อันนี้เป็นกระทู้ต้นเรื่องนะครับ
http://pantip.com/topic/31886124
วันนี้ยอมแพ้ใจตัวเอง ว่าที่พยามยามทำใจมาไม่เป็นผล พอรู้ว่าเค้าจะแต่งานแล้ว จึงอดที่จะโทรไปคุยกับเค้าไม่ได้
มานั่งคิดทบทวนกับตัวเองหลายอย่าง ทั้งที่หัวมันตื่อๆ ก็เลยเอาว่ะ ทิ้งอะไรที่มีอยู่ในหัว ทึ้งอีโก้ต่างๆ เปิดหมดหน้าตักแล้ว ไม่ว่าจะเป็นความคิดเค้ามีคนใหม่ไปแล้ว เค้ามีความสุขไปแล้ว น่าจะดีใจกับเค้า พอเค้าจะแต่งานก็เพิ่งสำนึกได้ เราเองนะที่ให้เค้าไปจากเรา ทึ้งทั้งหมดในหัว วันนี้ที่โทรไปทำตามคำสั่ง ของใจอย่างเดียว หัวและสมองไม่เกี่ยวเลย
เรา เป็นไงบ้างช่วงนีสบายดีมีความสุขดีไหม
เค้า ก็ดี
เรา โทรมารบกวนเปล่าอ่ะ (แล้วก็จะพูดต่อ แต่ไม่ไหว เสียงมันสั่นๆจุกๆ เลยบอก เดี๋ยวโทรมาใหม่นะ)
รวบรวมความกล้า ใหม่... อีกประมาณ10นาที โทรไปใหม่
เรา เห็นบอกว่าจะมีคนมาขอแต่งงาน รักเค้ามากไหมอ่ะ ถ้ายังไม่มากเราขอโอกาสได้ไหม คบกันมา14ปีไม่เคยขอโอกาสอะไรเธอเลย วันนี้เราขอโอกาสได้ไหม ขอเวลาไม่เกิน2ปี เราจะทำทุกๆอย่างให้ดีขึ้น จะไปขอเธอ เป็นไปได้ไหม
เค้า ถ้าตอน ณ วันนี้ตอนนี้ บอกได้ว่ามันสายไปแล้ว เป็นไปไม่ได้ ไม่อยากทำให้ทางนั้นเสียใจ แล้วเค้าก็มาพูดกับแม่แล้ว
เรา ก็แค่พูด ยังไม่ได้มาขอเป็นทางการไม่ใช่เหรอ คนสองคนจะรักกัน ถ้าเธอไม่ได้รักเค้ามากและให้โอกาสเราก็บอกกับแม่ได้นิ
เค้า ไม่รู้สิ (เงียบ............................................) ไม่อยากทำให้ทางนั้นเสียใจ
จริงๆการพูดของเราสองคนมากกว่านี้ แต่เนื่อหาประมาณนี้
คำตอบที่เค้าบอกผม ไม่อยากทำให้ทางนั้นเสียใจมัน ก็น่าเป็นคำตอบที่ผมน่าจะรู้แล้วหล่ะว่าเค้าเลือกใคร
มันเสียใจตรงที่ผม14ปีกับใครคนนั้นประมาณ6เดือน ยอมรับแบบตรงๆเสียใจมากครับ แต่คิดว่าคำตอบนี้น่าจะทำให้ผมทำใจได้มากขึ้นรู้แล้วว่าเค้ารักคนนั้นไปแล้ว
ที่ผมเลือกโทรไปอีกครั้งเพื่อขอโอกาสนั้น ที่ผ่านมาตั้งแต่ให้เค้ากลับไป คิดว่าเค้าอยู่กับเรามานานลำบากมานานแล้ว(ที่บ้านขายของพออยู่ได้) เรายังไม่ไปไหน
ถ้าเค้ากลับไปแล้วมีใครจะไม่ว่า เพราะอยากให้เค้ามีความสุขเสียที ตอนไปส่งเค้ายังพูดกับเค้าเล่นๆเลยว่า แยกกันแบบนี้คงเลิกกันแน่ๆ
เค้าก็บอกไม่หรอก อะไรที่ทำมาด้วยกันต้องช่วยกันแก้ช่วยกันหา
หลังจากก็โทรคุยกันมาเรื่อยๆ จน2-3เดือน โทรไปแล้วแปลกๆ โทรถามเรื่องราวทั่วไป เราก็ถามว่าเป็นไงจะกลับมาไหม เค้าบอกคงไม่ได้กลับไปหรอก มีคนมาคุยด้วยเหมือนกัน มีคนมาจีบ แต่ยังไม่สนใจหรอกอีกนาน......
