ตอนนี้เราอายุ 22 มีแฟนอายุ 20 ค่ะ คบกันมา 1 ปีกว่าๆ เมื่อไม่กี่วันมานี้ พ่อแม่แฟนให้แฟนเราพาไปบ้านเค้า ไปรู้จักญาติพี่น้องเค้า
(แฟนเราเคยมาบ้านเราแล้ว) เราก็ไป ตอนแรกทำตัวไม่ถูก เกิดมา 22ปี มีแฟน แต่ไม่เคยเจอพ่อแม่แฟนคนไหนเลย แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี ก่อนไปเราก็บอกที่บ้านเรา ว่าพ่อแม่เขาชวนไปบ้าน แต่ระหว่างที่อยู่บ้านเค้า พ่อแม่เราก็โทรมาหลายครั้ง คือวันนั้นเราออกไปซื้อของกันก่อนตอนบ่าย แล้วก็เลยไปเลย ซึ่งบ้านแฟนกับบ้านเราไม่ได้ไกลกันเลย เราถึงบ้านแฟนประมาณ 3 โมงเย็น พอดีที่บ้านเค้ากำลังจะไปงานวัดกัน แม่เค้าก็ชวนเรา เราก็ไป กลับมาประมาณ 5 โมงเย็น แม่เค้าก็ชวนอยู่กินข้าว ให้เป็นลูกมือช่วยทำกับข้าว เราก็ค่ะ ได้ค่ะแม่ " แต่วันนั้นบ้านเค้ารวมญาติเลย คนเยอะมาก ทำกับข้าวหลายอย่าง เริ่มทำตั้งแต่ เกือบๆ 1 ทุ่ม ระหว่างนั้นพ่อแม่เราก็โทรมาเรื่อยๆ เราก็บอก ช่วยแม่เขา ทำกับข้าวอยู่ " แม่ถาม จะกลับเมื่อไหร่ ค่ำแล้ว (บอกก่อนนะ เราไม่เคยอยู่นอกบ้านกับคนอื่นเกิน 6 โมงเยนเลย )เราก็คิดว่า นิดหน่อยคงไม่เป็นไร อีกอย่างเราอยู่ในสายตาผู้ใหญ่ ไม่ได้ไปทำอะไรเสียหาย แม่เราไม่พูดอะไร ก็วางสายไป
กับข้าวทุกอย่างเสร็จตอน 2 ทุ่ม เค้าก็เรียกเด็กๆ มากินก่อน เราก็ไปนั่งคุยกับแฟนแล้วก็พี่ๆแฟน คือ มันจะมีอยู่หลายกลุ่ม เด็กๆนั่งกินข้าว แม่และน้าๆเตรียมกับข้าว พ่อและลุงๆ นั่งกินเหล้า คุยกัน เรา,แฟนและพี่ๆ นั่งคุยกัน เด็กๆกินเสร็จ ก็เรียกผู้ใหญ่มา เราก็ช่วยจัดสำรับ จัดจาน // แม่เราโทรมาอีก เราบอก กำลังจะกินข้าวกัน เดี๋ยวก็กลับแล้วจ้ะ " เค้าก็เหมือนโมโหแล้ว ตอนนั้น 2 ทุ่มกว่าแล้ว เค้าก็บอก " อะไร ตั้งนานละ กินข้าวหน่ะ ยังอีกหรอ มันดึกมากแล้ว ไม่รู้เวลาเลยรึไง " เราก็เริ่มเซ็งแล้ว วางสายไป เรานั่งกินข้าว กินเสร็จล้างจาน ก็ไปนั่งคุยกับพ่อแม่เขาพักนึง เราไม่อยากกลับเลย ถึงจะรู้ว่าต้องกลับเลยเดี๋ยวนั้น เราทำตัวไม่ถูก ไม่อยากทำให้พ่อแม่เขารู้ ว่าพ่อแม่เรากำลังโมโห พอ 3 ทุ่มได้ เราก็ถือโอกาสลาพ่อแม่และญาติพี่น้องเขา กำลังเดินไปขึ้นรถ แฟนเราเดินมาทีหลัง บอก พี่โทรมาโดนรถชน