ต้องขอโทษด้วยนะครับกระทู้นี้คงดูไม่มีสาระเลย เป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยที่ผมแค่สงสัยว่ามันเป็นเพราะอะไรตัวผมถึงตัดสินใจไปทำอะไรแปลกๆแบบนั้น จึงอยากทราบว่ามีใครมั้ยครับที่ตัวเราเองอยู่ๆก็ตัดสินใจทำอะไรแปลกๆ อย่างเรื่องของผมครับ ^^
เรื่องของเรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อคืนวันที่ 30/3/2014 ตอนเวลา สามทุ่มกว่าๆผมกำลังเดินกลับจากมหาวิทยาลัยเพื่อไปขึ้นรถที่หน้า MBK แต่แล้วอยู่ๆระหว่างทางตรงช่วง ซอย จุฬา 12 ผมได้เห็นผู้หญิงคนนึงนั้งพิงกับกำแพง ผมสงสัยจึงเดินไปหยุดอยู่ที่ข้างๆเธอคนนั้นเพื่อที่จะมองดูว่าเกิดอะไรขึ้น ปรากฏว่าภาพที่ผมเห็นคือภาพของหญิงสาวที่กำลังร้องไห้น้ำตาอาบไปทั้งใบหน้า สายตาที่ดูเหมือนจะไม่สนใจแล้วว่าจะมีเกิดขึ้นรอบๆตัวเธอ ในมือก็กำลังกุมโทรศัพย์ที่ดูท่าทางกำลังพยายามติดต่อกับใคร ผมเห็นแบบนั้นจึงถามไปว่า..
ผม: "เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"
เธอ: "...."
เธอนิ่งไม่สนใจเหมือนกับว่าไม่รู้ตัวว่ามีคนมายืนอยู่ใกล้ๆ หลังจากนั้นผมก็ยืนมองดูได้ซะพักก็เริ่มค้นกระเป๋าตัวเองว่ามีกระดาษหรือเปล่า (วันนั้นผมลืมหยิบติดตัวมาจากห้องแลป - -")
ผมจึงตัดสินใจเดินออกมาจากเธอคนนั้นแล้วก็คิดว่าอย่าไปยุ่งจะดีกว่ามั้ง แต่ทว่าหลังจากนั้นพอเดินไปได้สักพักมันก็หน้าแปลกครับ..อยู่ๆหัวผมก็โล่งแล้วตัวผมก็ออกวิ่ง(แบบที่ว่าวิ่งเร็วที่สุดเท่าที่จะวิ่งได้ทั้งๆที่ตัวเราเองก็กำลังแบกคอมขนาด 15.6 นิ้วไว้ที่หลัง - -") วิ่งเข้าไปที่ร้าน TOP ของ MBK แต่ทว่าดึกขนาดนั้นเขาก็ปิดไปแล้ว... ผมจึงวิ่งต่อไปข้ามสะพานลอยแล้วตรงไปที่ 7-11 แล้วผมก็เดินตรงไปหยิบกระดาษทิชชู่ตราลูกหมาน้อยราคา 13 บาท(มั้ง) มาไปจ่ายตังแล้วก็รีบวิ่งกลับออกมาเพื่อไปหาผู้หญิงคนนั้น พอผมกลับไปถึงเธอคนนั้นก็ยังนั้งอยู่ที่เดิม ผมได้เดินตรงเข้าไปแล้วเอาห่อกระดาษทิชชู่ที่ซื้อมานั้นไปวางที่ข้างหน้าของเธอ แล้วผมก็เดินจากมาเพื่อเดินกลับไปขึ้นรถเมร์
หลังจากที่เดินขึ้นรถไปได้สักพักผมถึงได้สติ แล้วก็ถามตัวเองว่า"ทำไม" บอกตามตรงว่าผมแปลกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนั้น ในตอนนั้นในหัวของผมมันไม่มีอะไรเลยนอกจากประโยคที่ว่า "กระดาษทิชชู่อยู่ที่ไหน?" ผมแปลกใจว่าผมทำอะไรลงไป พอกลับถึงหอก็ปวดหลังปวดไหล่แถมเหนื่อยมากเหงื่องี้อาบไปหมด (เพราะเล่นวิ่งขนาดนั้นแล้วยังแบกคอมไปด้วย 55 = =)
เอาหล่ะครับนี้ก็เป็นเพียงแค่เรื่องราวหนึ่งครั้งแรกในชีวิตที่ผมมองว่ามันแปลกครับ แปลกที่อยู่ๆคนเราก็สามารถลงมือทำอะไรลงโดยที่ไม่ได้คิดอะไรเลยอย่างเหตุการณ์เช่นนี้เป็นต้น แต่พอมานั้งคิดๆดูแล้วจากสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ก็คิดว่าน่าจะถือว่าเป็นสิ่งที่ดี(มั้ง) ในฐานะเพื่อนมนุษย์คนนึงของสังคมครับ
(ปล. นี้เป็นกระทู้แรกในชีวิตที่ได้มาตั้งกระทู้ในเว็ปสังคมพันทิปแห่งนี้ ดูออกจะเป็นกระทู้บ่นไม่มีสาระอะไรแล้วแถมระบบแท็กอะไรผมก็ยังงงๆอยู่ ถึงยังไงถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ต้องขอประทานโทษด้วยนะครับ ^^")
ในบางครั้งในช่วงหนึ่งของชีวิตเราก็ทำอะไรแปลกๆได้เนอะ
เรื่องของเรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อคืนวันที่ 30/3/2014 ตอนเวลา สามทุ่มกว่าๆผมกำลังเดินกลับจากมหาวิทยาลัยเพื่อไปขึ้นรถที่หน้า MBK แต่แล้วอยู่ๆระหว่างทางตรงช่วง ซอย จุฬา 12 ผมได้เห็นผู้หญิงคนนึงนั้งพิงกับกำแพง ผมสงสัยจึงเดินไปหยุดอยู่ที่ข้างๆเธอคนนั้นเพื่อที่จะมองดูว่าเกิดอะไรขึ้น ปรากฏว่าภาพที่ผมเห็นคือภาพของหญิงสาวที่กำลังร้องไห้น้ำตาอาบไปทั้งใบหน้า สายตาที่ดูเหมือนจะไม่สนใจแล้วว่าจะมีเกิดขึ้นรอบๆตัวเธอ ในมือก็กำลังกุมโทรศัพย์ที่ดูท่าทางกำลังพยายามติดต่อกับใคร ผมเห็นแบบนั้นจึงถามไปว่า..
