ้าเช็ดตัวกันไว้ ติดที่คาดผมหูกระต่าย โพสลงเฟซบุคค่ะ เสียใจมากค่ะ ร่วงแบบที่ไม่เคยแย่อะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิติ (เฮ้ยย แต่ไม่ได้เปนแฟนกันนะคะ โง่อีกแล้วค่ะ 555) เราบอกเค้าว่าเราเห็นรูปแล้ว เราคงต้องจบกันนะ เค้าบอกว่าเทอเราซื้อเค้ามา เราไม่ได้จริงจัง เราไม่ได้รัก ตามปะสา ผช นะเทอ / และเราได้มีโอกาสคุยกับ ผญ อีกคนที่ 2 ที่เค้าคุยๆอยู่นะคะ เค้าบอก ผญ คนนั้นว่า เราเด็ก ใสเกินไป เค้าไม่ชอบ เด็กมันคิดไปเอง... (อ่าว แล้วโทรมาทำไมทุกวันสามปี งงค่ะงง) ไม่มีเสียงตอบรับจากดิชั้นค่ะ จบกันไป
สัปดาต่อมา เค้าโทมา เราไม่รับ ทราบมาก่อนแล้วว่า วันนี้จะเปนวันที่เค้ารับปริญญาโทค่ะ เค้าแมสเสจมาว่า เค้าจะรับปริญญา ที่บ้านมีคนไม่สบายเลยไปดูกัน ไม่มีใครมาในงานเค้าเลย ..พอได้ยินว่าเค้ารู้สึกโดดเดี่ยวเท่านั้นล่ะค่ะ เข้าห้องสอบ รีบๆ ทำข้อสอบ ไม่มีสมาธิเลย เปนห่วงเค้า ใจจริงอยากจะไปยินดีกับเค้า แม้ว่าจะต้องข้ามทะเลไปแค่ไหนก็ตาม สอบเสร็จอย่างไว รีบกระโจนออกจากห้องสอบ แล้วมุ่งไปมหาลัยเค้าที่รถติดมากก แสนไกลจากจุดๆนั้นทันที พอไปเค้าเจอเราเค้าเซอร์ไพรสและดูดีใจมาก ยิ้มไม่หุบเลย ถ่ายรูปๆ เรียกเราไปถ่ายกับเพื่อนๆเค้า ..เราถ่ายไปก็ท่องภาษาจีนไป พอเข้ากล้องก้อวางโพยศัพท์ ค่ะ แบบว่าจัดสรรเวลามีค่า เรารู้สึกมีความสุขสุดๆ เค้าประสบความสำเรจอีกขั้นแล้ว ยินดีปรีดา พอกลับเค้าไปส่งที่แถวบ้านค่ะ คือเราจะไม่ให้เค้าทราบบ้านเราเลย เพราะแบบไม่รู้สึกมั่นใจ หากวันนึงเค้าเข้ามารู้จักที่บ้านเรา แล้วอยากจะหายไปตามใจ ที่บ้านถามว่า อ่าว XXX ล่ะลูก ทำไมไม่เหนมา เค้าคงเสียใจกับเราไปด้วยค่ะ แต่เค้าทราบว่าคุยๆกับแบบเพื่อนนะคะ
วันรับจริง เห็นรูปเค้าพาผู้หญิงที่เค้าซื้อด้วยเงินคนนั้น ไปงานรับปริญญา จับมือกันแน่นแบบ คนมีอะไรกันแล้ว ผู้หญิงไปนอนบ้านเค้า บ้านใหม่ที่เค้าหยอดๆคนโง่ๆอย่างเราให้ช่วยเลือกเฟอรนิเจอ เราชอบขาวดำ ตีมบ้านชั้นล่างเค้าก้อขาวดำค่ะ แต่เจ็บใจที่เรายังไม่ได้ไปเหยียบเลย พอคนที่ซื้อด้วยเงินทำบุญบ้านกันละ เค้ามีอะไรกัน เราทราบดีและจุกมาก เสียใจที่สุด เพราะไปรักสะแล้ว ให้อภัยอยู่นั่น เบื่อตัวเองค่ะ ไม่โกรธนานเอาสะเลย จนเราตัดใจจริงๆว่า เราจะไม่รู้จักกันอีกค่ะ