เราก็ตกใจ พ่อแม่เขาก็รีบไป แฟนเราขับรถ ซึ่งเค้าก็เอาเราติดไปด้วย ตรงที่พี่อยู่ไม่ไกลจากบ้าน พอรับพี่เสร็จ ก็จะพาไปโรงพยาบาล มันก็ผ่านซอยบ้านเรานะ แต่ด้วยความอะไรก็ไม่รู้ ตอนนั้นเราขอลง ไม่ได้ เพราะคนเจ็บอยู่ เราก็ติดไปด้วย คิดไว้ว่า พ่อแม่เราคงเข้าใจ พอถึงโรงพยาบาล เราก็โทรบอกพ่อเรา ว่า " อยู่โรงบาลนะ พอดีพี่เขาถูกรถชน เลยติดมากับเขาด้วย เดี๋ยวพ่อเขาแวะส่ง " พ่อเราบอก ไม่ต้อง !! เดี๋ยวไปรับ ออกมารอหน้าโรงบาลเลย หนูนี่ ไม่รู้ตัวเองเลยนะ" เราตอนนั้นโมโหและก็อยู่ดีๆก็ร้องไห้ คิดแค่ เราทำอะไรผิด ถ้าผิดที่กลับบ้านดึก เราก็อยู่กับบ้านเขาตลอดไม่ได้ไปไหนเลย เราก็เดินไปลา พ่อแม่เขา บอกว่าพ่อหนูมารับแล้ว เขาก็เหมือนรู้ว่า เราโดนดุ เขาก็บอก เดี๋ยวพ่อคุยให้มั้ย เราตอนนั้นน้ำตาคลออยู่ บอก ไม่เป็นไรค่ะพ่อ แล้วแฟนเราก็เดินไปส่ง พอพ่อเรามาถึง แฟนเราก็ขอโทษ ขอโพยใหญ่ เพราะไม่อยากให้เราโดนดุเยอะ พ่อเราบอก ไม่เป็นไร เข้าใจ "" แต่...พอเราถึงบ้าน แม่เราไม่พูดด้วย พ่อเราไม่พูดด้วย เราอึดอัดมาก เลยอาบน้ำแล้วนอนเลย พอเช้า ตอนเราอาบน้ำเสร็จ เราได้ยินพ่อกับแม่คุยกัน
.....
แม่ : จะไปอยู่กับใครเค้าได้
พ่อ : แค่ทำตัวให้มีค่า ยังทำไม่ได้เลย แค่นี้ก็รู้แล้ว อะไรๆก็ได้หมด เค้าให้ไปไหนก็ไป ปลีกตัวไม่เป็นเลย
นั่งเฝ้ารอผู้ชายกินเหล้า
เรา : (พูดไม่ออก ) เจ็บมากกับสิ่งที่ได้ยิน คิดแค่ ทำไม? ตัดสินเราแบบนี้ ทั้งที่ไม่ได้อยู่ด้วย ไม่ได้เห็น แต่พูดแบบนี้
... หลังจากที่พ่อแม่เริ่มพูดบ่อยๆ เรื่องนี้ เราเลยตัดใจ พูดตรงๆ เล่าให้ฟังทุกอย่าง
สรุปคือ : เราผิดที่ไม่รู้จักทำตัวให้มีค่า ไม่รู้จักหาทางปลีกตัวกี่ทุ่มกี่ยามแล้ว อยู่บ้านเขาดึกๆมันดีหรอ เรายังไม่ได้เป็นสะใภ้เค้านะ
ความคิดเรา : เราจำเหตุการณ์ได้หมด เราพอเข้าใจได้ ว่าอยู่บ้านผู้ชายดึกๆมันไม่ดี แต่มันก็ไม่มีอะไรเกินเลย พ่อแม่เขาคงไม่ได้คิดเรื่องแบบนี้ เพราะเขาเป็นคนชวนเรา เราไม่แน่ใจว่า พ่อแม่เราคิดเยอะไปรึเปล่า แต่เราก็รู้ว่า เขาห่วง แต่บางทีมันเกินไป เราอึดอัดนะ เราไม่รู้จะทำยังไง เพราะเหตุผลของเราเขาก็มองว่าเป็นข้ออ้างไปหมด
ขอระบาย !!
