มีเมียน้อยแล้วมีความสุขก็ทำไป แต่วันข้างหน้าก็จะรู้เอง
วันนี้ผมอยากจะระบายเรื่องราวชีวิตผมเล็กน้อย ตอนนี้ผมก็อายุได้ 30 ปีหละ ก็มีความคิดอยู่นะ แต่ก็มีเรื่องโง่ๆ แล้วคอยอ่านกันนะครับ ผมก็อยากถามว่าผมควรทำอย่างไรดี?
ผมเกิดมาในฐานะปานกลาง พ่อเป็นตำรวจ แม่เป็นข้าราชการ แต่พ่อแม่ก็เป็นคนหัวโบราณ เคร่งครัดเรื่องบางเรื่อง เหมือนตำรวจ ทหารกันเลยทีเดียว จนผมได้เจอคนๆนึง ตอนเรียน ปวช. จนผมต้องไปอยู่หอกับเขา พ่อแม่ผมก็เสียใจนะครับ ที่ผมออกมาอยู่ข้างนอก จนถึงพ่อแฟนผมคนแรกเนี่ย ท่านเสียจากการทำไร่ทำนา โดนสารพิเศษเข้าเลือด ก็เลยย้ายจากหอไปอยู่บ้าน จนครบกับเขาได้ 3-4 ปี โดยอยู่บ้านเขา ผมไม่เคยกลับบ้านอีกเลย เงินก็ไม่มี งานก็ไม่มี เรียนก็ลุ่มๆดอนๆ จนถึงผมเรียน ปวส. แต่ไม่มีเงินเรียน ก็เลยไม่เรียนอีกเลย หางานทำเอา จนผมไปทำงานโรงแรมแห่งนึง ผมก็แอบมีกิ๊กกับรีเซฟชั่นคนนึง เขาก็มีแฟนหละ ผมก็มีอยู่หละ แต่กิ๊กกันไปกันมา งานเข้าคือแม่บ้านที่นั่นเป็นคนบ้านเดียวกันกับแฟนผม ผมไม่รู้ตัวเลย เอาไปบอกทางบ้านแฟนผมกันทั้งหมู่บ้านเลย ซึ่งผมรู้จักญาติพี่น้องเขาดี แต่ผมต้องยอมเสียสละ ไม่อยากเอาปีปคุมหัวขับรถกลับบ้านเขา ขอเลิกกับแฟนผม แล้วขอคบอยู่กับคนใหม่ คุยกัน 3 คนหน้าหมู่บ้านผม เคลียร์กันยาว วันถัดมาแฟนผมกินยาตาย มีคนเอาไปส่งโรงพยาบาลทัน แต่ผมกลับไม่ทำอะไรเลย เพราะทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เสียใจ
อันนี้แค่ต้นเรื่อง จนต่อมา ผมก็คบกับแฟนคนที่ 2 ไปเรื่อย เกือบได้ 2-3 ปี อยู่เขากลับเปลี่ยนไป ใจผมคิดไว้เสมอ ผู้หญิงคนนี้จะเป็นผู้หญิงที่ผมรักมากที่สุด จะรักเขาให้มากที่สุด อยู่ๆเขาเปลี่ยนไป ทิ้งผมไปแบบไม่มีเยื่อใย แค่เวลาสั้นๆ แค่ 1-2 วัน ไม่ทันได้เตรียมใจเลย ผมกินเหล้าทุกวัน เพราะเสียใจ ผมรถชนได้ประมาณ 3-4 รอบ เพียงแค่ 2 เดือน จนรถชนครั้งสุดท้าย เมาขับมอไซด์กลับบ้าน ตี 4-5 ใครไม่รู้เปิดประตูรถจอดไว้ลงไปฉี่ ผมชนกระเด็นตกคลอง แต่ผมลุกไหว แต่แขนหัก หน้าผมไปเลยครึ่งหน้า เลือดเต็มตัว จูงรถขึ้นจากคลอง แล้วขับกลับบ้านต่อ ไปเห็นตู้โทรศัพท์ (ยุคนั้นมือถือยังไม่นิยม มือถือเงินหมด ยุคนั้นอยากบอกว่า เติมเงินทีแถบกระอัก) ผมกดโทรศัพท์หาแฟนผมที่โดนบอกเลิกเขารับสาย
ผม : "ที่รักทำไรอยู่ ช่วยอะไรหน่อยได้ไหม"
แฟน : "อยู้กับแฟน แล้วค่อยคุยกันวันหลัง"
ผมโครตจะล้มทั้งยืน สรุปเขามีคนใหม่ โอเคขับรถกลับบ้านด้วยเลือดเต็มตัว แล้วก็นอนหลับสภาพแบบนั้นจนเช้า ได้ยินแม่ผมกรี๊ดลั่นบ้าน ตกใจตื่น แม่เรียกพ่อมาดูผม แม่นั่งร้องไห้ข้างๆผมแล้วกอดผม แล้วบอกว่า แม่รู้ว่าลูกเสียใจ แต่อย่าทำตัวเองแบบนี้ได้ไหม แม่ขอร้อง
น้ำตาผมไหลไม่หยุดเลย ในชีวิตผมบอกตามตรง ผมกอดแม่ไม่เคยเกิน 5 ครั้ง ผมกอดแม่แล้วร้องไห้ แล้วบอกว่าจะไม่ทำอีกแล้วครับ ผมขอโทษ
***ยังไม่จบ แค่ต้นเรื่อง เดี๋ยวกลับมา***
มีเมียน้อยแล้วมีความสุขก็ทำไป แต่วันข้างหน้าก็จะรู้เอง
วันนี้ผมอยากจะระบายเรื่องราวชีวิตผมเล็กน้อย ตอนนี้ผมก็อายุได้ 30 ปีหละ ก็มีความคิดอยู่นะ แต่ก็มีเรื่องโง่ๆ แล้วคอยอ่านกันนะครับ ผมก็อยากถามว่าผมควรทำอย่างไรดี?
