เรื่องยาวหน่อย แต่ช่วยอ่านให้จบหน่อยนะคะ เราไม่รู้จะทำยังไง
คือตอนนี้แม่โกรธเราได้เกือบเดือนแล้วค่ะ กับอิแค่เรื่องเล็กนิดเดียวทำเป็นเรื่องระดับชาติไปได้ กับอิแค่ไม่ไปส่งเพราะเราก็มีธุระของเราเหมือนกัน เรื่องแค่นี้แหละค่ะ ไปขอโทษก็ไม่ให้อภัยอีก เรามาเข้าเรื่องกันเลยนะคะ คือเริ่มแรกมา วันที่ 30 มีนาอ่ะค่ะ เราต้องไปสอบเข้า ม.ปลาย ซึ่งมันเป็นวันเดียวกับที่แม่ต้องไปเป็นคณะกรรมการการเลือกตั้งอ่ะ แล้วแม่เราต้องไปเช้าประมาณ7โมง แต่เราต้องไปเช้ากว่าประมาณ6โมงครึ่งเพราะที่โรงเรียนที่จอดไม่ค่อยมีอ่ะค่ะ และบ้านเรามีรถยนต์คันเดียว แล้วเราต้องไปจองที่จอดรถอะไรพวกนี้ค่ะ แล้วตอนเกือบๆ6โมงครึ่งอ่ะค่ะ เรากำลังขึ้นรถยนต์ไปกับพ่อค่ะ แล้วแม่ก็ถามว่าจะไปแล้วเหรอ เราก็บอกว่าจะไปแล้วที่จอดไม่ค่อยมี แล้วเรากำลังก็ขึ้นรถไปกับพ่อแล้วแม่เราก็ตะโกนว่าแม่บอกพ่อไปแล้วนะว่าเราจะออกบ้าน 7 โมงแล้วให้พี่ขับมอเตอร์ไซค์ไปเลือกตั้ง แล้วเราก็สงสัยทำไมไม่ให้พี่ไปส่ง
ประเด็นคือ พี่เราชอบตื่นสายอ่ะค่ะ แล้วแม่ไม่อยากปลุกกลัวพี่หลับไม่อิ่ม เอาง่ายๆ ลูกรักแม่ค่ะ เราไม่เคยจะมีบทบาทซักเท่าไหร่ ถ้าพี่มาบ้าน 'หมาหัวเน่าเลยค่ะ' แล้วเราก็บอกว่าเราต้องไปแล้วนะแม่ ที่จอดไม่มี แล้วแม่ก็เริ่มมองเราหางตา แล้วแม่ก็บอกว่าแม่บอกพ่อไว้ตั้งแต่เมื่อคืนละนะว่าต้องออก7โมง แล้วพ่อก็ถามว่าจะให้รอให้มั้ย เราก็เริ่มโมโหแล้ว เราก็บอกพ่อไปเลยไม่ต้องรอ ให้ลูกรักเค้าไปส่งเอง พ่อก็เริ่มทำท่าว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ จนสอบเสร็จตอนเย็น พ่อก็มารับเราแล้วบอกว่าแม่ยังไม่กลับเลย แล้วมีจดหมายตัดพ้อให้ลูกด้วย ประมาณว่าเสียใจจริงๆที่ลูกทำกับแม่แบบนี้ แล้วเราจะเขียนคืนว่า
แล้วพี่สาวมีไว้ทำไม เราก็ขยำจดหมายทิ้ง จนถึงบ้านแม่กลับมาพอดี เราก็ทักแม่ตามปกติ สวัสดีค่ะ อะไรประมาณนี้ แล้วแม่ไม่คุยกับเราเลยแยกตัวคนเดียว ไม่พูดไม่คุย เราก็พยายามตามที่พ่อบอกนะว่า ลองไปคุยไปถามบ้างเราก็ทำ ทุกครั้งแต่ก็เลิกเพราะแม่ไม่ตอบสนองเลย ทำกับข้าวเผื่อให้ก็กลับเอามาคืน เราก็เอาเถอะ อยากได้แบบนั้นก็ตามใจ จนประกาศผลสอบค่ะ เราสอบติดโรงเรียนที่อยากเข้า เราก็ไปบอกแม่ แม่หนูสอบติดแล้ว หนูขอโทษนะเรื่องวันนั้น แต่สิ่งที่ได้มาคือคำว่า 'อืม' เราก็ไม่เลิกนะเราก็พยายามต่อ แม่..