เนื่องจากมีโอกาสได้คุยเรื่องธรรมมะกับเพื่อนคนนึง พอคุยมาถึงเรื่อง ความคิด(สังขาร) ก็เลยมีข้อติดขัด ที่เห็นไม่เหมือนกันขึ้นมา
ฝ่ายนั้นก็กล่าวว่า ความคิดปรุงแต่ง ควบคุมไม่ได้ ขณะเป็นผู้ปฎิบัติอยู่ เมื่อสังขารปรุงแต่งขึ้นมา ก็ทำได้เพียงพยายามเป็นผู้รู้ผู้ดู อย่าหลงไปกับความคิดปรุงแต่ง
ไอ้เราก็แย้ง ความคิดปรุงแต่ง มันควบคุมได้นะ(ถึงจะควบคุมไม่ได้ตลอดก็เถอะ) ถ้ารู้ตัวว่าความคิดปรุงแต่งฟุ้งออกมาก็หยุดคิดสิ ต้องรู้จักบังคับจิตบังคับความคิดบ้าง ไม่ใช่ปล่อยมันไปเรื่อยแล้วทำได้แค่ดู
เลยเข้ามาถามเพื่อนๆในห้องศาสนา ตกลงว่าความเข้าใจที่ถูกต้องควรเป็นอย่างไรครับ หรือมีพระสูตรอะไรเกี่ยวกับสังขาร หรือเรื่องนี้ก็เสริมมาได้เลยนะครับ
ขอบคุณครับ
ปล.ท่านที่ปฎิบัติสมถะหน่อย คงพอจำเรื่องที่ บางทีก็เหมือนควบคุมความคิดตัวเองได้นะครับ จะทำอะไรแต่ละทีต้องตั้งความคิดชัด ๆ ก่อน เช่น กลืนน้ำลาย กระพริบตา ถ้าไม่ทำจิตก็สงบ นิ่งอยู่เฉยๆ โดยไม่มีความคิดอะไรเลย(ตรงนี้มั้งเลยคิดว่า ความคิดปรุงแต่ง ทำไมจะความคุมไม่ได้)
สังขาร ความคิดปรุงแต่ง ควบคุมได้หรือไม่
เนื่องจากมีโอกาสได้คุยเรื่องธรรมมะกับเพื่อนคนนึง พอคุยมาถึงเรื่อง ความคิด(สังขาร) ก็เลยมีข้อติดขัด ที่เห็นไม่เหมือนกันขึ้นมา
ฝ่ายนั้นก็กล่าวว่า ความคิดปรุงแต่ง ควบคุมไม่ได้ ขณะเป็นผู้ปฎิบัติอยู่ เมื่อสังขารปรุงแต่งขึ้นมา ก็ทำได้เพียงพยายามเป็นผู้รู้ผู้ดู อย่าหลงไปกับความคิดปรุงแต่ง
ไอ้เราก็แย้ง ความคิดปรุงแต่ง มันควบคุมได้นะ(ถึงจะควบคุมไม่ได้ตลอดก็เถอะ) ถ้ารู้ตัวว่าความคิดปรุงแต่งฟุ้งออกมาก็หยุดคิดสิ ต้องรู้จักบังคับจิตบังคับความคิดบ้าง ไม่ใช่ปล่อยมันไปเรื่อยแล้วทำได้แค่ดู
เลยเข้ามาถามเพื่อนๆในห้องศาสนา ตกลงว่าความเข้าใจที่ถูกต้องควรเป็นอย่างไรครับ หรือมีพระสูตรอะไรเกี่ยวกับสังขาร หรือเรื่องนี้ก็เสริมมาได้เลยนะครับ
ขอบคุณครับ
ปล.ท่านที่ปฎิบัติสมถะหน่อย คงพอจำเรื่องที่ บางทีก็เหมือนควบคุมความคิดตัวเองได้นะครับ จะทำอะไรแต่ละทีต้องตั้งความคิดชัด ๆ ก่อน เช่น กลืนน้ำลาย กระพริบตา ถ้าไม่ทำจิตก็สงบ นิ่งอยู่เฉยๆ โดยไม่มีความคิดอะไรเลย(ตรงนี้มั้งเลยคิดว่า ความคิดปรุงแต่ง ทำไมจะความคุมไม่ได้)