<[^_^]> สักวา หนุ่มชั้นเซียน นักเรียนนอก.....เห็นคนอื่น เป็นขี้ครอก กระจอกยิ่ง

กระทู้สนทนา

หุ้น

สักวา หนุ่มชั้นเซียน นักเรียนนอก   เห็นคนอื่น เป็นขี้ครอก กระจอกยิ่ง
ด็อกเตอร์นอก เหมือนบอกว่า ข้าเก่งจริง     Everything ทุกสิ่งอัน ฉันรู้ดี
เมื่อกลับมา ถึง Thailand แดนคนยาก        จะเดินทาง ช่างลำบาก ยากเหลือที่
บ้านของเขา ต้องเช่าเรือ ไปด้วยซี              ถนนดี หามีไม่ ต้องใช้เรือ

ที่ท่าน้ำ รอข้ามไป บ้านของเขา                  มีเรืออยู่ ของผู้เฒ่า ดูเก่าเหลือ
จำต้องใช้ ให้ผู้เฒ่า เขาพายเรือ                  สุดจะเบื่อ เมื่อกลับบ้าน กันดารจัง
ลงเรือมา เริ่มพูดจา น่าหมั่นไส้                   ลุงรู้ไหม ไทยนี้หนา ช่างล้าหลัง
แถมคนไทย ไร้ความคิด หงุดหงิดจัง          รู้น้อยยัง ไม่ใฝ่รู้ ดูได้เลย

ถามลุงหน่อย เรือลอยน้ำ ได้อย่างไร         ลุงเคยคิด ติดใจไหม ให้เฉลย
พายเรืออยู่ แต่ไม่รู้ อะไรเลย                      สมที่เห็น เป็นลุงเชย หนุ่มเย้ยไป
จะบอกให้ เรือลอยได้ ใช่ประหลาด           พูดฉาดๆ ใช้วาจา น่าหมั่นไส้
“ลุงไม่รู้ นั้นดูเดี้ยง เสี่ยงเกินไป            ลุงทำไม ไม่เคยคิด ผิดอย่างแรง ! ”

ลุงฟังไป ตกใจตาม แล้วถามไถ่                แล้วเรือจม ได้อย่างไร ให้แถลง
เรือลอยได้ ลุงไม่สน ไม่เคลือบแคลง       เรือจะจม จึงแสลง คลางแคลงใจ
เรือที่ล่ม และจมได้ เพราะน้ำเข้า              ยิ่งเรือเก่า ยิ่งน้ำเข้า เจ้าเห็นไหม
น้ำเข้าใหญ่ ไม่ไหวแล้ว แจวไม่ไป           ลุงแน่ใจ เดี๋ยวเรือล่ม จมแน่นอน

คงรู้หนา ว่าว่ายน้ำ ทำอย่างไร                ว่ายไม่ไป คงได้เน่า หยุดเห่าหอน
ความรู้ล้ำ ทำไม่ได้ ตายแน่นอน             ไม่มีใคร เคยสั่งสอน ก่อนหรือไง
ความรู้เจ้า เรารู้หนา ว่ามากมี                  จะให้ดี ต้องใช้ได้ ใช่หรือไม่
“ถึงเจ้ารู้ ก็ยังเดี้ยง เสี่ยงเกินไป         ทำไม่ไหว ได้แต่คิด ผิดอย่างแรง !!! ”

มีวิชา ความรู้ อยู่ท่วมหัว                        แต่เอาตัว รอดไม่ได้ น่าหน่ายแหนง
ถึงความคิด ทฤษฎี มีสำแดง                  หากพลิกแพลง ทำไม่ได้ ก็ตายไว
เล่นหุ้นนั้น ใช่สำคัญ ที่ความรู้                ทฤษฎี ที่มีอยู่ สู้ไม่ไหว
ประสบการณ์ ที่ผ่านมา ผสานใจ            สำคัญกว่า สิ่งใดๆ ในหุ้นเอย

เม่าเนิร์ด