ผ่านมา 2 ปี ต่างคนต่างใช้ชีวิตค่ะ จนมีเหตุให้ต้องมาคุยกันอีกโดยบังเอิญ ตอนน้ำท่วม เค้าไปช่วยคนตามหน้าที่ เราไปช่วยคนน้ำท่วมตามเพื่อน จนกลับมาคุยกัน ตอนนั้นเราทำงานแล้วค่ะ บริษัทต่างชาติชื่อดัง เค้าดูสนใจเรากว่าตอนเดกๆมาก คุยกันค่ะ คุยกันทุกวัน จน 1 ปี ผ่านไป เค้ายังโทรมาทุกวัน เราก็คุยทุกวัน อัพเดทชีวิต เล่าเรื่องต่างๆให้กันฟัง เค้าเปนคนนึงที่เข้าใจเรามากๆค่ะ แต่เค้าอาจจะคุยกับคนอื่นเหมือนเดิมอีก ก้อช่างเค้า เราไม่ทุ่มเหมือนเดิมแล้วค่ะ เจ็บ ก้อไม่ได้สนใจค่ะ เราเริ่มดูจริงจังมากขึ้น (อันนี้ไม่ทราบคิดไปเองอีกไหม) จนเข้าข่ายเกือบทำเด็กของเรา แต่เค้ากลับเปนฝ่ายเปลี่ยนใจไม่ทำอะไรและลุกไปเลย 4-5 ครั้งค่ะ เค้าบอกว่า ถึงเค้าจะเปนคนแบบนี้ แต่เค้าลึกๆหัวโบราน ต้องแต่งงานก่อน เค้าไม่อยากทำร้ายเราให้เราเสียใจ เลยไม่เคยทำอะไร และปล่อยโอกาสทองของชายหลุดมาตลอดเวลาที่คบกัน เค้าบอกว่า ผญ คนอื่นสมควรโดนแล้ว เพราะแรดนู้นนี่ค่ะ สะงั้น .... สิริรวมรู้จักกันมา 6 ปี (ตอนที่ไม่คุยกัน 2 ปี เราติดตามข่าวเค้าตลอดนะคะ ยังรอบ้าอะไรไม่รู้เหมือนเดิม) จนวันนี้ เพิ่งมาทราบจากคนอื่นว่า หลังจากวันที่รับปริญญาโทของเค้าไป เค้ามีอะไรกันจนเกิด ผญ ท้อง เค้าให้ไปเอาเดกออก แต่ ผญ เก็บเด็กไว้ โดยเค้าจ่ายค่าดูแลรายเดือนให้ จนตอนนี้เด็กคนนั้นจะเข้าเรียนอนุบาลแล้วค่ะ ลูกชายถูก DNA น่ารักน่าชังเชียวค่ะ ...ตอนที่ทราบก็ช็อคค่ะ ร้องไห้ปางตาย คุยกับเค้าด้วยเหตุผล (เฮ้ยย เราไม่ได้เปนอะไรกันนะ บ้าชะมัดค่ะ) เค้าบอกเทออย่าร้องสิ่ เราขอโทษ เราขอโทษที่ทำให้เทอเสียใจ เราพลาด เดกเกิดมาจากความผิดพลาด เราไม่เอาแม่เดก เราเข้ากันไม่ได้ทุกอย่าง ไม่เหมาะสมคู่ควรเลย เราจะบอกเทออยู่เมื่อเราพร้อม เทอว่าเราจะทำยังไงดี เรารู้สึกเปนตราบาป ....เราเลยแนะนำให้เค้าอยู่กับครอบครัวเค้าอย่างเข้าใจ ปรับตัวใหม่ อดทนมากขึ้น เพื่อเด็กน้อยไม่รู้เรื่องด้วย เค้าไม่เอาค่ะ บอกจะอยู่คนเดียวตลอดชีวิต และส่งเดกเรียน ให้โต แต่ไม่เอาแม่เดก ...