มีหลายข้อความที่เราเขียนขึ้นมาเวลาคิดถึงคนคนนึง
เขียนความรู้สึกของเรา ที่เค้าไม่เคยรู้
แต่เราก็ไม่หวังให้เค้าได้มาเห็นหรอกนะ เพราะคงไม่มีโอกาสนั้นแน่ๆ
เราแค่อยากระบายความรู้สึกที่มันเก็บไว้ข้างในคนเดียว
------------------ เมษายน 2557
ถึงตอนนี้มันรู้สึกแบบนี้อยู่ ความรู้สึกที่เราเองก็ไม่ต้องการ
แต่ถ้าอีกหน่อยมีคนอื่นมาแทนที่เธอ มาแทนที่ตรงตำแหน่งที่เธอกำลังยืนอยู่
ถ้าเราจะเปลี่ยนไปรู้สึกแบบนี้กับคนนั้น
แต่ความรู้สึกที่เราเคยมีกับเธอ มันไม่มีวันกลับไปอยู่จุดเดิมที่เคยอยู่ได้แล้ว
จุดที่เคยมีก่อนจะเป็นจุดนี้
จุดที่เรายังเป็นเพื่อนที่แสนดี คุยกันได้แบบไม่รู้สึกอะไร ไม่มีความรู้สึกอื่นมาเกี่ยวข้อง
ไม่เหมือนตอนนี้เลยเนอะ
คิดถึงที่เก่าที่เคยอยู่ จากจุดนั้นถึงตรงนี้ มันไกลมาก ไกลจนรู้สึกว่ากลับไปไม่ได้
กลับตัวก็ไม่ได้ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง
แย่จัง
เราไม่ชอบตัวเองตอนนี้เลย
....
สักวันนึง ถ้าเรื่องของเรามันจะเปลี่ยนไปเป็นแบบอื่นแล้ว
แต่เราอยากให้เธอรู้ไว้นะ ว่าความรู้สึกที่เรามีกับเธอตอนนี้ มันเป็นของจริงเสมอ
ถึงเราจะไม่เคยรู้ความรู้สึกลึกลึกในใจเธอเลยก็ตาม
เราอาจไม่โอเคกับความสัมพันธ์ตอนนี้มากนัก
เราอาจไม่โอเคที่ยังต้องฟังเธอพูดถึงคนอื่น โดยแสดงออกว่าเราไม่รู้สึกอะไร
เราอาจไม่โอเคที่ยังต้องรับรู้ว่า เธอให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าเรา
เราอาจไม่โอเคกับการกระทำที่ไม่ชัดเจนของเธอ ว่าอยากให้เราอยู่จุดไหน
เราอาจไม่โอเคที่ต้องฟังถ้อยคำต่างต่างนานาของเธอว่าเราพิเศษแค่ไหนทั้งที่เราไม่เคยสัมผัสมันได้
เราอาจไม่โอเคที่ต้องรู้สึกไม่มีค่า รู้สึกเสียใจ รู้สึกอึดอัด ที่เราต้องมาร้องไห้
เราอาจไม่โอเค ..
เราว่าเราไม่โอเคเลยแหล่ะ
แต่เราก็ชอบเธอมากนะ
ชอบจนยอมอยู่กับคำว่าไม่โอเค
เราชอบเวลาเธอพูดกับเราว่าเราสำคัญ เราชอบเวลาเธอโมโหเวลาเราแกล้ง
เราชอบที่เธอบอกว่า เธอไม่ชอบที่เราไปคุยกับคนอื่น
เราชอบที่เธอแสดงออกว่าไม่ชอบ เวลาเราไม่ให้ความสนใจเธอเท่าที่ควร
ถึงเราจะไม่รู้ว่าเธอโกหกมั๊ย..
แต่เราก็ยังมีความสุขกับคำพูดเหล่านั้น
อะไรที่เป็นเธอเราก็ชอบหมดแหล่ะนะ
เวลาที่เราถามตัวเอง ว่าเราสำคัญกับเธอมั๊ย
เราก็นึกคำตอบได้เองเลย
ว่าคงไม่..
เพราะถ้าเธอแสดงออกให้เรารู้ว่าเราสำคัญ เราจะไม่เกิดคำถามแบบนี้ในหัว
เรารู้ตัวว่าอีกหน่อยเราจะหาย เราจะหายจากความรู้สึกสีเทาแบบนี้
วันไหนที่เราไม่รู้สึกอะไรกับเธอแล้ว เราก็จะออกมาได้ง่ายง่ายเอง
เราจะทำเป็นว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น
เราจะลืมได้
เราจะทำเป็นลืมได้
...
ทุกครั้งที่เรากลับไปดูรูปเธอ เราจะนึกถึงช่วงเวลาของเราเสมอนะ
ส่วนใหญ่เราจะนึกออกแต่เรื่องแย่แย่มากกว่า เรื่องที่ทำให้เราเป็นเด็กงี่เง่า
อีกหน่อยพอเรารู้สึกกับเธอน้อยกว่านี้ พอถึงเวลานั้น เด็กงี่เง่าในสายตาเธอ
ก็จะกลายเป็นเด็กงี่เง่าในสายตาตัวเอง เด็กงี่เง่าที่จะพูดได้ว่าไม่ควรรู้สึกแบบนั้นกับเธอเลยสักนิด
เราก็แค่รอเวลาให้ใจเราเข้มแข็ง
ถึงจะกลับไปรู้สึกแบบเพื่อนไม่ได้ แต่ความรู้สึกล้ำเส้นคงจะไม่เกิดระหว่างเราและเธออีก
...
