ผมขอบอกก่อนเลยว่า ผมเป็นผู้ชายที่สมควรแล้วที่จะเจอเรื่องเลวร้ายอย่างนี้ อย่างไม่มีข้อแก้ตัว
ผมคบกับแฟนมาเป็นเวลากว่า 10ปี แต่เวลากว่า 10ปีนี้ผมเป็นคนที่ละเลยทุกอย่าง
ไม่สนใจ เรียกร้องทุกสิ่ง ไม่เคารพคนที่เรารัก และปากเสีย(ชอบพูดหยาบคายกับแฟนตัวเอง)
เรื่องก็มีอยู่ว่า ผมกับแฟนคบกันตั้งแต่อยู่มัธยม ผมอยู่ ม.6 แฟนอยู่ ม.4 ตอนนั้นผมมีแฟนอยู่แล้ว
แต่ดันไปชอบน้องเค้า แล้วน้องเค้าก็ชอบตอบ เลยทำให้ผมต้องเลิกกับแฟนเก่าเพื่อไปคบน้องเค้า
แต่น้องเค้าก็ไม่รู้นะว่าผมมีแฟนมาก่อนแล้ว *นี่คือกรรมที่จะสนองตอนท้ายเลยละครับ
หลังจากเลิกจากแฟนเก่ามาคบน้องเค้าแล้ว เราก็คบกันดีเรื่อยมาตามประสาวัยรุ่น จนมาถึงช่วงผมเข้าเรียนมหาลัย
ด้วยความที่ไกลกัน และคงเป็นที่ผมรู้สึกว่าความห่างไกล สร้างอุปสรรคกับเราสองคน และมีการทะเลาะกันเรื่อยมา
ผมเลยตัดสินใจเลิกกับน้องเค้า แต่เราก็ยังคุยกันแบบคนรู้จัก(มาคิดได้ตอนหลังว่า น้องเค้ายังรักเราอยู่จึงคุยกันได้)
หลังจากเลิกกัน ผมก็ไปคบกับแฟนเก่าคนแรกอีกครั้ง ด้วยนิสัยที่ว่าตัดใครไม่เคยขาด
เบื่อคนไหน ก็ไปคบคนเก่า ผมกับคนเก่าก็คบกันใหม่ได้หลายเดือนอยู่ ช่วงนั้นก็มีคุยกับน้องเค้าบ้าง
แต่ก็ไม่ได้คุยมากมายอะไร ก็เพราะมีคนเก่า น้องเค้าก็เลยคุยในฐานะน้องสาว
ทีนี้นี่สิมีเหตุอันเป็นต้องเลิกกับแฟน ก็ได้น้องเค้านี่แหละคอยเป็นห่วง ค่อยคุยเรื่อยมา
จนตกลงคบกันใหม่อีกครั้ง แรกๆนั้นเราก็ใส่ใจกัน รักกันดี แต่ก็อย่างว่าแหละด้วยความห่างไกล
ผมกับน้องเค้าก็เลยรักกันบ้าง มีปัญหากันบ้างโดยที่มีปัญหากันทุกครั้งนั้นผมเองที่จะเป็นคอยสร้างตลอด
ผมไม่ค่อยเอาใจใส่เค้า ไม่ค่อยเป็นห่วง คอยกังขาเค้ามาตลอด แต่เราก็คบกันเรื่อยมาจนเค้า จบ ม.6
มาเรียนต่อที่ ม.หัวเฉียว เราก็คบกันอยู่อีกจนน้องเค้าอยู่ ปี2 ผมก็เป็นพวกมีปัญหาอะครับ
ความห่างไกล และไม่มีเวลาให้กันเป็นเหตุอีก เพราะผมเรียนอยู่ ม.เกษตร มันไกลกันครับ
แรกๆ สัปดาห์เจอกันครั้งนึงแต่หลังๆ เดือนนึงเจอกันครั้งนึง เป็นเพราะน้องเค้าเป็นคนเรียนไม่เก่ง
เค้าเลยขยันมาก เ็นที่ผมเองแหละที่มันบ้า มันไม่เข้าใจ เวลาโทรศัพท์คุยกันหลังๆ คุยกันแค่ไม่กี่นาที
เพราะผมเริ่มเบื่อที่ไม่ได้เจอกัน เลยพาลเอาเป็นไม่อยากคุย เป็นปัญหาจนเราเลิกกันอีกครั้ง