เค้าบอกว่าเปนเทอจะทำอย่างไร เราแนะนำว่า ถ้าเปนเราจะเอาเดกมาเลี้ยง และคุยกับ ผญ ที่จะเปนชีวิตใหม่ของเค้าว่า รับได้ไหม แล้วรับเดกคนนั้นมาเปนลูก แต่ต้องมีลูกเพิ่มเพื่อให้ ผญ รู้สึกเปนส่วนหนึ่งของครอบครัว และทำสัญญากับแม่เดก หากเค้าไม่ยินยอมจะเลี้ยง (เราแอบหวังว่าเปนเราค่ะ เรารับได้ แต่ตกใจมาก ก็ทำไงได้คะ เรารักเค้าแบบไม่เคยมองใครได้เลย ยังรักเค้าเสมอมา เรื่องของเค้ายังสำคัญกับเราเสมอ) เค้าบอกว่า แม่เดกอาจไม่ยอม ... เราเลยได้แต่บอกว่า งั้นต้องอยู่เปนครอบครัวแล้วล่ะ อย่าอยู่คนเดียวเลย เด่วยูไม่มีความสุขนะ แบบพราวตอนหนุ่ง แต่แก่ตายไปตามลำพัง เราไม่อยากเหนภาพนั้นเลย เราพยายามพูดให้เค้าเหนความดีของแม่เดก และรับมาดูแลกันเปนครอบครัว ....ตอนนั้น เราคิดว่าต้องถอยแล้วล่ะ ไม่ใช่เพราะเค้ามีเดกค่ะ แต่เพราะเดกต้องการพ่อ เราคุยกัน 1-2 ชม สำหรับเรื่องนี้ เค้าดูเครียดมาก แบบเราจะไม่ได้คุยกันอีกแล้วหรอ เราจะส่งไลน์หาเทอได้ไหม เราจะไปเจอได้ไหม ทำไมล่ะเทอห้ามเราไปเจอหรอ เราขอโทษ เทอเข้าใจเราได้ไหมว่าเราพลาด เราอยากคุยกับเทอ เรายังสื่อสารกับเทอได้รู้เรื่องกว่าใครๆ บลาๆๆๆ เค้าบอก เทอตอบไลน์เราหน่อย ดิชั้นเงียบค่ะ จบไป
....... พอเช้ามา เหมือนเรื่องไม่เคยเกิดอะไรขึ้น ให้อภัยเค้าค่ะ แล้วพยายามหาเหตุผลมาเข้าใจความผิดพลาดของเค้านานาๆ แบบที่เคยทำเมื่อ 5 - 6 ปีก่อน (แต่เราก็ไม่ได้เปนอะไรกันนะ เค้าไม่เคยขอเป็นแฟนค่ะ เราแค่คุยแบบนี้กันทุกวัน และเผลอไปซื่อสัตย์กับเค้าอย่างมากมาย เหอๆๆ บ้าไหมคะ) เราเปนห่วงเค้า เกรงว่าจะไม่สบายใจ เลยโทรไปคุยค่ะ แต่เหตุผลในหัวบอกว่า เพื่อเด็กจะได้มีพ่อ เราอาจจะยิ่งทำให้เค้าห่างกัน บาปกรรมค่ะ เลยไม่เหยียบคันเร่งมิดเหมือนเดิม ถอยแล้วค่ะ แต่ก็ยังอยากคุยกับเค้าแบบเดิมนะคะ แต่คิดว่ายังไงเหตุผลต้องมาก่อนความรู้สึกค่ะ ทำในสิ่งที่ถูกต้อง เป็นเพื่อนกับเค้า แต่เราจะยังตัดใจไม่ได้ไหมคะ แต่เปนห่วงเค้าทุกวัน เข้าเส้นเลือด ไม่รู้ว่าทำไม เค้าก็เปนคนที่จัดสรรเวลาไม่ค่อยดีเท่าไหร่และใช้เงินเก่งไปค่ะ ที่เราไม่ชอบ อย่างอื่นรับได้ เป็นเพราะเรามีรักแท้ให้เค้าจริงๆแหล่ะค่ะ เราคงจะยังรักเค้าอีกนาน ไม่รู้เพราะอะไรนะคะ
