ก่อนอื่นต้องบอกก่อนเลยว่า ชั้ลกะอิตาเนี่ยอยู่หมู่บ้านเด่วกัน แต่ชั้ลไม่รุ้จักหรอก เพราะอิตานั่น ออกไปอยู่ข้างนอกตั้งแต่เด็กๆ
แล้วก้เพิ่งย้ายกลับมา เรามาเจอกันตอนเริ่มเรียนวิทยาลัยเเห่งหนึ่งตอน ปวช. แต่คนละสาขา ก้รุ้จักกันแค่หน้าตา ไม่รุ้จักชื่อ อารัยเลย...
จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่สเริ่มคุยกันครั้งแรกตอนไหน เมื่อไหร่ อย่างไร แต่ก้รุ้จักกันไปแล้วล่ะ ^^...

อิตานั่นน่ะหรอ ไม่หล่อเล๊ยยยยย 555+ แต่ก้พอไปวัดไปวาได้ แต่เปนนักฟุตบอลซ้ายธรรมชาติซะด้วย หุ่นเนี่ยนะ ทั้ง X ทั้งเปคสุดๆ 😁

ส่วนชั้ลน่ะหรอ หน้าบ้านๆตัวเตี้ยๆ ผิวคล้ำๆ มาดโหดๆ ไม่ค่อยสุงสิงกะคัย โลกส่วนตัวจะเยอะ เพื่อนก้มีแต่ ผช. เฮ้อ!

ชั้ลไม่รุ้ว่าความรู้สึกผีเสื้อเต็มท้องมันมาตั้งแต่เมื่อไร แต่มันมีมานานมาก มากจนไม่รุ้ว่ามันเกิดขึ้นตอนนั้น ชั้ลก้จำได้แค่...

*** ครั้งแรกตอน ปวช. นี่แหละ ชั้ลเลิกเรียนดึกกว่าจะนั่งพี่บัสมาถึงทางเข้าหมู่บ้านก้ 2-3 ทุ่มแระ พี่วินก้ไม่ค่อยมี กลัวก้กลัว เลยขอให้อิตานั่นออกมารับ
(ได้เบอร์โทมายังไง ยังจำไม่ได้เลย 😁) อิบ้านี่ก้มาจี้ออกมารับทุกครั้งเลย ^^ จนครั้งนึง ขับรถมาได้ครึ่งทางแระ ฝนเจ้ากรรมดันตกซะนั่น เปียกสิค๊าบ หาที่จอดก่อน "เม่! ฝนเปนใจจิงๆเลย" อิตานั่นก้ขับรถไปจอดใต้ต้นไม้ใหญ่ จับมือเราดึงลงมาจากรถ เอาของเก็บใต้เบาะรถเรียบร้อย (รถมอไซนะ ^^)
หันหน้ามามองแล้วบอกว่า "รอให้ฝนซาๆก่อนนะแล้วค่อยไป" ชั้ลก้ตอบไปแค่ "อืมๆ รุ้แล้วน่า" ซักพักฝนก้เริ่มซา แล้วก้ไปกันต่อ ตอนนั้นเราใส่กระโปรง
เลยนั่งพาดด้านข้าง อิตานั่นคงกลัวเราตกรถมั้งจับมือเราไปกอดเอวตัวเองเฉยแล้วพูดออกมาว่า " กอดแน่นๆ เดี๋ยวตก"  โอ๊ะ! บ๊ะ! เจ้า! หัวใจเริ่มพองโต
แกคิดไรกะชั้ลป๊ะเนี่ย แต่ด้วยตัวข้าเองเปนคนติดฟอร์มเยอะจัด เลยบอกไปว่า "ไม่เปนไรไม่ตกหรอก เกาะหลังก้พอแล้ว" อุ๊ย!เขิล ถึงบ้านแล้ว ก้ขอบคุนกันตามระเบียบ อิตานั่นก้บิดรถหายไป เปนแบบนี้จนเรียนจบเทอมนั้น เราสองคนเจอกันบ้าง แต่ก้ไม่บ่อยต่างคนต่างเรียน ต่างยุ่กับเพื่อน เดินผ้านไปมาที่วิทยาลัยก้แค่มองหน้า ยิ้ม พยักหน้า แล้วก้เดินไป จะคุยกันเฉพาะมีคนใดคนนึงเค้าใาคุยก่อนเท่านั้น แปลกมั้ยเนี่ย...ยังไม่สนิทกันเท่าไหร่ไม่แปลกหลอกโน๊ะ
จน ปวช. 3 ฝึกงานแล้วจ้าเราโทหากันบ้างถามสารุทุกสุขดิบ เม้าไปเรื่อย แต่คุยกันก่อนนอนแค่เวลาเดียวเท่านั้น เวลาอื่นไม่เคยโทร ความสัมพันธ์ของเราก้ยังคงเดิมมาตลอด ก้อิตานั่นไม่พูดชอบ ไม่บอกรัก ไม่ ไม่ ไม่ อารัยเลย ก้เลยไม่อยากมโนไปเอง เปนคนชอบความชัดเจนอ่านะ....จนเพื่อนเราติดต่อรุ่นพี่ให้คนนึง เราก้เอาว๊ะลองคบๆไปก่อน คบกับรุ่นพี่ได้ระยะนึง อิตานั่นก้หายไปแต่ก้ยังเจอกันยุ่ที่บ้านบ้างนะ