หลังจากนั้นผมก็พยามคุยกับเธอน้อยลง เพราะคิดแต่ว่าจะดึงให้เค้ามาลำบากอีกทำไม ขอเวลาไม่เกิน2ปี ถ้าเค้ายังไม่มีใครจะไปขอให้เป็นเรื่องเป็นราว โดยความคิดนี้อยู่ในใจ ไม่เคยบอกเค้า แต่ถ้าเค้ามีใครก็ไม่เป็นไรเค้าจะได้มีความสุขซะที
ผมก็โทรไปประมาณเดือนละ2-3 ครั้ง ก็ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันเรื่อยมา ถามเรื่องมีใครมาจีบยัง เค้าก็บอกว่ามี คุยๆกันอยู่
ผมก็ถามเค้าว่าคนที่เธอคุยอยู่รักเค้าไปหรือยัง เค้าก็พยามไม่ตอบบอกแค่คุยๆอยู่ ดูๆอยู่ ผมพยามถามทุกครั้งที่โทรไปหา แต่ก็ได้คำตอบเดิม
เมื่อ3วันก่อนบอกว่า คนนั้นเค้าขอแต่งงาน เค้ามาคุยกับแม่ ผมก็เลยมึนๆงงๆ มันเร็วไป เกินกว่าผมจะรับได้ ทั้งที่พยามทำใจมาสักพักแล้ว
แล้วที่เคยถามว่ารักเค้าไปยัง ยังไม่เคยตอบผมเลยบอกว่าคุยๆอยู่ ณ. วันนี้ผมก็คงได้รู้คำตอบแล้ว ว่ารักคนนั้นไปแล้วจากคำตอบที่บอก ไม่อยากทำให้ทางนั้นเสียใจ
ที่ผ่านมาที่ผมไม่ไฟท์ ไม่ได้โทรไปบ่อยๆเหมือนเดิม มีคนมาจีบก็ไม่ว่า เพราะ สมอง มันคิดแต่บอกอยู่กับเราเค้าลำบากนะ ถ้าเค้าไม่มีความสุขจะรังไว้ทำไม (ไม่ได้เป็นคนดีอะไรหรอก แต่เธออยู่กับผมเธอน่าจะเหนื่อยจริงๆ) แต่ ณ. วันนี้ มันมาเร็วเกินไป เกินกว่าที่ใจจะรับได้ ทั้งที่พยายามคิดทำใจมาตลอด จนรู้ว่าที่พยามมาไม่เป็นผล
วันนี้เลยลองทำตาม ใจ ที่อยากจะทำ เพราะรู้ว่ายังรักเค้าอยู่มาก ลองโทรไปถามหาโอกาสดู เพื่อที่ว่า วันหน้าหรือหลังจากนี้ จะได้ไม่เสียใจที่ว่า ทำไมไม่ลองถามหรือขอโอกาสดู จะได้ไม่โทษตัวเองอีกที่ไม่พูดไม่บอกเค้าให้รู้
สุดท้ายคำตอบที่ได้ อาจไม่ใช่คำตอบที่ผมอยากได้ยิน แต่มันจะเป็นคำตอบที่ทำให้ผมเดินหน้าต่อไป แต่วันนี้ขอไปทำใจก่อน แล้วจะกลับมาอย่างเข้มแข็งครับ
ปล. เรื่องของความรักอย่าใช้ สมอง มาก ลองใช้ ใจ ดู แล้วจะรู้สุดท้ายเราต้องการอะไร
จากกระทู้.....คบกันมา 14ปี ................. ต้นปีหน้าเค้าจะแต่งงานกับคนอื่นแล้ว
http://pantip.com/topic/31886124
วันนี้ยอมแพ้ใจตัวเอง ว่าที่พยามยามทำใจมาไม่เป็นผล พอรู้ว่าเค้าจะแต่งานแล้ว จึงอดที่จะโทรไปคุยกับเค้าไม่ได้