อยากถามว่า เจ้าของกระทู้ทำถูกแล้วรึเปล่าคะ ถ้าเค้ายังโทรมาทุกวันจะทำยังไงดี เรื่องแบบนี้อ่อนเกิน ใจดีทุกครั้ง ใจกว้างตลอด เบื่อตัวเองค่ะ ช่วยเตือนสติ และแนะนำทางออกให้หน่อยค่ะ ไม่อยากโง่อีกแล้ว หรือจริงๆทราบค่ะ แต่สงสารเค้าทุกครั้ง และเปนห่วง แค่ไม่ยอมรับมั้งคะว่าถึงเวลาต้องไปจริงๆแล้ว ถึงจะอยากอยู่ต่อแค่ไหนก้อตาม ตลอดชีวิตเลยยิ่งดี อยากดูแลเค้า หาข้าวหาปลาให้ทาน เหนเค้าทุกวันว่าเค้าสบายดี เค้ามีความสุข เค้ามีทุกข์เราก็อยากจะเข้าไปช่วย แต่จุดๆนี้บอกว่าเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากๆค่ะ เสียใจจริงๆ
คนโง่ๆคนนึง
รู้จักและคุยกับผู้ชายคนนึงมา 6 ปี เพิ่งมาทราบว่าเค้ามีลูกที่เกิดจากความผิดพลาด กำลังจะเข้าโรงเรียนแล้วค่ะ
จนเราเริ่มรู้สึกว่า เค้าดูห่วงใยเราจังเลย แต่ก็ขีดเส้นความสัมพันแทงกั๊กกันไปค่ะ ไม่ได้เป็นแฟนกัน มีอะไรก็คุยกันทุกเรื่อง คุยกันดีมีความสุข
คุยกันมาทุกวัน ๆ ๆ ๆ 2 ปี 3 ปี ตลอดเวลาก็ทราบว่าเค้าคุยกับคนหลายคน เค้าชอบ SEX ชอบผู้หญิง บางทีเมาๆ ก็โทรมาว่า เรารักเทอนะ แต่เราบ้า SEX
เราก็คิดไปว่า เค้าคงจะไม่ค่อยได้รับความอบอุ่นจากครอบครัวสักเท่าไหร่ ก็สงสารค่ะ มันก็เรื่องของเค้า เราไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ทุกครั้งที่รู้เรื่องก็เจ็บมากค่ะ
(เราจะรู้เอง เห็นเบาะแสเอง เช่น เห็นของในรถ ท่าทางคุยโทรศัพท์แปลกๆ บางทีรับสายแล้วมีเสียง ผญ กรี๊ดลั่นออกมา แล้วเค้าบอกโทรผิดครับ ไม่มีๆ วางสายไป) เราก็ยังตั้งใจเรียนและทำตามฝันของเราไปค่ะ ได้ทุนมหาลัยเรียนทุกปี (แต่ก็เค้าก็ยังโทรมาทุกวัน) จนมีบริษัทชื่อดังมาจองๆตัวกัน เป็นโอกาสดีค่ะ **บอกก่อนว่า ทางเรากับเค้า ไม่เคยมีอะไรเกินเลย ไปกินข้าว ดูหนัง ไม่ค่อยได้ถูกตัวกันเลย เค้าก็บอกว่าเราหวงตัวมากๆ แต่ก็มาตีก้นเผลอๆบ้าง พอเราด่า ก็ดูชอบใจ เราก็โง่อ่ะค่ะ ตอนนี้มาคิดว่าบ้าไปแล้วชั้น แต่ก็รักแล้วค่ะ (แต่ไม่ได้ขอกันเป็นแฟนเลยนี่นะ คือรอเค้าอยู่ลึกๆค่ะ)
... วันก่อนจะสอบไฟนอลปี 4 เราเห็นว่าเค้า (เค้าโตกว่าเราสี่ปี มีการศึกษา กิจกรรม - ช่วยธุรกิจที่บ้านบ้าง ไปเรียนโท ซื้อของใช้ ของอยากได้) ไปนอนกับผู้หญิงที่ซื้อหาได้คนนึง แล้ว ผญ ถ่ายรูปกระโจมผ้าเช็ดตัวกันไว้ ติดที่คาดผมหูกระต่าย โพสลงเฟซบุคค่ะ เสียใจมากค่ะ ร่วงแบบที่ไม่เคยแย่อะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิติ (เฮ้ยย แต่ไม่ได้เปนแฟนกันนะคะ โง่อีกแล้วค่ะ 555) เราบอกเค้าว่าเราเห็นรูปแล้ว เราคงต้องจบกันนะ เค้าบอกว่าเทอเราซื้อเค้ามา เราไม่ได้จริงจัง เราไม่ได้รัก ตามปะสา ผช นะเทอ / และเราได้มีโอกาสคุยกับ ผญ อีกคนที่ 2 ที่เค้าคุยๆอยู่นะคะ เค้าบอก ผญ คนนั้นว่า เราเด็ก ใสเกินไป เค้าไม่ชอบ เด็กมันคิดไปเอง... (อ่าว แล้วโทรมาทำไมทุกวันสามปี งงค่ะงง) ไม่มีเสียงตอบรับจากดิชั้นค่ะ จบกันไป
