“ชันษา น้ำฟ้า”
“………………..”
“ชันษา น้ำฟ้า”
“……………….”
“นายชันษา นางสาวน้ำฟ้า ตื่นเดี๋ยวนี้!!!”
เสียงตะโกนด้วยความโมโหทำให้ฉันตื่นขึ้นมา แล้วพบว่าตอนนี้ฉันกำลังอยู่ในห้องเรียน พร้อมกับอาจารย์วิไลที่กำลังยืนกอดอกมองลอดแว่นสายตาของอาจารย์มาที่ฉัน และ นายชันษา ที่นั่งหลับอยู่ข้างๆฉัน ฉันรีบหันไปสะกิดชันษาให้ตื่น
“เธอสองคนกล้าดียังไงมาหลับในชั่วโมงเรียนของฉัน”
อาจารย์วิไลพูดพร้อมกับกวัดแกว่งไม้เรียวคู่กายที่อยู่ในมือไปมา ที่ฉันกับนายชันษาต้องมาหลับเอาในห้องเรียนก็เป็นผลมาจากเมื่อคืนที่มาเอาเล่มรายงานแต่นายชันษาดันลืมกุญแจล็อกเกอร์ไว้ที่บ้านเราสองคนเลยต้องกลับไปแล้วกลับมาใหม่ทำให้กว่าจะเอาเล่มรายงานออกมาได้ก็ปาไปตีสี่กว่าแล้วถ้ารวมที่ฉันอยู่ช่วยนายชันษาทำรายงานที่เหลือกว่าจะเสร็จก็เจ็ดโมงพอดี ฉันเลยรีบกลับบ้านไปอาบน้ำแต่งตัวมาเรียนเลยไม่ได้นอนเลยทั้งคืน
“ไปวิ่งรอบสนาม 10 รอบ ปฏิบัติ !!!”
“เฮ้อ…….กว่าจะครบเหนื่อยเป็นบ้า ยัยอาจารย์นั่นโหดชะมัด”
นายชันษาบ่น หลังจากเราวิ่งครบสิบรอบนายชันษาก็ทิ้งตัวลงนอนข้างสนามทันทีด้วยความเหนื่อยล้า ฉันนั่งลงพักข้างๆเค้า
“ก็เราทำผิดจริงๆนิ ดันไปหลับในชั่วโมงอาจารย์เค้า ดีแค่ไหนแล้วที่เค้าไม่หักคะแนนเรา”
“ฉันยอมโดนหักคะแนนดีกว่า เฮ้ออออออออออ เหนื่อยก็เหนื่อย ร้อนก็ร้อน”
“ฉันก็เหนื่อยเหมือนกับนายนั่นแหละบ่นอยู่ได้”
“น้ำฟ้า”
“ว่าไง”
“ฉันอยากหิวน้ำ ไปซื้อมาให้หน่อย”
“แต่ว่าฉันเหนื่อยเหมือนกันนะ”
“นะ น้ำฟ้านะ”
ชันษาหันมาทำหน้าตาและน้ำเสียงออดอ้อน ใช้ใครไม่ใช้มาใช้คนอย่างน้ำฟ้า ไม่มีทาง!!!
“นายจะเอาน้ำเปล่าหรือน้ำอัดลมหรอออออ”
ไม่มีทางไม่ไป อิอิ แหมมมมมม ใครจะไปทนสายตาและน้ำเสียงออดอ้อนของคนที่เรารักได้ล่ะจริงมั้ย เหนื่อยแค่ไหนน้ำฟ้าคนนี้ก็สู้ไม่ถอย
“น้ำเปล่าสิ เธอก็รู้ฉันไม่ชอบกินน้ำอัดลม”
“โอเค งั้นก่อนไปขอค่าเหนื่อยหน่อย”
“ค่าเหนื่อยอะไรของเธอ”
“ขอหอมทีนึง”
“ยัยน้ำเน่า !!!”
