ชายคนหนึ่ง... กับกล่องใบหนึ่ง (เรื่องสั้นๆ ที่เขียนไว้สมัยเรียน 1)

ชายคนหนึ่ง... กับกล่องใบหนึ่ง



ชายคนหนึ่ง... ชาย ผู้ที่วิ่งตามหาความรักมานาน

ในมือของเขามีกล่องสีชมพูใบหนึ่ง กล่องที่ใส่ความรักทั้งหมดที่เขามีทั้งหัวใจเอาไว้

เขาเฝ้าตามหาคนคนหนึ่ง คนที่ควรค่า กับการที่เขาจะมอบกล่องใบนั้นให้



..... เวลาผ่านไปหลายปี ชายคนนั้นยังคงถือกล่องสีชมพูใบเดิมอยู่ในมือ

เขาดูเหนื่อย ดูอ่อนล้า กับการวิ่งตามใคร ที่เขาเคยพบ

แต่...เขาก็ไม่มีโอกาสได้มอบกล่องสีชมพูให้

จนวันหนึ่ง เขาก็พบ เธอ...ที่เขาคิดว่าอยากจะมอบกล่องใบนี้ให้

เขาเฝ้ามองดูเธอคนนั้นอยู่ห่างๆ เวลาผ่านไปเรื่อยๆ

เขามั่นใจแล้ว ว่า เธอคนนี้แหละ คู่ควรกับกล่อง ที่เขาจะมอบให้แล้ว

เขาเดินตรงเข้าไปหาเธอ พร้อมแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง กับกล่องในมือ

แต่ยิ่งเขาเดินเข้าไป เธอกลับห่างออกไปเรื่อยๆ...

เขาเริ่มออกวิ่ง ด้วยแรงที่เขายังมีเหลือ

เขาวิ่ง.......      เขาวิ่งเร็วขึ้น......          แต่เธอก็ยิ่งห่างออกไป...                ห่างออกไป......

เขาวิ่งช้าลง...   และในที่สุด เขาก็หยุดวิ่ง


ความหวังที่เขาเคยมี ค่อยๆหายลับตาไป พร้อมกับเธอคนนั้น

เขานั่งคุกเขาลงกับพื้น ด้วยแววตาที่ไร้ความหวัง... เขาก้มหน้า น้ำตาของเขาไหลผ่านแก้ม

เขาเหนื่อยล้ามามากแล้ว กับการวิ่งตามเธอคนนั้น...

ตอนนี้เขาไม่มีแรง และไม่เหลือความหวังที่จะเป็นแรงผลักให้เขาวิ่งตามหาใครได้อีกแล้ว......

..........

.....


ในขณะที่เขากำลังนั่งคุกเข่า หลั่งน้ำตาแห่งความสิ้นหวังอยู่นั้น...

มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง... เขาค่อยๆเงี่ยหูฟัง....................

เสียงฝีเท้าดังขึ้น...  ดังขึ้น......  จนมาหยุดอยู่ข้างหลังเขา

เขาหันหน้ากลับไป... แล้วเงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็น เธอ...อีกคนหนึ่ง

เขาเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าอันเหนื่อยล้าของเธอ...

แล้วเธอก็ยื่นกล่องสีชมพูให้กับเขา.........






วันที่ 12/05/53