สัปดาต่อมา เค้าโทมา เราไม่รับ ทราบมาก่อนแล้วว่า วันนี้จะเปนวันที่เค้ารับปริญญาโทค่ะ เค้าแมสเสจมาว่า เค้าจะรับปริญญา ที่บ้านมีคนไม่สบายเลยไปดูกัน ไม่มีใครมาในงานเค้าเลย ..พอได้ยินว่าเค้ารู้สึกโดดเดี่ยวเท่านั้นล่ะค่ะ เข้าห้องสอบ รีบๆ ทำข้อสอบ ไม่มีสมาธิเลย เปนห่วงเค้า ใจจริงอยากจะไปยินดีกับเค้า แม้ว่าจะต้องข้ามทะเลไปแค่ไหนก็ตาม สอบเสร็จอย่างไว รีบกระโจนออกจากห้องสอบ แล้วมุ่งไปมหาลัยเค้าที่รถติดมากก แสนไกลจากจุดๆนั้นทันที พอไปเค้าเจอเราเค้าเซอร์ไพรสและดูดีใจมาก ยิ้มไม่หุบเลย ถ่ายรูปๆ เรียกเราไปถ่ายกับเพื่อนๆเค้า ..เราถ่ายไปก็ท่องภาษาจีนไป พอเข้ากล้องก้อวางโพยศัพท์ ค่ะ แบบว่าจัดสรรเวลามีค่า เรารู้สึกมีความสุขสุดๆ เค้าประสบความสำเรจอีกขั้นแล้ว ยินดีปรีดา พอกลับเค้าไปส่งที่แถวบ้านค่ะ คือเราจะไม่ให้เค้าทราบบ้านเราเลย เพราะแบบไม่รู้สึกมั่นใจ หากวันนึงเค้าเข้ามารู้จักที่บ้านเรา แล้วอยากจะหายไปตามใจ ที่บ้านถามว่า อ่าว XXX ล่ะลูก ทำไมไม่เหนมา เค้าคงเสียใจกับเราไปด้วยค่ะ แต่เค้าทราบว่าคุยๆกับแบบเพื่อนนะคะ
วันรับจริง เห็นรูปเค้าพาผู้หญิงที่เค้าซื้อด้วยเงินคนนั้น ไปงานรับปริญญา จับมือกันแน่นแบบ คนมีอะไรกันแล้ว ผู้หญิงไปนอนบ้านเค้า บ้านใหม่ที่เค้าหยอดๆคนโง่ๆอย่างเราให้ช่วยเลือกเฟอรนิเจอ เราชอบขาวดำ ตีมบ้านชั้นล่างเค้าก้อขาวดำค่ะ แต่เจ็บใจที่เรายังไม่ได้ไปเหยียบเลย พอคนที่ซื้อด้วยเงินทำบุญบ้านกันละ เค้ามีอะไรกัน เราทราบดีและจุกมาก เสียใจที่สุด เพราะไปรักสะแล้ว ให้อภัยอยู่นั่น เบื่อตัวเองค่ะ ไม่โกรธนานเอาสะเลย จนเราตัดใจจริงๆว่า เราจะไม่รู้จักกันอีกค่ะ
ผ่านมา 2 ปี ต่างคนต่างใช้ชีวิตค่ะ จนมีเหตุให้ต้องมาคุยกันอีกโดยบังเอิญ ตอนน้ำท่วม เค้าไปช่วยคนตามหน้าที่ เราไปช่วยคนน้ำท่วมตามเพื่อน จนกลับมาคุยกัน ตอนนั้นเราทำงานแล้วค่ะ บริษัทต่างชาติชื่อดัง เค้าดูสนใจเรากว่าตอนเดกๆมาก คุยกันค่ะ คุยกันทุกวัน จน 1 ปี ผ่านไป เค้ายังโทรมาทุกวัน เราก็คุยทุกวัน