คืออยากจะระบายอะไรนิดหน่อย พร้อมกับคำถาม

คือว่า ทางบ้านของเรา ฐานะ ปานกลาง ก็ไม่ได้รวย ก็ไม่ได้จนอะไรนัก แต่ว่าญาติข้างๆบ้านเราอ่ะ อะไรๆ ก็มายืมของเราตลอดเลย ญาติเรามีเยอะมาก แต่ไม่ว่าจะของกิน ของใช้ แม้กระทั่งของใช้ส่วนตัว รวมถึงวัสดุ ยานพาหนะ ทุกๆคน จะมาเอาที่บ้านเราหมดเลย ญาติเราทุกคนก็ไม่ได้จน ไม่ได้รวยอะไรนะ หาเช้ากินคํ่าแบบครอบครัวเรานี้แหละ แต่ทำไม ต้องมาเอาแต่บ้านเรา แม่กับพ่อเราก็ใจอ่อน ให้ยืมทุกคนเลย เราเห็นแล้วสงสารพ่อแม่ กว่าจะซื้อไอนั้นมาได้ กว่าจะได้ไอนี้มา แทบจะเป็นลม มีอยู่ครั้งหนึ่ง ป้าข้างบ้าน เข้ามาบ้านเรา ทำเป็นมานั่งตรงโซฟา ทำเป็นหน้าเศร้าๆ แม่เราก็เข้าไปถามว่าเป็นอะไร เขาทำหน้าเศร้ามากกว่าเดิม ทำเป็นบีบนํ้าตา แล้วบอกว่า ก็ที่บ้านลูกชาย (อายุ 13 ปี เท่าเรานี้แหละ) ต้องทำรายงาน แต่ไม่มีคอมหรือโน๊ตบุ๊คและเครื่องปริ้นส์ ไม่รู้จะหาจากไหนดี ช่วงนี้เงินก็ไม่มี ลำบากเหลือเกิน แม่เราก็ถามต่อว่า แล้วร้านคอมหน้าชุมชนละ ก็มีนิ ทำไมไม่ให้ลูกไปที่ร้าน ป้าเขาก็พูดต่อว่า รายงานมันเยอะมาก (ช่วงนั้นตอนกลางคืนแล้ว) ถ้าไปทำคงทำไม่ทัน เดี๋ยวร้านก็ปิด ที่สำคัญรายงานของลูกชายต้องส่งพรุ่งนี้ด้วย แม่เราก็บอกว่า จะยืมของ เติ้ลไปก่อนไหม เราก็พูดขึ้นมาเลยว่า ยืมอะไรแม่ บ้านเราก็มีคอมอยู่เครื่องเดียวเอง แม่ก็บอกว่า อะไรกัน ไหนจะโน๊ตบุ๊คที่อยู่ในห้องลูกอีกละ ต้องให้เขา เขาเอาไปทำรายงาน ซึ่งมันเป็นเรื่องดี ที่สำคัญลูกเองก็ไม่ได้ทำรายงานอะไร ถอดเครื่องปริ้นส์ให้เขาไปด้วยละกัน เราก็โกรธสุดขีดแต่ทำอะไรไม่ได้ แม่ก็บอกกับป้าว่า นั้นเอาโน๊ตบุ๊คของเติ้ลไปละกันนะค่ะ ป้าเขาก็บอกว่า ค่ะๆ ได้ค่ะ จะเอามาคืนหลังจากลูกชายกลับจากโรงเรียนนะค่ะ ในที่สุดลูกเขาก็กลับมาจากโรงเรียน เรารีบวิ่งติดเทอร์โบ x500 ไปบ้านเขาเลย เราก็ถามลูกชายเขาว่า รายงานเสร็จแล้วใช่ไหม นั้นเอาโน๊ตบุ๊คกับเครื่องปริ้นส์มาคืน มันก็ทำเหมือนแม่มันอีก ทำหน้าซึมเศร้า เหมือนจะร้อง เราก็ถามว่า เป็นอะไร มันก็เงียบ เราก็ถามต่อว่า เป็นอะไร (ขึ้นเสียงนิดหน่อย) มันก็ตอบว่า คือว่า เราเอาโน๊ตบุ๊คของนาย ไปโรงเรียนด้วย ตอนเช้าก็ยังอยู่ในกระเป๋า ตอนเที่ยงก็ยังอยู่ พอตกเย็น ไปเรียนลูกเสือ หลังจากเรียนเสร็จ เตรียมตัวกลับบ้าน มาดูในกระเป๋า โน๊ตบุ๊คมันหายไปแล้วอ่ะ เราทำหน้าแบบว่า จะฆ่าให้ได้ เราโกรธมาก กำมือแน่นสุดๆ ยืนจ้องหน้ามันซักพักหนึ่ง เราก็ถามมันต่อว่า แล้วเครื่องปริ้นส์ อยู่ไหน (พูดแบบใส่อารมณ์ โมโหมาก) มันก็ตอบว่า เอ้ยยย ลืมเลย ยังอยู่ อยู่บนห้องนอนเราอ่ะ เรารีบวิ่งติดเทอร์โบ x 900000000000000000000000 ไปห้องมันแล้วก็โล่งหน่อยเมื่อเจอ เรื่องก็มีอยู่แค่นี้แหละ คือว่ากว่าเราจะขออะไรให้แม่ซื้อให้ซักอย่าง มันนานมากกว่าจะได้ ขอปีนี้ ได้ปีหน้า อ่ะนะ เราก็หวงของมากอ่ะ นี้ก็มายืมรถเครื่องอีกละ แม่ก็ไม่ปฎิเสธเลย เราควรทำไง ช่วยบอกหน่อย