หนูขอโทษจริงๆนะ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ แม่ดีใจด้วย แต่แม่เป็นคนอื่นไปแล้ว ลูกต้องแคร์อะไร'อีคนนี้ล่ะ' เราก็นิ่งเลย เราก็ออกจากห้องแม่มาไม่ร้องไห้นะ แต่เจ็บมากบอกเลย แล้วแม่ก็ไม่คุยไม่ใยดีอะไรกับเราเลยนอกจากพี่สาวคนดีของแม่ แม่จะยิ้มเวลาพี่กลับ แม่จะหัวเราะเวลาพี่เล่นมุกแป๊ก ส่วนเราเหรอ ถึงไม่โกรธกัน มุกไม่แป้กยังไงแม่ก็ไม่หัวเราะอยู่ดี ต่อจากนั้นมาเกือบถึงวันสงกราน เราต้องทำความสะอาดบ้านช่วยกัน เราทำงานบ้านไม่ค่อยจะเป็นค่ะ กวาดบ้านยังไม่สะอาดเลย แต่ว่าตอนนี้โกรธกันอยู่ค่ะ ก็เลยไม่ได้ทำ บ้านก็ไม่ได้รกมาก แต่ในสายตาแม่คงแบบฝุ่นเกาะ5นิ้ว แล้วแม่เราชอบใส่อารมณ์ค่ะ แล้วด้วยความที่โกรธกันอยู่ แม่ขึ้นมาแล้วตะโกนลั่นบ้านว่า(สมมุดว่าชื่อเอนะ) 'เอกูขอหน่อยเหอะจะให้กูไหว้ก็ได้ กูทำคนเดียวไม่ไหวละ ช่วยกูหน่อยเหอ' เราตกใจมากอ่ะแล้วอีกอย่างฟิวส์เราขาดผึงตอนนั้นเกือบจะตะคอกใส่ว่า'แล้วอีลูกรักที่อยู่ข้างล่างมันไม่มีตีนไม่มีมือรึไง กลัวมันขาหักหรอ พูดกันดีๆก็ได้' แต่คำพูดของพ่อที่เตือนตลอดว่าขึ้นชื่อว่าแม่ยังไงก็เป็นแม่เสมอ อย่าเกลียดเค้า เพราะไม่มีแม่ ก็ไม่มีลูกวันนี้ เราที่กำลังจะอ้าปากด่าแม่ มันก็หยุดไปซะเอง เราก็คว้าไม้กวาดมากวาดทั้งน้ำตาที่คลอๆเบ้าอยู่นั้นแหละ เราน้อยใจแม่มาก ทำไมแม่ถึงไม่ทำแบบพี่ให้เราบ้าง ทั้งโอ๋ทั้งเล่นด้วย เลยค่ะ เวลาไปซื้อเสื้อผ้าเวลาพี่เลือกแม่จะถูกใจ พอเราเลือกให้บ้าง แม่กลับเอาไปแขวนที่เดิม เวลาพี่ไปทำงานก็เรียกหาแต่เรา พอพี่กลับมาจากลูกสุดที่รักคนที่สองก็กลายเป็นหมาหัวเน่าทันที ขอโทษนะคะ
น้อยใจโครตๆอ่ะ จะต้องทำยังไงให้แม่คุยกับเราบ้าง คืนดีกับเราไม่ได้เหรอ เราต้องทำยังไงบ้าง เราไม่ชอบมากเลยเวลาแม่เป็นแบบนี้ทำไมชอบเอาเรื่องเล็กมาใส่ใจจนกลายเป็นเรื่องขึ้นมา
