เมื่อวานฟังแผ่นเสียงคาราบาวเก่าๆแล้วผมชอบในเรื่องราวของคุณแอ๊ดนะครับ

ตอนฟังแผ่นเสียงเก่าๆที่เค้าร้องผมรู้สึกได้ว่าตอนนั้นเค้าแต่งและร้องเล่นด้วยใจจริง เกลียดทุนนิยมจริง ฝักใฝ่วิถีพอเพียงธรรมชาตินิยมจริง ไม่ให้นายทุนเป็นแบ๊กทำ studio เองในบ้านร้องเองอัดเองจริง ยึดมั่นในคำสอนของพระศาสดาจริง แต่ทุกสิ่งนั้นล้วนไม่เที่ยง สภาพแวดล้อมและความเคยชินที่เปลี่ยนไป กระแสความนิยมและจุดยืนที่ไม่เที่ยงเหล่านั้นกลับกลายมาเป็นบ่วงให้ยึดติดในความสำเร็จที่เคยได้สร้างไว้ พยายามจะสร้างแรงบันดาลใจใหม่ๆในงานเพลง พยายามจะรักษาความนิยมและรายได้ที่เคยมั่นคงไว้ให้ได้ด้วยเพลง

แม้เวลาจะทำให้คุณแอ๊ดเปลี่ยนไปบ้าง จากที่ด่าเครื่องดื่มชูกำลังก็หันมาทำขายเองบ้าง จากที่ด่านายทุนก็หันมาขายความฝันสร้างความมั่งคั่งบ้าง จากที่ด่านักการเมืองก็เลือกที่จะฝักใฝ่ข้างใดข้างหนึ่งบ้าง แต่เพลงที่เค้าเคยร้องให้ฟังด้วยเสียงและอารมณ์จากอดีตก็ผมชอบในความเป็นไปของเขา ชอบในความไม่เที่ยงของสังขารและวิญญาณปุถุชนของเขา ชอบในแง่มุมที่เขาโอนอ่อนกับความไม่เที่ยงเหล่านั้น ชอบในนานาสาเหตุและการถูกบีบบังคับให้เค้ากลายเป็นคนจมไม่ลงสลัดลาภยศเหล่านั้นไม่ได้จนกลายมาเป็นอย่างทุกวันนี้ หลายคนชอบที่จะชื่นชมในความสำเร็จทั้งทางโลกและทางธรรมของผู้อื่น แต่ความไม่สำเร็จในบางอย่างนั้นก็มีคุณค่าและความหมายให้ศึกษาและค้นหาเช่นกัน

หลายคนอาจจะไม่ได้ชอบคุณแอ๊ดในวันนี้มากเท่าไหร่ แต่ผมชอบในความเป็นไปตลอดช่วงเวลาที่เค้าให้ได้มอบให้คนไทยทุกคนครับ