เคยไหม?นอน 6 ชม. แต่อยู่ในฝันยาวนานถึง 80 ปี
เรื่องมันเกิดขึ้นในวันที่ 3 เมษายน 2557 ซึ่งตอนนี้ผมอายุ 20 ปี มันคงเป็นเรื่องแปลกเรื่องหนึ่งในชีวิตผม
เรื่องของเรื่องคือ ผมฝันครับ แต่มันเเหมือนไม่ใช่ฝัน ไม่มีเรื่องผิดแปลกพิศดาร แอดวานซ์ อะไรเลยครับ มันเป็นการฝันที่เหมือนกับการใช้ชีวิตปกติทุกประการ แต่ที่แปลกคือ เรื่องราวในความฝันมันดันเกิดขึ้นตั้งแต่ผมจำความได้ ไปจนถึง วาระสุดท้ายของชีวิต ซึ่งผมตื่นขึ้นมาก็ปวดหัวมากๆเลยครับ
ในความฝันนั้นมันยาวนานจริงๆครับ เรื่องทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในโลกแห่งความจริงตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มันเกิดขึ้นในฝันเป๊ะเลยครับ ในช่วง 20 ปี แรกเหมือนผมได้ดูหนังย้อนชีวิตตัวเองเลยครับ แต่ที่แปลกคือ มันมีต่อครับ ซึ่งน่าจะเรียกได้ว่ามันคือเรื่องของอนาคตมั้งครับ
ในฝันนะครับ (หลังจากวันปัจจุบัน 3 เมษายา 2557)
ผมกำลังจะเข้ารับการเกณฑ์ทหารในวันที่ 5 เมษายน 2557 ซึ่งในที่ทำงานผมมีเพื่อนร่วมรุ่นจะไปเกณท์เช่นกัน รวมผมด้วย 4 คน ในฝัน ผมและเพื่อน 1 คนได้ใบดำ ส่วนอีก 2 คน ทบผลัด 1 ทั้งคู่ ในฝันผมจำไม่ได้ว่าทั้ง 2 คนได้ประจำการที่ไหน แต่เรื่องที่แปลกคือ
ในความจริงครับ
ในวันที่ 5 เมษายน 2557 (ที่ผมตื่นมาแล้วครับ ไม่ได้คิดอะไรถึงในความฝันมากมาย) มันกับตรงอย่างในฝันมากๆเลยครับ ผมเองก็เริ่มงง และเริ่มสงสัยถึงความฝันจากตอนแรกที่ไม่ได้ใส่ใจครับ
ในความฝันครับ
ผมได้ใช้ชีวิตอยู่ในนั้น ยาวนานมาก ผมรู้สึกเหมือนผมได้ดำรงชีวิตทั่วไป ผมได้เล่น ได้เรียน ได้ทำงาน ได้รัก ได้สร้างครอบครัว ได้เห็นการพบเจอและจากลา ได้เห็นคนที่ตนรักหลายๆคนจากไป ทั้งเดินทาง และเสียชีวิต ได้เห็นครอบครัวตัวเอง ได้เห็นการงานฐานะ และความเป็นอยู่ ได้เห็นการเมืองไทย ได้เห็นอะไรต่อะไรมากมาย ซึ่งผมก็จำไม่ได้ทั้งหมดหรอกครับ สิ่งที่ผมจำได้ดีคงจะเป็นช่วงเวลาที่สูญเสียคนที่เรารักไป ทั้งพ่อแม่ พี่น้อง และ ภรรยา และที่จำได้แม่นเลยคือช่วงสุดท้ายของชีวิต (แน่นอนสิครับ เพราะเรื่องในวัยหนุ่มมันผ่านมาแล้วตั้งหลาย 10 ปี) ตอนผมกำลังจะตื่น(คือตอนที่กำลังจะลาโลกนั่นแหละครับ)ผมจำได้ว่าเห็นเด็ก ญ/ช 2 คนนั่งอยู่ข้างเตียง และผู้หญิงคนนึงที่อายุราวๆ 30-40 ปี ในตอนนั้นผมอายุประมาน 75 ปี ผมอยู่บนเตียงที่นุ่ม รู้สึกตาพล่ามัว เหมือนตัวผมลอยขึ้น และอยู่ๆก็รู้สึกเหมือนใจเต้นแรงมากๆ และภาพนาทีที่ทุกอย่างในชีวิต 70 กว่าปีของผมมันก็แล่นฉายซ้ำขึ้นมา ช่วงเวลานั้นผ่านไปไม่กี่วินาที แล้วผมก็ตื่นขึ้นมา
