ความทรงจำ

กระทู้นี้ผมขอกกล่าวถึงเพื่อนคนนึง เพื่อนคนนี้ผมไม่เคยรู้จักมาตั้งแต่แรก ได้มารู้จักกันตอนทำงานร้านบาร์ร้านเปนประมาณว่า กินเหล้ากินเบียร์สบายๆมีเพลงโฟคซองให้ฟัง ผมได้ไปทำงานที่นั่นตอนที่ผมออกจากงานเก่า พอทำได้สักปีนึงผมได้รู้จักเพื่อนในร้านแต่มีสนิทกับคนนี้ มันชื่อน้อย น้อยเป็นคนบุรีรัมย์ ตอนแรกผมกับมันรู้จักกันเหมือนคนทั่วไปๆ เจอกันตอนเวลาทำงานพอเลิกงานก้อกลับใครกลับมัน จนวันนึงผมเกิดปัญหาว่า ที่พักเก่าผมเค้าจะถูกเวนที่คืน คนที่พักอยู่ที่นั่น ต้องย้ายออกผ่านใน15วัน ซึ่งตอนนั้นผมก้อพักอยุ่ห้องเพื่อนอีกคน เพื่อนที่อยุ่ห้องเดียวกัน มันบอกว่าถ้าเค้าไล่มันจะกลับไปอยู่บ้านต่างจังหวัดซึ่งทำให้ผมไม่มีที่อยู่ตอนนั้น ผมก้อมีเรื่องไม่สบายใจตอนนั้น ไม่รู้จะนอนที่ไหน ผมไปทำงานไอ้น้อยเพื่อนผมมันก้อถาม ผมจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง มันเลยพูดมาคำนึงบอกว่า" งั้นไปพักกับกูก้อได้ "ตอนนั้นผมไม่คิดอะไร ขอให้มีที่นอนเปนพอ ก้อเลยมาเก็บของที่ห้องเก่าแล้วย้ายไปอยู่กับมันย่านฝั่งธน ผมก้อช่วยมันออกค่าห้อง อยุ่ไปนานๆเข้าผมก้อเริ่มเข้าใจและรับรู้นิสัยจากเพื่อนคนนี้ ในตอนแรกเท่าๆที่ผมเคยมีเพื่อนมาแต่ล่ะคน ไม่เอาเปรียบก้อ ดูถูกกัน เพื่อนกินเยอะ จนทำให้ผมคิดว่าผมช่วยมันทุกอย่างแต่เวลาเราเดือดร้อนทำไมไม่มีใครช่วยเรา
พอมาอยุ่กลับไอ้น้อย ผมรู้สึกว่าเพื่อนแท้และคนที่ผมรักก้อคือมันนี่ล่ะ
เวลาผมไม่มีข้าวกิน มันก้อห่อข้าวที่ทำงานมาให้ วันหยุดถ้าผมไปทำงานมันอยุ่ห้องผมก้อห่อกลับมาให้กิน ช่วงนั้นใช้เงินกันแบบไม่คิด วัยรุ่น
เวลาเบื่อๆเซงๆ ผมก้อชวนมันไปกินเหล้าบ้างตามประสาคนทั่วไป คุยถูกคอดีครับ เปนห่วงซึ่งกันและกัน
มีวันนึงผมไปหาพี่ที่ทำงานเก่า ไปค้างห้องพี่เค้าหนึ่งคืน ไอ้น้อยมันก้อโทรหาผมทั้งคืน มันบอกมันนอนคนเดียวมันเหงา
ผมไม่คิดหรอกครับว่ามันเปนเกย์ มันก้อมีเมีย ผมก้อมีแฟน
อยุ่ด้วยกันมาประมาณ 3ปี ก้อเริ่มมีปัญหาและรู้สึกอยากจะกลับไปพักผ่อนบ้าน เหนื่องกับการที่ต้องมาดิ้นรนในกรุงเทพ
ผมกับน้อยก้อเรยเริ่มคุยกันเรื่องจะกลับไปอยู่บ้าน มันก้อตอบจากใจเลยว่ามันก้ออยากกลับบ้านเหมือนกัน
จึงนัดวันเก็บกระเป๋า วันนั้นเป็นวันสุดท้ายก่อนที่ต่างคนต่างจะกลับ เลยชวนกันไปนั่งกินเป็นครั้งสุดท้าย
พอมันเมามันก้อเริ่มพูดความในใจของมัน