มานั่งคิดทบทวนกับตัวเองหลายอย่าง ทั้งที่หัวมันตื่อๆ ก็เลยเอาว่ะ ทิ้งอะไรที่มีอยู่ในหัว ทึ้งอีโก้ต่างๆ เปิดหมดหน้าตักแล้ว ไม่ว่าจะเป็นความคิดเค้ามีคนใหม่ไปแล้ว เค้ามีความสุขไปแล้ว น่าจะดีใจกับเค้า พอเค้าจะแต่งานก็เพิ่งสำนึกได้ เราเองนะที่ให้เค้าไปจากเรา ทึ้งทั้งหมดในหัว วันนี้ที่โทรไปทำตามคำสั่ง ของใจอย่างเดียว หัวและสมองไม่เกี่ยวเลย
เรา เป็นไงบ้างช่วงนีสบายดีมีความสุขดีไหม
เค้า ก็ดี
เรา โทรมารบกวนเปล่าอ่ะ (แล้วก็จะพูดต่อ แต่ไม่ไหว เสียงมันสั่นๆจุกๆ เลยบอก เดี๋ยวโทรมาใหม่นะ)
รวบรวมความกล้า ใหม่... อีกประมาณ10นาที โทรไปใหม่
เรา เห็นบอกว่าจะมีคนมาขอแต่งงาน รักเค้ามากไหมอ่ะ ถ้ายังไม่มากเราขอโอกาสได้ไหม คบกันมา14ปีไม่เคยขอโอกาสอะไรเธอเลย วันนี้เราขอโอกาสได้ไหม ขอเวลาไม่เกิน2ปี เราจะทำทุกๆอย่างให้ดีขึ้น จะไปขอเธอ เป็นไปได้ไหม
เค้า ถ้าตอน ณ วันนี้ตอนนี้ บอกได้ว่ามันสายไปแล้ว เป็นไปไม่ได้ ไม่อยากทำให้ทางนั้นเสียใจ แล้วเค้าก็มาพูดกับแม่แล้ว
เรา ก็แค่พูด ยังไม่ได้มาขอเป็นทางการไม่ใช่เหรอ คนสองคนจะรักกัน ถ้าเธอไม่ได้รักเค้ามากและให้โอกาสเราก็บอกกับแม่ได้นิ
เค้า ไม่รู้สิ (เงียบ............................................) ไม่อยากทำให้ทางนั้นเสียใจ
จริงๆการพูดของเราสองคนมากกว่านี้ แต่เนื่อหาประมาณนี้
คำตอบที่เค้าบอกผม ไม่อยากทำให้ทางนั้นเสียใจมัน ก็น่าเป็นคำตอบที่ผมน่าจะรู้แล้วหล่ะว่าเค้าเลือกใคร
มันเสียใจตรงที่ผม14ปีกับใครคนนั้นประมาณ6เดือน ยอมรับแบบตรงๆเสียใจมากครับ แต่คิดว่าคำตอบนี้น่าจะทำให้ผมทำใจได้มากขึ้นรู้แล้วว่าเค้ารักคนนั้นไปแล้ว
ที่ผมเลือกโทรไปอีกครั้งเพื่อขอโอกาสนั้น ที่ผ่านมาตั้งแต่ให้เค้ากลับไป คิดว่าเค้าอยู่กับเรามานานลำบากมานานแล้ว(ที่บ้านขายของพออยู่ได้) เรายังไม่ไปไหน
ถ้าเค้ากลับไปแล้วมีใครจะไม่ว่า เพราะอยากให้เค้ามีความสุขเสียที ตอนไปส่งเค้ายังพูดกับเค้าเล่นๆเลยว่า แยกกันแบบนี้คงเลิกกันแน่ๆ
เค้าก็บอกไม่หรอก อะไรที่ทำมาด้วยกันต้องช่วยกันแก้ช่วยกันหา
หลังจากก็โทรคุยกันมาเรื่อยๆ จน2-3เดือน โทรไปแล้วแปลกๆ โทรถามเรื่องราวทั่วไป เราก็ถามว่าเป็นไงจะกลับมาไหม เค้าบอกคงไม่ได้กลับไปหรอก มีคนมาคุยด้วยเหมือนกัน มีคนมาจีบ แต่ยังไม่สนใจหรอกอีกนาน......
