ถึงเธอจะปติเสฐผมแต่ผมก็จะไม่หยุด จะผิดไหม

ถึงผมจะถูกปฐิเสธ ว่า นิสัยของเราคงไปกันไม่ได้ มันชนกันเกิน ไป ถึงแม้ว่าเธอนั้นจะเป็นดั่งนางฟ้าของไครหลายๆคน

ถึงเธอจะมีคนอื่นเข้ามา มากมาย แต่ผมก็ยังจะมั่นใจและจะฝืนชะตาของตัวเอง

เพราะอะไร? เพราะคำว่ายอมแพ้ มันไม่มีอยู่ในหัวของผมตั้งแต่ที่ผมได้พบเธอครั้งแรกเมื่อ2ปีก่อนแล้ว

ผมจะไม่ยอมแพ้ เพราะผมถูกสอนมาให้เป็นผู้ชนะ ผมจะพัฒนาตัวเอง ผมจะคว้ามัน ทั้งเธอและความประสบความเร็จ

ผมจะเปิดใจเธอ ถึงแม้ว่าผมจะรู้ว่ามันยากและไม่มีไครเคยทำได้ ผมจะทำให้เธอเห็นว่าผมสามารถเลี้ยงดูเธอได้

อนาคตที่ไม่มีเธอผมยังไม่ได้คิดถึงมันด้วยซ้ำ  

หากเธอคิดว่าผมยังไม่ดีพอ ผมจะรอวันที่ผมดีพอแล้วกลับมารับเธออีกครั้ง

ผมจะไม่ยอมแพ้ ถึงแม้มันจะมีอุปสรรคมากมาย ผมก็จะไม่ถอย


ปล ผมเพ้อเจ้อ
ปล.2 ผมเมา