คิดถึงมากนะ คิดถึงในฐานะเพื่อนคนนึง
เวลาแบบนี้มันทำให้เราคิดถึงใครบางคน
เขียนความรู้สึกของเรา ที่เค้าไม่เคยรู้
แต่เราก็ไม่หวังให้เค้าได้มาเห็นหรอกนะ เพราะคงไม่มีโอกาสนั้นแน่ๆ
เราแค่อยากระบายความรู้สึกที่มันเก็บไว้ข้างในคนเดียว
------------------ เมษายน 2557
ถึงตอนนี้มันรู้สึกแบบนี้อยู่ ความรู้สึกที่เราเองก็ไม่ต้องการ
แต่ถ้าอีกหน่อยมีคนอื่นมาแทนที่เธอ มาแทนที่ตรงตำแหน่งที่เธอกำลังยืนอยู่
ถ้าเราจะเปลี่ยนไปรู้สึกแบบนี้กับคนนั้น
แต่ความรู้สึกที่เราเคยมีกับเธอ มันไม่มีวันกลับไปอยู่จุดเดิมที่เคยอยู่ได้แล้ว
จุดที่เคยมีก่อนจะเป็นจุดนี้
จุดที่เรายังเป็นเพื่อนที่แสนดี คุยกันได้แบบไม่รู้สึกอะไร ไม่มีความรู้สึกอื่นมาเกี่ยวข้อง
ไม่เหมือนตอนนี้เลยเนอะ
คิดถึงที่เก่าที่เคยอยู่ จากจุดนั้นถึงตรงนี้ มันไกลมาก ไกลจนรู้สึกว่ากลับไปไม่ได้
กลับตัวก็ไม่ได้ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง
แย่จัง
เราไม่ชอบตัวเองตอนนี้เลย
....
สักวันนึง ถ้าเรื่องของเรามันจะเปลี่ยนไปเป็นแบบอื่นแล้ว
แต่เราอยากให้เธอรู้ไว้นะ ว่าความรู้สึกที่เรามีกับเธอตอนนี้ มันเป็นของจริงเสมอ
ถึงเราจะไม่เคยรู้ความรู้สึกลึกลึกในใจเธอเลยก็ตาม
เราอาจไม่โอเคกับความสัมพันธ์ตอนนี้มากนัก
เราอาจไม่โอเคที่ยังต้องฟังเธอพูดถึงคนอื่น โดยแสดงออกว่าเราไม่รู้สึกอะไร
เราอาจไม่โอเคที่ยังต้องรับรู้ว่า เธอให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าเรา
เราอาจไม่โอเคกับการกระทำที่ไม่ชัดเจนของเธอ ว่าอยากให้เราอยู่จุดไหน
เราอาจไม่โอเคที่ต้องฟังถ้อยคำต่างต่างนานาของเธอว่าเราพิเศษแค่ไหนทั้งที่เราไม่เคยสัมผัสมันได้
เราอาจไม่โอเคที่ต้องรู้สึกไม่มีค่า รู้สึกเสียใจ รู้สึกอึดอัด ที่เราต้องมาร้องไห้
เราอาจไม่โอเค ..
เราว่าเราไม่โอเคเลยแหล่ะ
แต่เราก็ชอบเธอมากนะ
ชอบจนยอมอยู่กับคำว่าไม่โอเค
เราชอบเวลาเธอพูดกับเราว่าเราสำคัญ เราชอบเวลาเธอโมโหเวลาเราแกล้ง
เราชอบที่เธอบอกว่า เธอไม่ชอบที่เราไปคุยกับคนอื่น
เราชอบที่เธอแสดงออกว่าไม่ชอบ เวลาเราไม่ให้ความสนใจเธอเท่าที่ควร
ถึงเราจะไม่รู้ว่าเธอโกหกมั๊ย..
แต่เราก็ยังมีความสุขกับคำพูดเหล่านั้น
อะไรที่เป็นเธอเราก็ชอบหมดแหล่ะนะ
เวลาที่เราถามตัวเอง ว่าเราสำคัญกับเธอมั๊ย
เราก็นึกคำตอบได้เองเลย
ว่าคงไม่..
เพราะถ้าเธอแสดงออกให้เรารู้ว่าเราสำคัญ เราจะไม่เกิดคำถามแบบนี้ในหัว
เรารู้ตัวว่าอีกหน่อยเราจะหาย เราจะหายจากความรู้สึกสีเทาแบบนี้
วันไหนที่เราไม่รู้สึกอะไรกับเธอแล้ว เราก็จะออกมาได้ง่ายง่ายเอง
เราจะทำเป็นว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น
เราจะลืมได้
เราจะทำเป็นลืมได้
...
ทุกครั้งที่เรากลับไปดูรูปเธอ เราจะนึกถึงช่วงเวลาของเราเสมอนะ
ส่วนใหญ่เราจะนึกออกแต่เรื่องแย่แย่มากกว่า เรื่องที่ทำให้เราเป็นเด็กงี่เง่า
อีกหน่อยพอเรารู้สึกกับเธอน้อยกว่านี้ พอถึงเวลานั้น เด็กงี่เง่าในสายตาเธอ
ก็จะกลายเป็นเด็กงี่เง่าในสายตาตัวเอง เด็กงี่เง่าที่จะพูดได้ว่าไม่ควรรู้สึกแบบนั้นกับเธอเลยสักนิด
เราก็แค่รอเวลาให้ใจเราเข้มแข็ง
ถึงจะกลับไปรู้สึกแบบเพื่อนไม่ได้ แต่ความรู้สึกล้ำเส้นคงจะไม่เกิดระหว่างเราและเธออีก
...
คิดถึงมากนะ คิดถึงในฐานะเพื่อนคนนึง