ผม: "เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"
เธอ: "...."
เธอนิ่งไม่สนใจเหมือนกับว่าไม่รู้ตัวว่ามีคนมายืนอยู่ใกล้ๆ หลังจากนั้นผมก็ยืนมองดูได้ซะพักก็เริ่มค้นกระเป๋าตัวเองว่ามีกระดาษหรือเปล่า (วันนั้นผมลืมหยิบติดตัวมาจากห้องแลป - -")
ผมจึงตัดสินใจเดินออกมาจากเธอคนนั้นแล้วก็คิดว่าอย่าไปยุ่งจะดีกว่ามั้ง แต่ทว่าหลังจากนั้นพอเดินไปได้สักพักมันก็หน้าแปลกครับ..อยู่ๆหัวผมก็โล่งแล้วตัวผมก็ออกวิ่ง(แบบที่ว่าวิ่งเร็วที่สุดเท่าที่จะวิ่งได้ทั้งๆที่ตัวเราเองก็กำลังแบกคอมขนาด 15.6 นิ้วไว้ที่หลัง - -") วิ่งเข้าไปที่ร้าน TOP ของ MBK แต่ทว่าดึกขนาดนั้นเขาก็ปิดไปแล้ว... ผมจึงวิ่งต่อไปข้ามสะพานลอยแล้วตรงไปที่ 7-11 แล้วผมก็เดินตรงไปหยิบกระดาษทิชชู่ตราลูกหมาน้อยราคา 13 บาท(มั้ง) มาไปจ่ายตังแล้วก็รีบวิ่งกลับออกมาเพื่อไปหาผู้หญิงคนนั้น พอผมกลับไปถึงเธอคนนั้นก็ยังนั้งอยู่ที่เดิม ผมได้เดินตรงเข้าไปแล้วเอาห่อกระดาษทิชชู่ที่ซื้อมานั้นไปวางที่ข้างหน้าของเธอ แล้วผมก็เดินจากมาเพื่อเดินกลับไปขึ้นรถเมร์
หลังจากที่เดินขึ้นรถไปได้สักพักผมถึงได้สติ แล้วก็ถามตัวเองว่า"ทำไม" บอกตามตรงว่าผมแปลกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนั้น ในตอนนั้นในหัวของผมมันไม่มีอะไรเลยนอกจากประโยคที่ว่า "กระดาษทิชชู่อยู่ที่ไหน?" ผมแปลกใจว่าผมทำอะไรลงไป พอกลับถึงหอก็ปวดหลังปวดไหล่แถมเหนื่อยมากเหงื่องี้อาบไปหมด (เพราะเล่นวิ่งขนาดนั้นแล้วยังแบกคอมไปด้วย 55 = =)
เอาหล่ะครับนี้ก็เป็นเพียงแค่เรื่องราวหนึ่งครั้งแรกในชีวิตที่ผมมองว่ามันแปลกครับ แปลกที่อยู่ๆคนเราก็สามารถลงมือทำอะไรลงโดยที่ไม่ได้คิดอะไรเลยอย่างเหตุการณ์เช่นนี้เป็นต้น แต่พอมานั้งคิดๆดูแล้วจากสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ก็คิดว่าน่าจะถือว่าเป็นสิ่งที่ดี(มั้ง) ในฐานะเพื่อนมนุษย์คนนึงของสังคมครับ
(ปล. นี้เป็นกระทู้แรกในชีวิตที่ได้มาตั้งกระทู้ในเว็ปสังคมพันทิปแห่งนี้ ดูออกจะเป็นกระทู้บ่นไม่มีสาระอะไรแล้วแถมระบบแท็กอะไรผมก็ยังงงๆอยู่ ถึงยังไงถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ต้องขอประทานโทษด้วยนะครับ ^^")