“ย่ะ ไปก็ได้ ล้อเล่นนิดๆหน่อยก็ไม่ได้ ไปแล้วนะ อดทนคิดถึงฉันแปปนึงนะชันษา”
พอฉันพูดเสร็จก็รีบวิ่งไปทันที กลัวนายนั่นด่าอีก แต่ก็มิวายได้ยินเสียงนายชันษาบ่นตามหลังมา
ณ.ร้านขายน้ำ ในมหาวิทยาลัย
“ป้าค่ะขอน้ำไปขวดนึงค่ะ”
“นี่จ๊ะ สิบบาท”
“นี่เงินค่ะ ขอบคุณค่ะป้า”
แต่พอจ่ายเงินให้ป้าคนขายเสร็จฉันก็เห็นอะไรผิดปกติบางอย่างข้างๆฉัน ผู้ชายคนนึงกำลังยืนมองมาที่ฉันแล้วยิ้มแป้นแล้นเหมือนเด็กดีใจเวลาได้ของเล่นยังไงยังงั้น พอฉันเดินออกมาเค้าก็เดินตามฉันมา พอฉันก้าวซ้าย เค้าก็ก้าวซ้ายตาม พอฉันก้าวขวา เค้าก็ก้าวขวาตาม ทนไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยยย………
“เรารู้จักกันหรอค่ะ”
ฉันหันหลังกลับไปพูดกับเขา แต่เค้ากลับไม่ตอบอะไรได้แต่ยิ้ม นายนี่ถ้าจะบ้าหรือไม่ก็เป็นใบ้ยิ้มอยู่ได้อย่างเดียว
“เรารู้จักกันหรอค่ะ”
ฉันถามอีกรอบ แต่ทีนี้เน้นเสียงหนักกว่าเดิม เพื่อแสดงให้เค้ารู้ว่าฉันต้องการคำตอบไม่ใช่รอยยิ้ม
“ไม่นี่…เราไม่รู้จักกัน แต่ถ้าคุณรู้จักผม ก็แสดงว่าเรารู้จักกัน”
พอฉันได้ยินคำพูดเขา ฉันอึ้งไป 5 วิ นายนี่มันกวนประสาทแท้
“แล้ว……นายตามฉันมาทำไม ห๊า!!!!” ฉันเริ่มระเบิดอารมณ์ออกมา
“ผมรู้จักคุณ”
“อะไรนะ….ไหนนายบอกว่าเราไม่รู้จักกัน”
“ใช่ครับ เราไม่รู้จักกัน ถ้าเรารู้จักกันคุณต้องรู้จักผมด้วย แต่คุณไม่รู้จักผม ผมรู้จักคุณคนเดียว แสดงว่าใช้คำว่าเรารู้จักกันไม่ได้”
และฉันก็อึ้งไปอีก 5 วิ
“ไม่เข้าใจ งงโว้ยยยยยยยยยย”
“ผมชื่อ กฤษดา หรือจะเรียกพี่กฤษก็ได้ เพราะว่าพี่อายุมากกว่า ทีนี้เราก็รู้จักกันและกันแล้วนะ น้องน้ำฟ้า….”
“นี่นายรู้จักฉันได้ยังไง แล้วตามฉันมาทำไม”
“พี่รู้จักเราได้ยังไงไม่สำคัญหรอก แต่ที่พี่มาหาเราที่นี่เพราะว่า………”
“เพราะว่าอะไร”
“พี่จะมาขอเราเป็นแฟน!!!”
รักสุดท้ายของยัยจอมตื้อ 2
“………………..”
“ชันษา น้ำฟ้า”
“……………….”
“นายชันษา นางสาวน้ำฟ้า ตื่นเดี๋ยวนี้!!!”
เสียงตะโกนด้วยความโมโหทำให้ฉันตื่นขึ้นมา แล้วพบว่าตอนนี้ฉันกำลังอยู่ในห้องเรียน พร้อมกับอาจารย์วิไลที่กำลังยืนกอดอกมองลอดแว่นสายตาของอาจารย์มาที่ฉัน และ นายชันษา ที่นั่งหลับอยู่ข้างๆฉัน ฉันรีบหันไปสะกิดชันษาให้ตื่น
“เธอสองคนกล้าดียังไงมาหลับในชั่วโมงเรียนของฉัน”
อาจารย์วิไลพูดพร้อมกับกวัดแกว่งไม้เรียวคู่กายที่อยู่ในมือไปมา ที่ฉันกับนายชันษาต้องมาหลับเอาในห้องเรียนก็เป็นผลมาจากเมื่อคืนที่มาเอาเล่มรายงานแต่นายชันษาดันลืมกุญแจล็อกเกอร์ไว้ที่บ้านเราสองคนเลยต้องกลับไปแล้วกลับมาใหม่ทำให้กว่าจะเอาเล่มรายงานออกมาได้ก็ปาไปตีสี่กว่าแล้วถ้ารวมที่ฉันอยู่ช่วยนายชันษาทำรายงานที่เหลือกว่าจะเสร็จก็เจ็ดโมงพอดี ฉันเลยรีบกลับบ้านไปอาบน้ำแต่งตัวมาเรียนเลยไม่ได้นอนเลยทั้งคืน
“ไปวิ่งรอบสนาม 10 รอบ ปฏิบัติ !!!”
