เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า เราไปซื้อของที่บิ๊กซี ขณะที่เดินๆ ผ่านฝูงชน ผู้คนวุ่นวาย อยู่นั้น
ข้างๆทางก็มีคุณยายแก่ๆ แต่งตัวเหมือนไปไร่ไปสวน นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก พร้อมถุงอะไรไม่รู้ใบเบ่อเริ่ม
มีผักในถุง1ถุง และที่สำคัญมี ตะกร้าใบหนึ่ง วางอยู่ด้านหน้า ... แต่ตะกร้าใบนั้น มันใหญ่อยู่นะคะ...
ช่วงจังหวะที่เรามองนั้น..มีชายหนุ่มหน้าตาดีเดินผ่านยาย แล้วควักเหรียญสิบบาทในกางเกง
มาวางไว้ที่ตะกร้าใบนั้น...ชายหนุ่มเดินผ่านไปได้2-3ก้าว...
ยายตะโกน...พ่อหนู๊ม พ่อหนุ่ม...ยายไม่ใช่ขอทานนนน เอาเงินคืนไปลูก ...
ผลคือ ทุกคนหันไปมอง บ้างก็อมยิ้ม บ้างก็หัวเราะ...สำหรับเราแค่อมยิ้มในความน่ารักนะคะ(ของคุณยาย)
จากเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ก่อนจะให้ตังค์โปรดวิเคราะห์ก่อนว่า ..ใช่ขอทานจริงป่ะ..อิอิ
แต่จะบอกว่าหน้าห้างแถวนั้นขอทาน เยอะม๊ากกก...คงไม่แปลกที่เข้าใจผิด
มีความสุข..กับวันศุกร์ นะคะ ทุกคน
เมื่อชายหนุ่มผู้แสนใจดี & คุณยายผู้น่าสงสาร (ผลจะเป็นอย่างไร??)
ข้างๆทางก็มีคุณยายแก่ๆ แต่งตัวเหมือนไปไร่ไปสวน นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก พร้อมถุงอะไรไม่รู้ใบเบ่อเริ่ม
มีผักในถุง1ถุง และที่สำคัญมี ตะกร้าใบหนึ่ง วางอยู่ด้านหน้า ... แต่ตะกร้าใบนั้น มันใหญ่อยู่นะคะ...
ช่วงจังหวะที่เรามองนั้น..มีชายหนุ่มหน้าตาดีเดินผ่านยาย แล้วควักเหรียญสิบบาทในกางเกง
มาวางไว้ที่ตะกร้าใบนั้น...ชายหนุ่มเดินผ่านไปได้2-3ก้าว...
ยายตะโกน...พ่อหนู๊ม พ่อหนุ่ม...ยายไม่ใช่ขอทานนนน เอาเงินคืนไปลูก ...
ผลคือ ทุกคนหันไปมอง บ้างก็อมยิ้ม บ้างก็หัวเราะ...สำหรับเราแค่อมยิ้มในความน่ารักนะคะ(ของคุณยาย)
จากเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ก่อนจะให้ตังค์โปรดวิเคราะห์ก่อนว่า ..ใช่ขอทานจริงป่ะ..อิอิ
แต่จะบอกว่าหน้าห้างแถวนั้นขอทาน เยอะม๊ากกก...คงไม่แปลกที่เข้าใจผิด
มีความสุข..กับวันศุกร์ นะคะ ทุกคน