(แฟนเราเคยมาบ้านเราแล้ว) เราก็ไป ตอนแรกทำตัวไม่ถูก เกิดมา 22ปี มีแฟน แต่ไม่เคยเจอพ่อแม่แฟนคนไหนเลย แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี ก่อนไปเราก็บอกที่บ้านเรา ว่าพ่อแม่เขาชวนไปบ้าน แต่ระหว่างที่อยู่บ้านเค้า พ่อแม่เราก็โทรมาหลายครั้ง คือวันนั้นเราออกไปซื้อของกันก่อนตอนบ่าย แล้วก็เลยไปเลย ซึ่งบ้านแฟนกับบ้านเราไม่ได้ไกลกันเลย เราถึงบ้านแฟนประมาณ 3 โมงเย็น พอดีที่บ้านเค้ากำลังจะไปงานวัดกัน แม่เค้าก็ชวนเรา เราก็ไป กลับมาประมาณ 5 โมงเย็น แม่เค้าก็ชวนอยู่กินข้าว ให้เป็นลูกมือช่วยทำกับข้าว เราก็ค่ะ ได้ค่ะแม่ " แต่วันนั้นบ้านเค้ารวมญาติเลย คนเยอะมาก ทำกับข้าวหลายอย่าง เริ่มทำตั้งแต่ เกือบๆ 1 ทุ่ม ระหว่างนั้นพ่อแม่เราก็โทรมาเรื่อยๆ เราก็บอก ช่วยแม่เขา ทำกับข้าวอยู่ " แม่ถาม จะกลับเมื่อไหร่ ค่ำแล้ว (บอกก่อนนะ เราไม่เคยอยู่นอกบ้านกับคนอื่นเกิน 6 โมงเยนเลย )เราก็คิดว่า นิดหน่อยคงไม่เป็นไร อีกอย่างเราอยู่ในสายตาผู้ใหญ่ ไม่ได้ไปทำอะไรเสียหาย แม่เราไม่พูดอะไร ก็วางสายไป
กับข้าวทุกอย่างเสร็จตอน 2 ทุ่ม เค้าก็เรียกเด็กๆ มากินก่อน เราก็ไปนั่งคุยกับแฟนแล้วก็พี่ๆแฟน คือ มันจะมีอยู่หลายกลุ่ม เด็กๆนั่งกินข้าว แม่และน้าๆเตรียมกับข้าว พ่อและลุงๆ นั่งกินเหล้า คุยกัน เรา,แฟนและพี่ๆ นั่งคุยกัน เด็กๆกินเสร็จ ก็เรียกผู้ใหญ่มา เราก็ช่วยจัดสำรับ จัดจาน // แม่เราโทรมาอีก เราบอก กำลังจะกินข้าวกัน เดี๋ยวก็กลับแล้วจ้ะ " เค้าก็เหมือนโมโหแล้ว ตอนนั้น 2 ทุ่มกว่าแล้ว เค้าก็บอก " อะไร ตั้งนานละ กินข้าวหน่ะ ยังอีกหรอ มันดึกมากแล้ว ไม่รู้เวลาเลยรึไง " เราก็เริ่มเซ็งแล้ว วางสายไป เรานั่งกินข้าว กินเสร็จล้างจาน ก็ไปนั่งคุยกับพ่อแม่เขาพักนึง เราไม่อยากกลับเลย ถึงจะรู้ว่าต้องกลับเลยเดี๋ยวนั้น เราทำตัวไม่ถูก ไม่อยากทำให้พ่อแม่เขารู้ ว่าพ่อแม่เรากำลังโมโห พอ 3 ทุ่มได้ เราก็ถือโอกาสลาพ่อแม่และญาติพี่น้องเขา กำลังเดินไปขึ้นรถ แฟนเราเดินมาทีหลัง บอก พี่โทรมาโดนรถชน เราก็ตกใจ พ่อแม่เขาก็รีบไป แฟนเราขับรถ ซึ่งเค้าก็เอาเราติดไปด้วย ตรงที่พี่อยู่ไม่ไกลจากบ้าน พอรับพี่เสร็จ ก็จะพาไปโรงพยาบาล มันก็ผ่านซอยบ้านเรานะ แต่ด้วยความอะไรก็ไม่รู้ ตอนนั้นเราขอลง ไม่ได้ เพราะคนเจ็บอยู่ เราก็ติดไปด้วย คิดไว้ว่า พ่อแม่เราคงเข้าใจ พอถึงโรงพยาบาล เราก็โทรบอกพ่อเรา ว่า " อยู่โรงบาลนะ พอดีพี่เขาถูกรถชน เลยติดมากับเขาด้วย เดี๋ยวพ่อเขาแวะส่ง " พ่อเราบอก ไม่ต้อง !! เดี๋ยวไปรับ ออกมารอหน้าโรงบาลเลย หนูนี่ ไม่รู้ตัวเองเลยนะ" เราตอนนั้นโมโหและก็อยู่ดีๆก็ร้องไห้ คิดแค่ เราทำอะไรผิด ถ้าผิดที่กลับบ้านดึก เราก็อยู่กับบ้านเขาตลอดไม่ได้ไปไหนเลย เราก็เดินไปลา พ่อแม่เขา บอกว่าพ่อหนูมารับแล้ว เขาก็เหมือนรู้ว่า เราโดนดุ เขาก็บอก เดี๋ยวพ่อคุยให้มั้ย เราตอนนั้นน้ำตาคลออยู่ บอก ไม่เป็นไรค่ะพ่อ แล้วแฟนเราก็เดินไปส่ง พอพ่อเรามาถึง แฟนเราก็ขอโทษ ขอโพยใหญ่ เพราะไม่อยากให้เราโดนดุเยอะ พ่อเราบอก ไม่เป็นไร เข้าใจ "" แต่...พอเราถึงบ้าน แม่เราไม่พูดด้วย พ่อเราไม่พูดด้วย เราอึดอัดมาก เลยอาบน้ำแล้วนอนเลย พอเช้า ตอนเราอาบน้ำเสร็จ เราได้ยินพ่อกับแม่คุยกัน
.....
แม่ : จะไปอยู่กับใครเค้าได้
พ่อ : แค่ทำตัวให้มีค่า ยังทำไม่ได้เลย แค่นี้ก็รู้แล้ว อะไรๆก็ได้หมด เค้าให้ไปไหนก็ไป ปลีกตัวไม่เป็นเลย
นั่งเฝ้ารอผู้ชายกินเหล้า
เรา : (พูดไม่ออก ) เจ็บมากกับสิ่งที่ได้ยิน คิดแค่ ทำไม? ตัดสินเราแบบนี้ ทั้งที่ไม่ได้อยู่ด้วย ไม่ได้เห็น แต่พูดแบบนี้
... หลังจากที่พ่อแม่เริ่มพูดบ่อยๆ เรื่องนี้ เราเลยตัดใจ พูดตรงๆ เล่าให้ฟังทุกอย่าง
สรุปคือ : เราผิดที่ไม่รู้จักทำตัวให้มีค่า ไม่รู้จักหาทางปลีกตัวกี่ทุ่มกี่ยามแล้ว อยู่บ้านเขาดึกๆมันดีหรอ เรายังไม่ได้เป็นสะใภ้เค้านะ
ความคิดเรา : เราจำเหตุการณ์ได้หมด เราพอเข้าใจได้ ว่าอยู่บ้านผู้ชายดึกๆมันไม่ดี แต่มันก็ไม่มีอะไรเกินเลย พ่อแม่เขาคงไม่ได้คิดเรื่องแบบนี้ เพราะเขาเป็นคนชวนเรา เราไม่แน่ใจว่า พ่อแม่เราคิดเยอะไปรึเปล่า แต่เราก็รู้ว่า เขาห่วง แต่บางทีมันเกินไป เราอึดอัดนะ เราไม่รู้จะทำยังไง เพราะเหตุผลของเราเขาก็มองว่าเป็นข้ออ้างไปหมด