อัพเดทชีวิต เล่าเรื่องต่างๆให้กันฟัง เค้าเปนคนนึงที่เข้าใจเรามากๆค่ะ แต่เค้าอาจจะคุยกับคนอื่นเหมือนเดิมอีก ก้อช่างเค้า เราไม่ทุ่มเหมือนเดิมแล้วค่ะ เจ็บ ก้อไม่ได้สนใจค่ะ เราเริ่มดูจริงจังมากขึ้น (อันนี้ไม่ทราบคิดไปเองอีกไหม) จนเข้าข่ายเกือบทำเด็กของเรา แต่เค้ากลับเปนฝ่ายเปลี่ยนใจไม่ทำอะไรและลุกไปเลย 4-5 ครั้งค่ะ เค้าบอกว่า ถึงเค้าจะเปนคนแบบนี้ แต่เค้าลึกๆหัวโบราน ต้องแต่งงานก่อน เค้าไม่อยากทำร้ายเราให้เราเสียใจ เลยไม่เคยทำอะไร และปล่อยโอกาสทองของชายหลุดมาตลอดเวลาที่คบกัน เค้าบอกว่า ผญ คนอื่นสมควรโดนแล้ว เพราะแรดนู้นนี่ค่ะ สะงั้น .... สิริรวมรู้จักกันมา 6 ปี (ตอนที่ไม่คุยกัน 2 ปี เราติดตามข่าวเค้าตลอดนะคะ ยังรอบ้าอะไรไม่รู้เหมือนเดิม) จนวันนี้ เพิ่งมาทราบจากคนอื่นว่า หลังจากวันที่รับปริญญาโทของเค้าไป เค้ามีอะไรกันจนเกิด ผญ ท้อง เค้าให้ไปเอาเดกออก แต่ ผญ เก็บเด็กไว้ โดยเค้าจ่ายค่าดูแลรายเดือนให้ จนตอนนี้เด็กคนนั้นจะเข้าเรียนอนุบาลแล้วค่ะ ลูกชายถูก DNA น่ารักน่าชังเชียวค่ะ ...ตอนที่ทราบก็ช็อคค่ะ ร้องไห้ปางตาย คุยกับเค้าด้วยเหตุผล (เฮ้ยย เราไม่ได้เปนอะไรกันนะ บ้าชะมัดค่ะ) เค้าบอกเทออย่าร้องสิ่ เราขอโทษ เราขอโทษที่ทำให้เทอเสียใจ เราพลาด เดกเกิดมาจากความผิดพลาด เราไม่เอาแม่เดก เราเข้ากันไม่ได้ทุกอย่าง ไม่เหมาะสมคู่ควรเลย เราจะบอกเทออยู่เมื่อเราพร้อม เทอว่าเราจะทำยังไงดี เรารู้สึกเปนตราบาป ....เราเลยแนะนำให้เค้าอยู่กับครอบครัวเค้าอย่างเข้าใจ ปรับตัวใหม่ อดทนมากขึ้น เพื่อเด็กน้อยไม่รู้เรื่องด้วย เค้าไม่เอาค่ะ บอกจะอยู่คนเดียวตลอดชีวิต และส่งเดกเรียน ให้โต แต่ไม่เอาแม่เดก ...เค้าบอกว่าเปนเทอจะทำอย่างไร เราแนะนำว่า ถ้าเปนเราจะเอาเดกมาเลี้ยง และคุยกับ ผญ ที่จะเปนชีวิตใหม่ของเค้าว่า รับได้ไหม แล้วรับเดกคนนั้นมาเปนลูก แต่ต้องมีลูกเพิ่มเพื่อให้ ผญ รู้สึกเปนส่วนหนึ่งของครอบครัว และทำสัญญากับแม่เดก หากเค้าไม่ยินยอมจะเลี้ยง (เราแอบหวังว่าเปนเราค่ะ เรารับได้ แต่ตกใจมาก ก็ทำไงได้คะ เรารักเค้าแบบไม่เคยมองใครได้เลย ยังรักเค้าเสมอมา เรื่องของเค้ายังสำคัญกับเราเสมอ) เค้าบอกว่า แม่เดกอาจไม่ยอม ... เราเลยได้แต่บอกว่า งั้นต้องอยู่เปนครอบครัวแล้วล่ะ อย่าอยู่คนเดียวเลย เด่วยูไม่มีความสุขนะ แบบพราวตอนหนุ่ง แต่แก่ตายไปตามลำพัง เราไม่อยากเหนภาพนั้นเลย เราพยายามพูดให้เค้าเหนความดีของแม่เดก และรับมาดูแลกันเปนครอบครัว ....