เรื่องนี้สำหรับ รุ่นน้อง ที่กำลังเหนื่อยกับการเรียน มีอะไรจะเล่าให้ฟัง
คืนหนึ่งของ วันที่-------เครียด เหนื่อย ท้อที่สุดวันหนึ่ง ในชีวิตเด็กสถาปัตย์
คืนนี้เราตกลงกับรุ่นพี่ บัดดี้ทำงานคุ่กัน ว่า เราจะหยุดการทำโครงงานก่อนจบ
ไว้ทำกันใหม่ปีหน้า(แต่ปีนี้ก็ปีที่2แล้วน่ะ) (เพราะไม่สามารถทำต่อได้)
-----เราแยกย้ายกันกลับบ้าน หลังช่วยงาน เพื่อนๆๆกลุ่มอื่นอีกนิดหน่อย
(และหลัง การไม่ได้กลับบ้า่นเลยเป็นเวลา หลายวัน)
----เวลา ตี2แล้วมั้ง กับการขี่มอเตอร์ไซร์กลับบ้าน
---- ด้วยร่างกาย เหมือนไม่มีแรง เหนื่อย ไม่ได้อาบน้ำ ไม่ค่อยได้กิน
และหนักที่สุดกับการไม่ได้นอน มาหลายวัน
---- หิวสุดๆๆ ขี่รถกลับบ้าน ด้วยจิตใจที่ เคว้งๆๆ ลอยๆๆ หวิวๆๆ
----สมองบอกว่า ขอกลับบ้านไปนอนตายซัก 2 วันแล้วค่อยคิด
อะไรๆๆ จะทำอะไรต่อแล้วกันน่ะ
----การกลับบ้านมาวันนี้ ไม่ได้แบกความหวังต่างๆๆในหัวกลับมา
ไม่มีคำบอกเล่าอะไรจะเล่าให้ พ่อแม่ฟัง
-----กลับมาเงียบๆๆ(ดับเครื่องรถตั้งแต่ไกล)เพื่อไม่ให้ใครได้ยิน
เดินให้เบาที่สุด----น้ำไม่อาบ เปิดตู้เย็น
------แล้วภาพที่เห็น -----แบนท์ ซุปไก่ นม (แม่ซื้อมา)
----แช่อยู่ในตู้เย็น หน้าชา น้ำตาไหล คิดอะไรมากมายขึ้นมาในหัว
สับสน สองจิตสองใจ----มือปิดตู้เย็น ทั้งๆๆที่ท้องก้หิว หิวข้าว หิวน้ำ
-----เดินออกจากบ้านอีกครั้ง จูงมอเตอร์ไซร์ ไปสตาทไกลๆๆบ้าน
-------น้ำตาไหล ขี่รถไปเรื่อยๆๆ สมองก็คิด------ จะไปไหน/อยากไปกอดแม่แน่นๆๆ
(แม่ไปซื้อของขายที่ตลาดตอน ตีสาม)/ไม่ได้สิเดียวพ่อแม่จะตกใจ /ความหิวหายไป/ตาสว่าง/
โทรไปหาบัดดี้คู่ทำงาน----พร้อมกับการพูดว่า '' กลับมาสู้กันใหม่อีกซักตั้งไหม"
----แล้วคำตอบของคนปลายสาย ยิ่งทำให้เจ็บไปกว่าเดิม// "พี่ก้รอให้ฝน พูดคำนี้"
-----โอ้///ตายห่าละ การตัดสินใจ ของเรา มันไปดับ ฝัน ดับกว้าวเดิน ดับอนาคตการเรียน
ของตัวเราเอง และสำคัญไปกว่านั้น ดับฝันเพื่อนคนหนึ่ง ดับความหวัง ผู้หญิงที่ชื่อว่าแม่
---------หลังจากนั้น เราลุยทำโครงงานก่อนจบกัน ภายในเวลา 20 กว่าวัน
--------ขึ้นสอบพีเซนทร์ แบบสภาพหมาตาย แต่เราก็ผ่านมันมาได้
@////// ฝน (แอ้ม) สถาปัตย์ 10//////
