เราเลือกความฝันแต่ไม่เลือกแม่ มันผิดมากไหม

เราก็แค่มีความฝันของเรา อยากแต่งตัวสวยๆ ทำงานบริษัท มีเงินเดือน มีตำแหน่งหน้าที่การงาน
แต่แม่เราแก่แล้ว ไม่มีใครดูแล พี่ชาย กับน้องสาว แต่งงานไปหมดแล้ว เหลือเรา เลยเหมือนดวงซวย
ต้องกลับบ้านไปดูแลแม่ ไม่กลับก็โดนหาว่ากตัญญู
เรามีชีวิตของเรา แม่ให้กำเนิดมาก็จริง แต่ไม่ใช่เจ้าของชีวิต ที่จะให้ทำอะไรก็ได้

แม่เราอยู่ ตจว. แต่เราเรียนจบ ป.ตรี ม.อับดับต้นๆ ของประเทศ ที่ กทม.
เรามีความฝันค่ะ ซึ่งบางคนอาจบอกว่ามันเป็นเปลือก แต่มันก็คือความชอบของเรา
ตามข้างต้นที่บอกเลยค่ะ ถ้ากลับบ้าน ไม่มีทางหางานดีๆ ทำได้แน่ๆ
แม่หางานให้ เป็นลูกจ้างร้านขายของ กินอยู่กับเค้าเสร็จ ได้ 10,000
ไม่ได้ดูถูก แต่ชีวิตเราต้องได้ดีกว่านี้แน่ แม่ก็ว่าหัวสูง

ถ้ากลับไปอยู่บ้าน ทุกสิ่งทุกอย่างต้องพังแน่ๆ ไม่ว่างานที่อยากได้ ผู้ชายที่อยากแต่งงานด้วย
ชีวิตท่อยากเป็น

เราเป็นคนชอบกินข้าวค่ะ ชอบกินข้าวร้านอาหาร แบบที่เพื่อนๆ ในพันทิปรีวิวแหละค่ะ
กลับบ้านไม่มีวันได้มี life style ชีวิตแบบนั้นแน่

แต่ข้อเสียของเราคือเราเป็นคนไม่มีเพื่อนค่ะ เวลาไปเที่ยว ไปไหนมาไหนก็ไปคนเดียว
อยากมีเพื่อน มีแฟน ก็ไม่มี (ขนาดอยู่ กทม. ยังไม่มี ถ้ากลับ ตจว. มีแต่พวกคนงานแน่ๆ)
คนส่วนใหญ่พอรู้ ก็บอก กลับบ้านเถอะ เราจะได้ไม่เหงา

เรายอมรับค่ะ ว่าเหงา แต่ไม่ยอมทิ้งความฝันแน่
กลับบ้านก็เหงาค่ะ อยู่จับเจ่ากับแม่ 2 คน
เงินก็ได้ไม่เยอะ จะทำอะไรก้ไม่ได้ ไม่มีกิจกรรมอะไรให้ทำ
อาจหนักกว่าเดิมอีกนะคะ

เราก็ไม่รู้จะทำยังไง แต่เหมือนผู้คนรอบข้างจะกดดันเรา ว่าเราไม่มีแฟน ตัวคนเดียว
แม่ก็แก่แล้ว ทำไมไม่กลับไปดู