me:ขอบคุณที่เสียเวลาอันมีค่ามาอ่นกระทู้ยาวๆนี้นะคะ^^
ระบายเรื่องแม่หน่อยค่ะ(รกหน่อยแต่ขอโทษนะคะ)
คือตอนนี้แม่โกรธเราได้เกือบเดือนแล้วค่ะ กับอิแค่เรื่องเล็กนิดเดียวทำเป็นเรื่องระดับชาติไปได้ กับอิแค่ไม่ไปส่งเพราะเราก็มีธุระของเราเหมือนกัน เรื่องแค่นี้แหละค่ะ ไปขอโทษก็ไม่ให้อภัยอีก เรามาเข้าเรื่องกันเลยนะคะ คือเริ่มแรกมา วันที่ 30 มีนาอ่ะค่ะ เราต้องไปสอบเข้า ม.ปลาย ซึ่งมันเป็นวันเดียวกับที่แม่ต้องไปเป็นคณะกรรมการการเลือกตั้งอ่ะ แล้วแม่เราต้องไปเช้าประมาณ7โมง แต่เราต้องไปเช้ากว่าประมาณ6โมงครึ่งเพราะที่โรงเรียนที่จอดไม่ค่อยมีอ่ะค่ะ และบ้านเรามีรถยนต์คันเดียว แล้วเราต้องไปจองที่จอดรถอะไรพวกนี้ค่ะ แล้วตอนเกือบๆ6โมงครึ่งอ่ะค่ะ เรากำลังขึ้นรถยนต์ไปกับพ่อค่ะ แล้วแม่ก็ถามว่าจะไปแล้วเหรอ เราก็บอกว่าจะไปแล้วที่จอดไม่ค่อยมี แล้วเรากำลังก็ขึ้นรถไปกับพ่อแล้วแม่เราก็ตะโกนว่าแม่บอกพ่อไปแล้วนะว่าเราจะออกบ้าน 7 โมงแล้วให้พี่ขับมอเตอร์ไซค์ไปเลือกตั้ง แล้วเราก็สงสัยทำไมไม่ให้พี่ไปส่ง
ประเด็นคือ พี่เราชอบตื่นสายอ่ะค่ะ แล้วแม่ไม่อยากปลุกกลัวพี่หลับไม่อิ่ม เอาง่ายๆ ลูกรักแม่ค่ะ เราไม่เคยจะมีบทบาทซักเท่าไหร่ ถ้าพี่มาบ้าน 'หมาหัวเน่าเลยค่ะ' แล้วเราก็บอกว่าเราต้องไปแล้วนะแม่ ที่จอดไม่มี แล้วแม่ก็เริ่มมองเราหางตา แล้วแม่ก็บอกว่าแม่บอกพ่อไว้ตั้งแต่เมื่อคืนละนะว่าต้องออก7โมง แล้วพ่อก็ถามว่าจะให้รอให้มั้ย เราก็เริ่มโมโหแล้ว เราก็บอกพ่อไปเลยไม่ต้องรอ ให้ลูกรักเค้าไปส่งเอง พ่อก็เริ่มทำท่าว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ จนสอบเสร็จตอนเย็น พ่อก็มารับเราแล้วบอกว่าแม่ยังไม่กลับเลย แล้วมีจดหมายตัดพ้อให้ลูกด้วย ประมาณว่าเสียใจจริงๆที่ลูกทำกับแม่แบบนี้ แล้วเราจะเขียนคืนว่า