กำลังใจ เล็กๆๆ (ไม่มีเสียง ไม่มีคำพูด แต่จะจำจนวันตาย)
คืนหนึ่งของ วันที่-------เครียด เหนื่อย ท้อที่สุดวันหนึ่ง ในชีวิตเด็กสถาปัตย์
คืนนี้เราตกลงกับรุ่นพี่ บัดดี้ทำงานคุ่กัน ว่า เราจะหยุดการทำโครงงานก่อนจบ
ไว้ทำกันใหม่ปีหน้า(แต่ปีนี้ก็ปีที่2แล้วน่ะ) (เพราะไม่สามารถทำต่อได้)
-----เราแยกย้ายกันกลับบ้าน หลังช่วยงาน เพื่อนๆๆกลุ่มอื่นอีกนิดหน่อย
(และหลัง การไม่ได้กลับบ้า่นเลยเป็นเวลา หลายวัน)
----เวลา ตี2แล้วมั้ง กับการขี่มอเตอร์ไซร์กลับบ้าน
---- ด้วยร่างกาย เหมือนไม่มีแรง เหนื่อย ไม่ได้อาบน้ำ ไม่ค่อยได้กิน
และหนักที่สุดกับการไม่ได้นอน มาหลายวัน
---- หิวสุดๆๆ ขี่รถกลับบ้าน ด้วยจิตใจที่ เคว้งๆๆ ลอยๆๆ หวิวๆๆ
----สมองบอกว่า ขอกลับบ้านไปนอนตายซัก 2 วันแล้วค่อยคิด
อะไรๆๆ จะทำอะไรต่อแล้วกันน่ะ
----การกลับบ้านมาวันนี้ ไม่ได้แบกความหวังต่างๆๆในหัวกลับมา
ไม่มีคำบอกเล่าอะไรจะเล่าให้ พ่อแม่ฟัง
-----กลับมาเงียบๆๆ(ดับเครื่องรถตั้งแต่ไกล)เพื่อไม่ให้ใครได้ยิน
เดินให้เบาที่สุด----น้ำไม่อาบ เปิดตู้เย็น
------แล้วภาพที่เห็น -----แบนท์ ซุปไก่ นม (แม่ซื้อมา)
----แช่อยู่ในตู้เย็น หน้าชา น้ำตาไหล คิดอะไรมากมายขึ้นมาในหัว
สับสน สองจิตสองใจ----มือปิดตู้เย็น ทั้งๆๆที่ท้องก้หิว หิวข้าว หิวน้ำ
-----เดินออกจากบ้านอีกครั้ง จูงมอเตอร์ไซร์ ไปสตาทไกลๆๆบ้าน
-------น้ำตาไหล ขี่รถไปเรื่อยๆๆ สมองก็คิด------ จะไปไหน/อยากไปกอดแม่แน่นๆๆ
(แม่ไปซื้อของขายที่ตลาดตอน ตีสาม)/ไม่ได้สิเดียวพ่อแม่จะตกใจ /ความหิวหายไป/ตาสว่าง/
โทรไปหาบัดดี้คู่ทำงาน----พร้อมกับการพูดว่า '' กลับมาสู้กันใหม่อีกซักตั้งไหม"
----แล้วคำตอบของคนปลายสาย ยิ่งทำให้เจ็บไปกว่าเดิม// "พี่ก้รอให้ฝน พูดคำนี้"
-----โอ้///ตายห่าละ การตัดสินใจ ของเรา มันไปดับ ฝัน ดับกว้าวเดิน ดับอนาคตการเรียน
ของตัวเราเอง และสำคัญไปกว่านั้น ดับฝันเพื่อนคนหนึ่ง ดับความหวัง ผู้หญิงที่ชื่อว่าแม่
---------หลังจากนั้น เราลุยทำโครงงานก่อนจบกัน ภายในเวลา 20 กว่าวัน
--------ขึ้นสอบพีเซนทร์ แบบสภาพหมาตาย แต่เราก็ผ่านมันมาได้
@////// ฝน (แอ้ม) สถาปัตย์ 10//////