- นี่ผ่านไปประมาณ 4ปีแล้วนะ เดี๋ยวมาเขียนต่อ
คนนิสัยเสีย ที่ต้องการโอกาสแก้ตัว
ผมคบกับแฟนมาเป็นเวลากว่า 10ปี แต่เวลากว่า 10ปีนี้ผมเป็นคนที่ละเลยทุกอย่าง
ไม่สนใจ เรียกร้องทุกสิ่ง ไม่เคารพคนที่เรารัก และปากเสีย(ชอบพูดหยาบคายกับแฟนตัวเอง)
เรื่องก็มีอยู่ว่า ผมกับแฟนคบกันตั้งแต่อยู่มัธยม ผมอยู่ ม.6 แฟนอยู่ ม.4 ตอนนั้นผมมีแฟนอยู่แล้ว
แต่ดันไปชอบน้องเค้า แล้วน้องเค้าก็ชอบตอบ เลยทำให้ผมต้องเลิกกับแฟนเก่าเพื่อไปคบน้องเค้า
แต่น้องเค้าก็ไม่รู้นะว่าผมมีแฟนมาก่อนแล้ว *นี่คือกรรมที่จะสนองตอนท้ายเลยละครับ
หลังจากเลิกจากแฟนเก่ามาคบน้องเค้าแล้ว เราก็คบกันดีเรื่อยมาตามประสาวัยรุ่น จนมาถึงช่วงผมเข้าเรียนมหาลัย
ด้วยความที่ไกลกัน และคงเป็นที่ผมรู้สึกว่าความห่างไกล สร้างอุปสรรคกับเราสองคน และมีการทะเลาะกันเรื่อยมา
ผมเลยตัดสินใจเลิกกับน้องเค้า แต่เราก็ยังคุยกันแบบคนรู้จัก(มาคิดได้ตอนหลังว่า น้องเค้ายังรักเราอยู่จึงคุยกันได้)
หลังจากเลิกกัน ผมก็ไปคบกับแฟนเก่าคนแรกอีกครั้ง ด้วยนิสัยที่ว่าตัดใครไม่เคยขาด
เบื่อคนไหน ก็ไปคบคนเก่า ผมกับคนเก่าก็คบกันใหม่ได้หลายเดือนอยู่ ช่วงนั้นก็มีคุยกับน้องเค้าบ้าง
แต่ก็ไม่ได้คุยมากมายอะไร ก็เพราะมีคนเก่า น้องเค้าก็เลยคุยในฐานะน้องสาว
ทีนี้นี่สิมีเหตุอันเป็นต้องเลิกกับแฟน ก็ได้น้องเค้านี่แหละคอยเป็นห่วง ค่อยคุยเรื่อยมา
จนตกลงคบกันใหม่อีกครั้ง แรกๆนั้นเราก็ใส่ใจกัน รักกันดี แต่ก็อย่างว่าแหละด้วยความห่างไกล
ผมกับน้องเค้าก็เลยรักกันบ้าง มีปัญหากันบ้างโดยที่มีปัญหากันทุกครั้งนั้นผมเองที่จะเป็นคอยสร้างตลอด
ผมไม่ค่อยเอาใจใส่เค้า ไม่ค่อยเป็นห่วง คอยกังขาเค้ามาตลอด แต่เราก็คบกันเรื่อยมาจนเค้า จบ ม.6
มาเรียนต่อที่ ม.หัวเฉียว เราก็คบกันอยู่อีกจนน้องเค้าอยู่ ปี2 ผมก็เป็นพวกมีปัญหาอะครับ
ความห่างไกล และไม่มีเวลาให้กันเป็นเหตุอีก เพราะผมเรียนอยู่ ม.เกษตร มันไกลกันครับ
แรกๆ สัปดาห์เจอกันครั้งนึงแต่หลังๆ เดือนนึงเจอกันครั้งนึง เป็นเพราะน้องเค้าเป็นคนเรียนไม่เก่ง
เค้าเลยขยันมาก เ็นที่ผมเองแหละที่มันบ้า มันไม่เข้าใจ เวลาโทรศัพท์คุยกันหลังๆ คุยกันแค่ไม่กี่นาที
เพราะผมเริ่มเบื่อที่ไม่ได้เจอกัน เลยพาลเอาเป็นไม่อยากคุย เป็นปัญหาจนเราเลิกกันอีกครั้ง
- นี่ผ่านไปประมาณ 4ปีแล้วนะ เดี๋ยวมาเขียนต่อ