*** ครั้งที่สอง ขึ้น ปวส.1 กันแล้ววววว อิตานั่นก้ยังยุ่ เราก้ยังคบกับรุ่นพี่ยุ่ จนถึงช่วงเวลามหาสงกรานต์ อิตานั่นลงแจ่งฟุตบอลทีมเดียวกับเพื่อนๆ พี่น้อง ญาติๆเรา "พูดง่ายๆเรียนที่เดียวด้วยกันหมด" ไอ้เราก้ไปนั่งเชียร์ทุกครั้งที่อิตานั้นลงแข่ง แถมยังมีมาแอบๆแซวด้วยนะว่าไปเชียร์เค้าหรอ ชิ! รุ้แล้วจะถามทำไม 555+  จนคืนงานวัดมีดนตรี เราก้ยืนเต้นง๋องแง๋งๆ อิตานั่นก้เต้นยุ่ใกล้ๆกัน เหล้าเบียร์เพียบ คงเมาแล้วสินะ ยุ่ๆอิตานั่นเดินเค้ามาบอกว่า " ชอบ ชอบมาก ชอบมานานแล้ว" ห๊ะ! แกมาบอกชั้ลตอนแกเมาเนี่ยนะ "คิดในใจ" แต่ก้ได้แต่บอกไปว่า " แกเมายุ่ตื่นมาเด่วแกก้ลืม" อิตานั่นก้พูด "ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ลืมหรอก ชอบ ชอบมานานแล้ว" เราก้ได้แต่ เออๆ แล้วก้เต้นต่อ ***จิงรึป่าวน๊าที่คนเมามักจะกล้าพูดในสิ่งที่ตัวเองไม่กล้าพูดในขณะที่สติยังดีไยุ่***
แต่...ชั้ลไม่ชอบนี่นา ไม่ชัดเจน ไม่มีสติ ไม่เอา ไม่เอา ต่อกันเลย....คืนก่อนวันไหล ได้เวลาเมาสุราอีกแล้ว เมาทุกคนเลยทีนี้ เมาๆเต้นกันยุ่หน้าบ้านป้าห้างๆจากบ้านชั้ลประมาน 50เมตร สนุกมาก อิหรอบเดิมอิตานั่นมาอีกแระ มาบอกชอบอีกแระ "เอ๊ะ! อินี่นิ่พูดไม่รุ้เรื่องก้แกเมาชั้ลอยากฟังตอนที่แกไม่เมา อยากฟังตอนทร่แกมีสติครบถ้วน เพื่อจะได้มั่นใจ ไม่ใช่แบบนี้" แฮ่ๆ อันนี้คิดในใจนะ 😁  จนเวลาล่วงเลย เสียงเพลงเริ่มเบาลง คนเริ่มเบาบาง อิตานั่นเห็นชั้ลเมามากเลยแบกกลับมาส่งที่บ้าน แล้วก้ยืนง๋องแง๋งกันยุ่พักใหญ่ " นี่ชั้ลโดนลักเมาบ้างรึป่าวเนี่ย 555+" ฟ้าสางทุกอย่างทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ สถานะการกลับมาเป็นปกติ แต่ก้ยังจำได้นะว่ามันเกิดไรขึ้นบ้าง.... ได้เอาเก็บมาคิด แล้วนั่งอมยิ้ม ตลกดีเหมือนกัน


*** ไว้แค้นี้ก่อนนะ เด่วมาต่อกันใหม่ ^^ ***