ตอนนั้น เราคิดว่าต้องถอยแล้วล่ะ ไม่ใช่เพราะเค้ามีเดกค่ะ แต่เพราะเดกต้องการพ่อ เราคุยกัน 1-2 ชม สำหรับเรื่องนี้ เค้าดูเครียดมาก แบบเราจะไม่ได้คุยกันอีกแล้วหรอ เราจะส่งไลน์หาเทอได้ไหม เราจะไปเจอได้ไหม ทำไมล่ะเทอห้ามเราไปเจอหรอ เราขอโทษ เทอเข้าใจเราได้ไหมว่าเราพลาด เราอยากคุยกับเทอ เรายังสื่อสารกับเทอได้รู้เรื่องกว่าใครๆ บลาๆๆๆ เค้าบอก เทอตอบไลน์เราหน่อย ดิชั้นเงียบค่ะ จบไป
....... พอเช้ามา เหมือนเรื่องไม่เคยเกิดอะไรขึ้น ให้อภัยเค้าค่ะ แล้วพยายามหาเหตุผลมาเข้าใจความผิดพลาดของเค้านานาๆ แบบที่เคยทำเมื่อ 5 - 6 ปีก่อน (แต่เราก็ไม่ได้เปนอะไรกันนะ เค้าไม่เคยขอเป็นแฟนค่ะ เราแค่คุยแบบนี้กันทุกวัน และเผลอไปซื่อสัตย์กับเค้าอย่างมากมาย เหอๆๆ บ้าไหมคะ) เราเปนห่วงเค้า เกรงว่าจะไม่สบายใจ เลยโทรไปคุยค่ะ แต่เหตุผลในหัวบอกว่า เพื่อเด็กจะได้มีพ่อ เราอาจจะยิ่งทำให้เค้าห่างกัน บาปกรรมค่ะ เลยไม่เหยียบคันเร่งมิดเหมือนเดิม ถอยแล้วค่ะ แต่ก็ยังอยากคุยกับเค้าแบบเดิมนะคะ แต่คิดว่ายังไงเหตุผลต้องมาก่อนความรู้สึกค่ะ ทำในสิ่งที่ถูกต้อง เป็นเพื่อนกับเค้า แต่เราจะยังตัดใจไม่ได้ไหมคะ แต่เปนห่วงเค้าทุกวัน เข้าเส้นเลือด ไม่รู้ว่าทำไม เค้าก็เปนคนที่จัดสรรเวลาไม่ค่อยดีเท่าไหร่และใช้เงินเก่งไปค่ะ ที่เราไม่ชอบ อย่างอื่นรับได้ เป็นเพราะเรามีรักแท้ให้เค้าจริงๆแหล่ะค่ะ เราคงจะยังรักเค้าอีกนาน ไม่รู้เพราะอะไรนะคะ
อยากถามว่า เจ้าของกระทู้ทำถูกแล้วรึเปล่าคะ ถ้าเค้ายังโทรมาทุกวันจะทำยังไงดี เรื่องแบบนี้อ่อนเกิน ใจดีทุกครั้ง ใจกว้างตลอด เบื่อตัวเองค่ะ ช่วยเตือนสติ และแนะนำทางออกให้หน่อยค่ะ ไม่อยากโง่อีกแล้ว หรือจริงๆทราบค่ะ แต่สงสารเค้าทุกครั้ง และเปนห่วง แค่ไม่ยอมรับมั้งคะว่าถึงเวลาต้องไปจริงๆแล้ว ถึงจะอยากอยู่ต่อแค่ไหนก้อตาม ตลอดชีวิตเลยยิ่งดี อยากดูแลเค้า หาข้าวหาปลาให้ทาน เหนเค้าทุกวันว่าเค้าสบายดี เค้ามีความสุข เค้ามีทุกข์เราก็อยากจะเข้าไปช่วย แต่จุดๆนี้บอกว่าเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากๆค่ะ เสียใจจริงๆ
คนโง่ๆคนนึง