ในความจริงครับ
ผมตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวมากๆๆๆๆๆๆๆๆ ผมนึกว่าตัวเองอยู่ในโลกแห่งความตายซะแล้ว แต่พอมองไปรอบๆ ผมกลับเริ่มนึกขึ้นมาได้ว่า นี่มันห้องที่เราเคยอยู่ตอนวัยรุ่น บ้านหลังเก่าที่พ่อซื้อนี่ เอ๊ะ!!!! ทำไมเรามีแรงมากขึ้น(ในฝันผมคงแก่เลยขยับร่างกายไม่สะดวกมั้งครับ สับสนมาก) เห็นหน้าตาตัวเองในวัยหนุ่ม เห็นโทรศัพย์รุ่นโบราณข้างๆเตียง(โทรศัพย์ผมเอง)กำลังดังเหมือนกำลังปลุกผม สักครู่หนึ่งผมก็เริ่มนึกขึ้นมาได้ว่า ผมต้องไปทำงานในวันนี้(ซึ่งผมคิดว่ามันคืองานที่ผมเคยทำในวัยรุ่น เพราะในฝันผมกำลังจะลาออกในอีกไม่เกิน 1 ปีเห็นจะได้) ผมเริ่มคิดได้ว่าที่ผ่านมามันคือความฝัน? แล้วเริ่มนึกเรื่องปัจจุบัน เรื่องเมื่อวาน สิ่งที่ต้องทำตอนนี้ ผมยังไม่แก่เลย เมียยังไม่มี ลูกยังไม่มี พ่อแม่ ผมยังอยู่ ^_^
การได้เห็นพวกเขาในวันนี้มันช่างน่ายินดีมากๆครับ
ผมกลับมาใช้ชีวิตปกติ นี่ก็ผ่านมากหลายวันแล้วหลังจากฝันครั้งนั้น ช่วงเวลานี้ในฝันผมจำมันไม่ค่อยได้ แต่บางอย่างก็ดูคุ้นเคยดี ในฝันนั่นอาจจะเป็นอนาคตจริงๆของผมก็ได้ แต่ถ้ามันเป็นจริงๆผมก็ทำใจได้ยากในหลายๆเรื่อง เช่นเรื่องที่ผมเห็นคนที่ผมรักหลายๆคนจากไป มันทรมานมากนะครับ บางคนผมมองหน้าเขา และนึกถึงวันนั้นของเขาที่ผมเคยเห็น แม้มันจะยังมาไม่ถึงในเร็ววัน แต่ผมทำใจรับมันยากเหลือเกิน
สิ่งที่ผมได้ก็คงจะเป็นสิ่งที่ผมทำให้ทุกคนแปลกใจ ผมทำมัรเหมือนเป็นวันสุดท้ายของทุกๆวัน ให้ทุกอย่างกับคนที่รักอย่างเต็มที่ที่ทำได้ เพราะมีตอนหนึ่งที่ผมรู้สึกเจ็บปวดมากๆ คือการจากไปของคนที่ผมรักมากๆคนหนึ่ง คนที่ให้กำเนิดเรา ในวันนั้นผมได้คุยกับเขาแค่ไม่กี่พยางค์ ได้แค่ถามว่า วันนี้ขายของดีไหม ร้อนรึเปล่า มันคงเป็นคำที่ดูแล้วรู้สึกแย่มากๆ ถ้านั่นคือคำที่ผมได้พูดกับเขาเป็นครั้งสุดท้าย (ร้องไห้แปปนะครับ) ผมไม่ได้พูดเล่นนะครับ ตอนนี้ผมยังรู้สึกเสียใจอยู่เลย ผมอยากทำมันให้ดีกว่านี้ อยากพูดว่าผมรักแม่นะ อยากบอกว่า..........(ขอโทษนะครับผมพิมพ์ไม่ออก)
นั่นคงเป็นความรู้สึกที่แย่นะครับถ้ามันเกิดขึ้นจริงๆ ผมจำวันนั้นได้ แม้มันจะยังมาไม่ถึง กว่าจะมาถึงก็อีกนาน ผมของใช้เวลาที่มีอยู่ให้คุ้มที่สุดละกันครับ
ขอบคุณที่เพื่อนๆทนอ่านมานะครับ ไว้ผมจะมาต่อถึงรายละเอียดที่น่าสนใจในฝันนะครับ ขอเพียงทุกคนจำไว้ว่า
"จงใช้ชีวิตให้ทุกๆวันเป็นเหมือนวันสุดท้าย" ผมพูดเหมือนคนแก่เลยแหะ (ความรู้สึกมันยังอยู่เลยครับ เวลาพูดคุยกับหลานๆ แต่ผมเพิ่งจะ 20 เองนะ)
เหมือนผมมี 2 ชีวิตเลยแหะ เดี๋ยวมาต่อนะครับ อิอิ