แล้วพี่สาวมีไว้ทำไม เราก็ขยำจดหมายทิ้ง จนถึงบ้านแม่กลับมาพอดี เราก็ทักแม่ตามปกติ สวัสดีค่ะ อะไรประมาณนี้ แล้วแม่ไม่คุยกับเราเลยแยกตัวคนเดียว ไม่พูดไม่คุย เราก็พยายามตามที่พ่อบอกนะว่า ลองไปคุยไปถามบ้างเราก็ทำ ทุกครั้งแต่ก็เลิกเพราะแม่ไม่ตอบสนองเลย ทำกับข้าวเผื่อให้ก็กลับเอามาคืน เราก็เอาเถอะ อยากได้แบบนั้นก็ตามใจ จนประกาศผลสอบค่ะ เราสอบติดโรงเรียนที่อยากเข้า เราก็ไปบอกแม่ แม่หนูสอบติดแล้ว หนูขอโทษนะเรื่องวันนั้น แต่สิ่งที่ได้มาคือคำว่า 'อืม' เราก็ไม่เลิกนะเราก็พยายามต่อ แม่..หนูขอโทษจริงๆนะ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ แม่ดีใจด้วย แต่แม่เป็นคนอื่นไปแล้ว ลูกต้องแคร์อะไร'อีคนนี้ล่ะ' เราก็นิ่งเลย เราก็ออกจากห้องแม่มาไม่ร้องไห้นะ แต่เจ็บมากบอกเลย แล้วแม่ก็ไม่คุยไม่ใยดีอะไรกับเราเลยนอกจากพี่สาวคนดีของแม่ แม่จะยิ้มเวลาพี่กลับ แม่จะหัวเราะเวลาพี่เล่นมุกแป๊ก ส่วนเราเหรอ ถึงไม่โกรธกัน มุกไม่แป้กยังไงแม่ก็ไม่หัวเราะอยู่ดี ต่อจากนั้นมาเกือบถึงวันสงกราน เราต้องทำความสะอาดบ้านช่วยกัน เราทำงานบ้านไม่ค่อยจะเป็นค่ะ กวาดบ้านยังไม่สะอาดเลย แต่ว่าตอนนี้โกรธกันอยู่ค่ะ ก็เลยไม่ได้ทำ บ้านก็ไม่ได้รกมาก แต่ในสายตาแม่คงแบบฝุ่นเกาะ5นิ้ว แล้วแม่เราชอบใส่อารมณ์ค่ะ แล้วด้วยความที่โกรธกันอยู่ แม่ขึ้นมาแล้วตะโกนลั่นบ้านว่า(สมมุดว่าชื่อเอนะ) 'เอกูขอหน่อยเหอะจะให้กูไหว้ก็ได้ กูทำคนเดียวไม่ไหวละ ช่วยกูหน่อยเหอ' เราตกใจมากอ่ะแล้วอีกอย่างฟิวส์เราขาดผึงตอนนั้นเกือบจะตะคอกใส่ว่า'แล้วอีลูกรักที่อยู่ข้างล่างมันไม่มีตีนไม่มีมือรึไง กลัวมันขาหักหรอ พูดกันดีๆก็ได้' แต่คำพูดของพ่อที่เตือนตลอดว่าขึ้นชื่อว่าแม่ยังไงก็เป็นแม่เสมอ อย่าเกลียดเค้า เพราะไม่มีแม่ ก็ไม่มีลูกวันนี้ เราที่กำลังจะอ้าปากด่าแม่ มันก็หยุดไปซะเอง เราก็คว้าไม้กวาดมากวาดทั้งน้ำตาที่คลอๆเบ้าอยู่นั้นแหละ เราน้อยใจแม่มาก ทำไมแม่ถึงไม่ทำแบบพี่ให้เราบ้าง ทั้งโอ๋ทั้งเล่นด้วย เลยค่ะ เวลาไปซื้อเสื้อผ้าเวลาพี่เลือกแม่จะถูกใจ พอเราเลือกให้บ้าง แม่กลับเอาไปแขวนที่เดิม เวลาพี่ไปทำงานก็เรียกหาแต่เรา พอพี่กลับมาจากลูกสุดที่รักคนที่สองก็กลายเป็นหมาหัวเน่าทันที ขอโทษนะคะ
me:ขอบคุณที่เสียเวลาอันมีค่ามาอ่นกระทู้ยาวๆนี้นะคะ^^