ผมเกิดมาในฐานะปานกลาง พ่อเป็นตำรวจ แม่เป็นข้าราชการ แต่พ่อแม่ก็เป็นคนหัวโบราณ เคร่งครัดเรื่องบางเรื่อง เหมือนตำรวจ ทหารกันเลยทีเดียว จนผมได้เจอคนๆนึง ตอนเรียน ปวช. จนผมต้องไปอยู่หอกับเขา พ่อแม่ผมก็เสียใจนะครับ ที่ผมออกมาอยู่ข้างนอก จนถึงพ่อแฟนผมคนแรกเนี่ย ท่านเสียจากการทำไร่ทำนา โดนสารพิเศษเข้าเลือด ก็เลยย้ายจากหอไปอยู่บ้าน จนครบกับเขาได้ 3-4 ปี โดยอยู่บ้านเขา ผมไม่เคยกลับบ้านอีกเลย เงินก็ไม่มี งานก็ไม่มี เรียนก็ลุ่มๆดอนๆ จนถึงผมเรียน ปวส. แต่ไม่มีเงินเรียน ก็เลยไม่เรียนอีกเลย หางานทำเอา จนผมไปทำงานโรงแรมแห่งนึง ผมก็แอบมีกิ๊กกับรีเซฟชั่นคนนึง เขาก็มีแฟนหละ ผมก็มีอยู่หละ แต่กิ๊กกันไปกันมา งานเข้าคือแม่บ้านที่นั่นเป็นคนบ้านเดียวกันกับแฟนผม ผมไม่รู้ตัวเลย เอาไปบอกทางบ้านแฟนผมกันทั้งหมู่บ้านเลย ซึ่งผมรู้จักญาติพี่น้องเขาดี แต่ผมต้องยอมเสียสละ ไม่อยากเอาปีปคุมหัวขับรถกลับบ้านเขา ขอเลิกกับแฟนผม แล้วขอคบอยู่กับคนใหม่ คุยกัน 3 คนหน้าหมู่บ้านผม เคลียร์กันยาว วันถัดมาแฟนผมกินยาตาย มีคนเอาไปส่งโรงพยาบาลทัน แต่ผมกลับไม่ทำอะไรเลย เพราะทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เสียใจ
อันนี้แค่ต้นเรื่อง จนต่อมา ผมก็คบกับแฟนคนที่ 2 ไปเรื่อย เกือบได้ 2-3 ปี อยู่เขากลับเปลี่ยนไป ใจผมคิดไว้เสมอ ผู้หญิงคนนี้จะเป็นผู้หญิงที่ผมรักมากที่สุด จะรักเขาให้มากที่สุด อยู่ๆเขาเปลี่ยนไป ทิ้งผมไปแบบไม่มีเยื่อใย แค่เวลาสั้นๆ แค่ 1-2 วัน ไม่ทันได้เตรียมใจเลย ผมกินเหล้าทุกวัน เพราะเสียใจ ผมรถชนได้ประมาณ 3-4 รอบ เพียงแค่ 2 เดือน จนรถชนครั้งสุดท้าย เมาขับมอไซด์กลับบ้าน ตี 4-5 ใครไม่รู้เปิดประตูรถจอดไว้ลงไปฉี่ ผมชนกระเด็นตกคลอง แต่ผมลุกไหว แต่แขนหัก หน้าผมไปเลยครึ่งหน้า เลือดเต็มตัว จูงรถขึ้นจากคลอง แล้วขับกลับบ้านต่อ ไปเห็นตู้โทรศัพท์ (ยุคนั้นมือถือยังไม่นิยม มือถือเงินหมด ยุคนั้นอยากบอกว่า เติมเงินทีแถบกระอัก) ผมกดโทรศัพท์หาแฟนผมที่โดนบอกเลิกเขารับสาย
ผม : "ที่รักทำไรอยู่ ช่วยอะไรหน่อยได้ไหม"
แฟน : "อยู้กับแฟน แล้วค่อยคุยกันวันหลัง"
ผมโครตจะล้มทั้งยืน สรุปเขามีคนใหม่ โอเคขับรถกลับบ้านด้วยเลือดเต็มตัว แล้วก็นอนหลับสภาพแบบนั้นจนเช้า ได้ยินแม่ผมกรี๊ดลั่นบ้าน ตกใจตื่น แม่เรียกพ่อมาดูผม แม่นั่งร้องไห้ข้างๆผมแล้วกอดผม แล้วบอกว่า แม่รู้ว่าลูกเสียใจ แต่อย่าทำตัวเองแบบนี้ได้ไหม แม่ขอร้อง
น้ำตาผมไหลไม่หยุดเลย ในชีวิตผมบอกตามตรง ผมกอดแม่ไม่เคยเกิน 5 ครั้ง ผมกอดแม่แล้วร้องไห้ แล้วบอกว่าจะไม่ทำอีกแล้วครับ ผมขอโทษ
***ยังไม่จบ แค่ต้นเรื่อง เดี๋ยวกลับมา***