เคยไหม?นอน 6 ชม. แต่อยู่ในฝันยาวนานถึง 80 ปี
เรื่องมันเกิดขึ้นในวันที่ 3 เมษายน 2557 ซึ่งตอนนี้ผมอายุ 20 ปี มันคงเป็นเรื่องแปลกเรื่องหนึ่งในชีวิตผม
เรื่องของเรื่องคือ ผมฝันครับ แต่มันเเหมือนไม่ใช่ฝัน ไม่มีเรื่องผิดแปลกพิศดาร แอดวานซ์ อะไรเลยครับ มันเป็นการฝันที่เหมือนกับการใช้ชีวิตปกติทุกประการ แต่ที่แปลกคือ เรื่องราวในความฝันมันดันเกิดขึ้นตั้งแต่ผมจำความได้ ไปจนถึง วาระสุดท้ายของชีวิต ซึ่งผมตื่นขึ้นมาก็ปวดหัวมากๆเลยครับ
ในความฝันนั้นมันยาวนานจริงๆครับ เรื่องทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในโลกแห่งความจริงตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มันเกิดขึ้นในฝันเป๊ะเลยครับ ในช่วง 20 ปี แรกเหมือนผมได้ดูหนังย้อนชีวิตตัวเองเลยครับ แต่ที่แปลกคือ มันมีต่อครับ ซึ่งน่าจะเรียกได้ว่ามันคือเรื่องของอนาคตมั้งครับ
ในฝันนะครับ (หลังจากวันปัจจุบัน 3 เมษายา 2557)
ผมกำลังจะเข้ารับการเกณฑ์ทหารในวันที่ 5 เมษายน 2557 ซึ่งในที่ทำงานผมมีเพื่อนร่วมรุ่นจะไปเกณท์เช่นกัน รวมผมด้วย 4 คน ในฝัน ผมและเพื่อน 1 คนได้ใบดำ ส่วนอีก 2 คน ทบผลัด 1 ทั้งคู่ ในฝันผมจำไม่ได้ว่าทั้ง 2 คนได้ประจำการที่ไหน แต่เรื่องที่แปลกคือ
ในความจริงครับ
ในวันที่ 5 เมษายน 2557 (ที่ผมตื่นมาแล้วครับ ไม่ได้คิดอะไรถึงในความฝันมากมาย) มันกับตรงอย่างในฝันมากๆเลยครับ ผมเองก็เริ่มงง และเริ่มสงสัยถึงความฝันจากตอนแรกที่ไม่ได้ใส่ใจครับ
ในความฝันครับ
ผมได้ใช้ชีวิตอยู่ในนั้น ยาวนานมาก ผมรู้สึกเหมือนผมได้ดำรงชีวิตทั่วไป ผมได้เล่น ได้เรียน ได้ทำงาน ได้รัก ได้สร้างครอบครัว ได้เห็นการพบเจอและจากลา ได้เห็นคนที่ตนรักหลายๆคนจากไป ทั้งเดินทาง และเสียชีวิต ได้เห็นครอบครัวตัวเอง ได้เห็นการงานฐานะ และความเป็นอยู่ ได้เห็นการเมืองไทย ได้เห็นอะไรต่อะไรมากมาย ซึ่งผมก็จำไม่ได้ทั้งหมดหรอกครับ สิ่งที่ผมจำได้ดีคงจะเป็นช่วงเวลาที่สูญเสียคนที่เรารักไป ทั้งพ่อแม่ พี่น้อง และ ภรรยา และที่จำได้แม่นเลยคือช่วงสุดท้ายของชีวิต (แน่นอนสิครับ เพราะเรื่องในวัยหนุ่มมันผ่านมาแล้วตั้งหลาย 10 ปี) ตอนผมกำลังจะตื่น(คือตอนที่กำลังจะลาโลกนั่นแหละครับ)ผมจำได้ว่าเห็นเด็ก ญ/ช 2 คนนั่งอยู่ข้างเตียง และผู้หญิงคนนึงที่อายุราวๆ 30-40 ปี ในตอนนั้นผมอายุประมาน 75 ปี ผมอยู่บนเตียงที่นุ่ม รู้สึกตาพล่ามัว เหมือนตัวผมลอยขึ้น และอยู่ๆก็รู้สึกเหมือนใจเต้นแรงมากๆ และภาพนาทีที่ทุกอย่างในชีวิต 70 กว่าปีของผมมันก็แล่นฉายซ้ำขึ้นมา ช่วงเวลานั้นผ่านไปไม่กี่วินาที แล้วผมก็ตื่นขึ้นมา
