เรื่องเดียวที่ผมหงุดหงิดเกี่ยวกับที่เจอร์ราร์ดปลุกสปิริตทีมเมื่อคืนนี้

ที่จริงโมเม้นท์เมื่อวานหลังจากสิ้นเสียงนกหวีดและเจอร์ราร์ดพยายามปลุกสปิริตทีมให้ฮึดสู้อีก 4 นัดที่เหลือนั้น

อะไรๆ มันก็ดีไปหมดแหละครับ ใจผมยังคิดเลยว่า วินาทีนั้น ลูกทีมทุกคนจะได้รับกำลังใจและมีแรงฮึดมหาศาลที่จะทำอัก 4 นัดให้สุดยอดตามที่กัปตันของเค้าหวังไว้

ผมมาสะดุดนิดเดียว ตรงที่ จุดที่ดีที่สุดที่จะได้ยินเสียงกัปตันชัดที่สุด จุดที่ดีที่สุดที่สายตาของกัปตันจะส่งไปถึง จุดที่ดีที่สุดที่จะซึมซับเอาความรู้สึกของ เดอะ ค็อป ผู้จงรักภักดีที่สุดคนหนึ่งไปแปรเปลี่ยนเป็นพลังใจให้สู้สุดชีวิตอีก 4 นัดที่เหลือ

จุดๆ นั้น คนที่ผมหวังจะให้เค้ายืนที่สุด คือ

1)​ แอกเกอร์ รองกัปตัน เพราะพี่แกดูจะอินกับลิเวอร์พูลมาก และมี passion กับเกมสูง (นัดนี้ไม่ได้ลง)
2) ซัวเรซ สุดยอดกองหน้าของทีม และเป็นคนที่ดูจะให้การยกย่องเจอร์ราร์​ดพอสมควร
3) สเตอร์ริดจ์ หวังว่าความมุ่งมั่นของเจอร์ราร์ด จะทำให้หริดเลิกนิสัยเห็นแก่ตัว และจ่ายในจังหวะที่ควรจ่ายมากขึ้น
4) เฮนเดอร์สัน จากที่เคยคิดว่าเฮนโด้เป็นตัวเกะกะ หลังๆ เริ่มมีพลังวิ่งสู้ฟัด และคิดว่าถ้าได้ยินเสียงกัปตันชัดๆ จะวิ่งได้อีกสองเท่า
5) ฟลานาแกน เป็นเด็กท้องถิ่นเหมือนกัปตัน และมีความมุ่งมั่น ตั้งใจเล่น เหมือนๆ กัน ทุ่มสุดตัวทุกนัด แม้จะไม่ได้มีทักษะที่เลิศเลออะไร


แต่กลับกลายเป็นว่า ชายที่จับจองตำแหน่งที่ดีที่สุดตรงนั้น คือ......!!!!
















วิคเตอร์ โมเสส !!!!!




คำถามที่อยู่ในใจผมคือ

1) ตูเกี่ยวรึเปล่า (เพราะยืมตัวมา)
2) เหงื่อออกมั่งหรือยัง (เพราะเพิ่งถูกเปลี่ยนลงสนาม)
3) ตูจะอินดีไม๊ (เพราะยังไม่รู้อนาคต)




ปล. แต่ที่จริงก็ไม่ได้รังเกียจพี่แกอะไรหรอกนะครับ ช่วงท้ายเกมผมยังเปรยกับน้องชายเลยว่าสเตอริ่งหมดแรงแล้ว นาทีนี้ต้องเปลี่ยนตัวเก็บบอลดีๆ ไวๆ มาแทน เพื่อกดดันกองหลังแมนซิบ้างละ แต่แหม สกิลหาตำแหน่งของพี่แกนี่สุดยอดพอๆ กะโฆเซมี่สมัยได้แชมป์ UCL เลย