หลังจากนั้นผมก็พยามคุยกับเธอน้อยลง เพราะคิดแต่ว่าจะดึงให้เค้ามาลำบากอีกทำไม ขอเวลาไม่เกิน2ปี ถ้าเค้ายังไม่มีใครจะไปขอให้เป็นเรื่องเป็นราว โดยความคิดนี้อยู่ในใจ ไม่เคยบอกเค้า แต่ถ้าเค้ามีใครก็ไม่เป็นไรเค้าจะได้มีความสุขซะที
ผมก็โทรไปประมาณเดือนละ2-3 ครั้ง ก็ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันเรื่อยมา ถามเรื่องมีใครมาจีบยัง เค้าก็บอกว่ามี คุยๆกันอยู่
ผมก็ถามเค้าว่าคนที่เธอคุยอยู่รักเค้าไปหรือยัง เค้าก็พยามไม่ตอบบอกแค่คุยๆอยู่ ดูๆอยู่ ผมพยามถามทุกครั้งที่โทรไปหา แต่ก็ได้คำตอบเดิม
เมื่อ3วันก่อนบอกว่า คนนั้นเค้าขอแต่งงาน เค้ามาคุยกับแม่ ผมก็เลยมึนๆงงๆ มันเร็วไป เกินกว่าผมจะรับได้ ทั้งที่พยามทำใจมาสักพักแล้ว
แล้วที่เคยถามว่ารักเค้าไปยัง ยังไม่เคยตอบผมเลยบอกว่าคุยๆอยู่ ณ. วันนี้ผมก็คงได้รู้คำตอบแล้ว ว่ารักคนนั้นไปแล้วจากคำตอบที่บอก ไม่อยากทำให้ทางนั้นเสียใจ
ที่ผ่านมาที่ผมไม่ไฟท์ ไม่ได้โทรไปบ่อยๆเหมือนเดิม มีคนมาจีบก็ไม่ว่า เพราะ สมอง มันคิดแต่บอกอยู่กับเราเค้าลำบากนะ ถ้าเค้าไม่มีความสุขจะรังไว้ทำไม (ไม่ได้เป็นคนดีอะไรหรอก แต่เธออยู่กับผมเธอน่าจะเหนื่อยจริงๆ) แต่ ณ. วันนี้ มันมาเร็วเกินไป เกินกว่าที่ใจจะรับได้ ทั้งที่พยายามคิดทำใจมาตลอด จนรู้ว่าที่พยามมาไม่เป็นผล
วันนี้เลยลองทำตาม ใจ ที่อยากจะทำ เพราะรู้ว่ายังรักเค้าอยู่มาก ลองโทรไปถามหาโอกาสดู เพื่อที่ว่า วันหน้าหรือหลังจากนี้ จะได้ไม่เสียใจที่ว่า ทำไมไม่ลองถามหรือขอโอกาสดู จะได้ไม่โทษตัวเองอีกที่ไม่พูดไม่บอกเค้าให้รู้
สุดท้ายคำตอบที่ได้ อาจไม่ใช่คำตอบที่ผมอยากได้ยิน แต่มันจะเป็นคำตอบที่ทำให้ผมเดินหน้าต่อไป แต่วันนี้ขอไปทำใจก่อน แล้วจะกลับมาอย่างเข้มแข็งครับ
ปล. เรื่องของความรักอย่าใช้ สมอง มาก ลองใช้ ใจ ดู แล้วจะรู้สุดท้ายเราต้องการอะไร