“เฮ้อ…….กว่าจะครบเหนื่อยเป็นบ้า ยัยอาจารย์นั่นโหดชะมัด”
นายชันษาบ่น หลังจากเราวิ่งครบสิบรอบนายชันษาก็ทิ้งตัวลงนอนข้างสนามทันทีด้วยความเหนื่อยล้า ฉันนั่งลงพักข้างๆเค้า
“ก็เราทำผิดจริงๆนิ ดันไปหลับในชั่วโมงอาจารย์เค้า ดีแค่ไหนแล้วที่เค้าไม่หักคะแนนเรา”
“ฉันยอมโดนหักคะแนนดีกว่า เฮ้ออออออออออ เหนื่อยก็เหนื่อย ร้อนก็ร้อน”
“ฉันก็เหนื่อยเหมือนกับนายนั่นแหละบ่นอยู่ได้”
“น้ำฟ้า”
“ว่าไง”
“ฉันอยากหิวน้ำ ไปซื้อมาให้หน่อย”
“แต่ว่าฉันเหนื่อยเหมือนกันนะ”
“นะ น้ำฟ้านะ”
ชันษาหันมาทำหน้าตาและน้ำเสียงออดอ้อน ใช้ใครไม่ใช้มาใช้คนอย่างน้ำฟ้า ไม่มีทาง!!!
“นายจะเอาน้ำเปล่าหรือน้ำอัดลมหรอออออ”
ไม่มีทางไม่ไป อิอิ แหมมมมมม ใครจะไปทนสายตาและน้ำเสียงออดอ้อนของคนที่เรารักได้ล่ะจริงมั้ย เหนื่อยแค่ไหนน้ำฟ้าคนนี้ก็สู้ไม่ถอย
“น้ำเปล่าสิ เธอก็รู้ฉันไม่ชอบกินน้ำอัดลม”
“โอเค งั้นก่อนไปขอค่าเหนื่อยหน่อย”
“ค่าเหนื่อยอะไรของเธอ”
“ขอหอมทีนึง”
“ยัยน้ำเน่า !!!”
“ย่ะ ไปก็ได้ ล้อเล่นนิดๆหน่อยก็ไม่ได้ ไปแล้วนะ อดทนคิดถึงฉันแปปนึงนะชันษา”
พอฉันพูดเสร็จก็รีบวิ่งไปทันที กลัวนายนั่นด่าอีก แต่ก็มิวายได้ยินเสียงนายชันษาบ่นตามหลังมา
ณ.ร้านขายน้ำ ในมหาวิทยาลัย
“ป้าค่ะขอน้ำไปขวดนึงค่ะ”
“นี่จ๊ะ สิบบาท”
“นี่เงินค่ะ ขอบคุณค่ะป้า”
แต่พอจ่ายเงินให้ป้าคนขายเสร็จฉันก็เห็นอะไรผิดปกติบางอย่างข้างๆฉัน ผู้ชายคนนึงกำลังยืนมองมาที่ฉันแล้วยิ้มแป้นแล้นเหมือนเด็กดีใจเวลาได้ของเล่นยังไงยังงั้น พอฉันเดินออกมาเค้าก็เดินตามฉันมา พอฉันก้าวซ้าย เค้าก็ก้าวซ้ายตาม พอฉันก้าวขวา เค้าก็ก้าวขวาตาม ทนไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยยย………
“เรารู้จักกันหรอค่ะ”
ฉันหันหลังกลับไปพูดกับเขา แต่เค้ากลับไม่ตอบอะไรได้แต่ยิ้ม นายนี่ถ้าจะบ้าหรือไม่ก็เป็นใบ้ยิ้มอยู่ได้อย่างเดียว
“เรารู้จักกันหรอค่ะ”
ฉันถามอีกรอบ แต่ทีนี้เน้นเสียงหนักกว่าเดิม เพื่อแสดงให้เค้ารู้ว่าฉันต้องการคำตอบไม่ใช่รอยยิ้ม
“ไม่นี่…เราไม่รู้จักกัน แต่ถ้าคุณรู้จักผม ก็แสดงว่าเรารู้จักกัน”
พอฉันได้ยินคำพูดเขา ฉันอึ้งไป 5 วิ นายนี่มันกวนประสาทแท้
“แล้ว……นายตามฉันมาทำไม ห๊า!!!!” ฉันเริ่มระเบิดอารมณ์ออกมา
“ผมรู้จักคุณ”
“อะไรนะ….ไหนนายบอกว่าเราไม่รู้จักกัน”
“ใช่ครับ เราไม่รู้จักกัน ถ้าเรารู้จักกันคุณต้องรู้จักผมด้วย แต่คุณไม่รู้จักผม ผมรู้จักคุณคนเดียว แสดงว่าใช้คำว่าเรารู้จักกันไม่ได้”
และฉันก็อึ้งไปอีก 5 วิ
“ไม่เข้าใจ งงโว้ยยยยยยยยยย”
“ผมชื่อ กฤษดา หรือจะเรียกพี่กฤษก็ได้ เพราะว่าพี่อายุมากกว่า ทีนี้เราก็รู้จักกันและกันแล้วนะ น้องน้ำฟ้า….”
“นี่นายรู้จักฉันได้ยังไง แล้วตามฉันมาทำไม”
“พี่รู้จักเราได้ยังไงไม่สำคัญหรอก แต่ที่พี่มาหาเราที่นี่เพราะว่า………”
“เพราะว่าอะไร”
“พี่จะมาขอเราเป็นแฟน!!!”