มันบอกว่า มันไม่อยากจากกับผม ชีวิตที่ผ่านมาของมันคล้ายผมหลายอย่าง
ผมเลยบอกมันไปว่า  เออไม่เปนรัยเดี่ยวก้อได้เจอกัน  มันก้อนั่งซึมไปสักพัก ผมเลยกอดคอแล้วปลอบใจมัน
ข้างนอกผมดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไร แต่ข้างในใจผม ผมก้ออยากอยู่กับมันให้นานที่สุดเท่าที่เพื่อนคนนึงจะทำได้
เราสองคนก้อเข้าไปเก็บของที่ห้อง แล้วขึ้นแท๊กซี่ไปส่งที่หมอชิต ซื้อตั๋วไรเรียบร้อยก้อนั่งรอเวลา
น้อยซื้อตั๋วกลับบุรีรัมย์ ผมกลับฉะเชิงเทรา
ผมก้อไปนั่งรอเวลาขึ้นรถแต่กะจะส่งมันขึ้นรถก่อน แต่รถผมดันออกก่อนรถมัน
พอถึงเวลาผมเลยบอกมันว่า  "กูไปก่อนน่ะ วันน่าค่อยเจอกัน"
ไอ้น้อยมันก้อนิ่ง แล้วมันพูดกับผมคำนึง " ไอ้นัด กูขอรัยอย่างได้มั่ย"  ลืมเเนะนำตัวผมชื่อนัทครับ
ผมเรยถามว่า " มีอะไร "
น้อยพูดว่า " กูขอกอดสักครั้งได้มั่ย "
ผมก้อบอกมันว่า" ได้ดิ "  
แล้วมันก้อนึงผมเข้าไปกอด ตอนกอดความรู้สึกของผม บอกได้เลยเหมือน ใจหาย มันวูบ แบบบอกไม่ถูก แต่กอดนี้มันแฝงด้วยความอบอุ่นจากเพื่อนคนนึงที่อยากจะบอกรัยผมสักอย่าง ผมไม่สนใจหรอกครับว่าคนอื่นจะคิดงัย เพราะมันคือเพื่อนผม
ผมก้อบอกมันอีกที "กูต้องไปแล้วน่ะ "
น้อยมันก้อบอก " เออไว้ค่อยเจอกัน "
แล้วผมก้อเดินไปขึ้นรถ เลยหันกลับไปมองมัน เชื่อมั่ยน้อยมันเปนคนที่ไม่ร้องไห้ให้ใครเหน นำ้ตามันไหล ผมเหนแล้วรู้สึกไม่ดี ผมจะเดินไปหามันก้อทำไม่ได้ เพราะรถผมจะออกแล้ว เลยขึ้นไปนั่งแล้วมองมันจากกระจก ตอนนั้นใจผม มันเศร้า เหงา ใจหาย แบบบอกไม่ถูก
จากนั้นน้ำตาผมที่มันไม่เคยไหล ก้อไหล บอกตรงๆเลยครับเวลาผมอยุ่กับมันผมมีความสุขมาก เหมือนมีน้องชายเเท้ๆและก้อเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดที่ผมเคยเจอมา
จากวันนั้นจนถึงวันนี้ ไม่ได้เจอกันอีกเลย ผมกับมันไม่ได้ติดต่อกันแล้ว ผมทำเบอร์มันหาย แล้วก้อเปลี่ยนเครื่องบ่อยด้วย
แต่อยากจะฝากถึงเพื่อนคนนี้ว่า กูไม่เคยลืมเรย สักวันกูขอให้กลับกูกลับมาเจอกันอีกสักครั้ง จะขอใช้เวลากับคนที่เค้ารักเรา ห่วงใยเรา
ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ หรือไม่ ก้อขอให้เกิดมาเปนน้องชายแท้จิงๆ
  
ขอโทดน่ะครับ บางคำอาจจะพูดไม่เหมาะสม กระทู้นี้อาจจะไม่สำคัญอะไรมากมาย เปนเพียงเรื่องราวที่ผมอยากจะเล่าความทรงจำของผมเท่านั้นเอง หากท่านใดได้อ่านและชมก้อแสดงความคิดเห็นได้น่ะครับ ยินดีครับ ขอบคุณมากครับ