ในความจริงครับ
ผมตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวมากๆๆๆๆๆๆๆๆ ผมนึกว่าตัวเองอยู่ในโลกแห่งความตายซะแล้ว แต่พอมองไปรอบๆ ผมกลับเริ่มนึกขึ้นมาได้ว่า นี่มันห้องที่เราเคยอยู่ตอนวัยรุ่น บ้านหลังเก่าที่พ่อซื้อนี่ เอ๊ะ!!!! ทำไมเรามีแรงมากขึ้น(ในฝันผมคงแก่เลยขยับร่างกายไม่สะดวกมั้งครับ สับสนมาก) เห็นหน้าตาตัวเองในวัยหนุ่ม เห็นโทรศัพย์รุ่นโบราณข้างๆเตียง(โทรศัพย์ผมเอง)กำลังดังเหมือนกำลังปลุกผม สักครู่หนึ่งผมก็เริ่มนึกขึ้นมาได้ว่า ผมต้องไปทำงานในวันนี้(ซึ่งผมคิดว่ามันคืองานที่ผมเคยทำในวัยรุ่น เพราะในฝันผมกำลังจะลาออกในอีกไม่เกิน 1 ปีเห็นจะได้) ผมเริ่มคิดได้ว่าที่ผ่านมามันคือความฝัน? แล้วเริ่มนึกเรื่องปัจจุบัน เรื่องเมื่อวาน สิ่งที่ต้องทำตอนนี้ ผมยังไม่แก่เลย เมียยังไม่มี ลูกยังไม่มี พ่อแม่ ผมยังอยู่ ^_^
การได้เห็นพวกเขาในวันนี้มันช่างน่ายินดีมากๆครับ
ผมกลับมาใช้ชีวิตปกติ นี่ก็ผ่านมากหลายวันแล้วหลังจากฝันครั้งนั้น ช่วงเวลานี้ในฝันผมจำมันไม่ค่อยได้ แต่บางอย่างก็ดูคุ้นเคยดี ในฝันนั่นอาจจะเป็นอนาคตจริงๆของผมก็ได้ แต่ถ้ามันเป็นจริงๆผมก็ทำใจได้ยากในหลายๆเรื่อง เช่นเรื่องที่ผมเห็นคนที่ผมรักหลายๆคนจากไป มันทรมานมากนะครับ บางคนผมมองหน้าเขา และนึกถึงวันนั้นของเขาที่ผมเคยเห็น แม้มันจะยังมาไม่ถึงในเร็ววัน แต่ผมทำใจรับมันยากเหลือเกิน
สิ่งที่ผมได้ก็คงจะเป็นสิ่งที่ผมทำให้ทุกคนแปลกใจ ผมทำมัรเหมือนเป็นวันสุดท้ายของทุกๆวัน ให้ทุกอย่างกับคนที่รักอย่างเต็มที่ที่ทำได้ เพราะมีตอนหนึ่งที่ผมรู้สึกเจ็บปวดมากๆ คือการจากไปของคนที่ผมรักมากๆคนหนึ่ง คนที่ให้กำเนิดเรา ในวันนั้นผมได้คุยกับเขาแค่ไม่กี่พยางค์ ได้แค่ถามว่า วันนี้ขายของดีไหม ร้อนรึเปล่า มันคงเป็นคำที่ดูแล้วรู้สึกแย่มากๆ ถ้านั่นคือคำที่ผมได้พูดกับเขาเป็นครั้งสุดท้าย (ร้องไห้แปปนะครับ) ผมไม่ได้พูดเล่นนะครับ ตอนนี้ผมยังรู้สึกเสียใจอยู่เลย ผมอยากทำมันให้ดีกว่านี้ อยากพูดว่าผมรักแม่นะ อยากบอกว่า..........(ขอโทษนะครับผมพิมพ์ไม่ออก)
นั่นคงเป็นความรู้สึกที่แย่นะครับถ้ามันเกิดขึ้นจริงๆ ผมจำวันนั้นได้ แม้มันจะยังมาไม่ถึง กว่าจะมาถึงก็อีกนาน ผมของใช้เวลาที่มีอยู่ให้คุ้มที่สุดละกันครับ
ขอบคุณที่เพื่อนๆทนอ่านมานะครับ ไว้ผมจะมาต่อถึงรายละเอียดที่น่าสนใจในฝันนะครับ ขอเพียงทุกคนจำไว้ว่า
"จงใช้ชีวิตให้ทุกๆวันเป็นเหมือนวันสุดท้าย" ผมพูดเหมือนคนแก่เลยแหะ (ความรู้สึกมันยังอยู่เลยครับ เวลาพูดคุยกับหลานๆ แต่ผมเพิ่งจะ 20 เองนะ)
เหมือนผมมี 2 ชีวิตเลยแหะ เดี๋ยวมาต่อนะครับ อิอิ