พูดออกไป เพราะคำพูดคำเดียว ทำให้เป็นแบบนี้ (ความรัก)

ก่อนอื่นเลยนะครับ ผมขอแนะนำตัวหน่อย ผมชื่อ ต้าหลางครับ แต่คนส่วนมากจะเรียกผมเปา ผมอายุ 18 แล้วครับ เรื่องที่ผมจะเล่าให้ฟังต่อไปนี้ เป็นเรื่องจริงของผม อยากให้คุณผู้อ่าน ช่วยผมคิดหน่อย ขอเริ่มเล่าแต่แรกนะครับ  ผมเป็นเกย์ครับ  ผมได้รู้จักๆคนๆหนึ่งผ่านแชทบีบีเมื่อหลายปีก่อน เค้าชื่อ ไอซ์   วันนั้นผมนัดเจอเขาหน้าสยามพารากอน ผมขึ้นมากรุงเทพปกติเรียนอยู่ต่างจังหวัด  ผมมีอะไรกับเค้า แต่ก่อนอื่น ผมเห็นเค้าผมคิดว้าเค้ารุ่นเดียวกันเพราะหน้าเขาเด็กมาก แล้วเขาก็เป็นมังสวิรัติ เขาจะเรียกผมว่าเสี่ยวเปา อาทิตย์ต่อมาผมก็ขึ้นมาหาเขาอีก คราวนี้เขาพาผมไปดูหนัง  เขาพาผมไปเดินตลาดที่สำโรง ผมรู้สึกมีความสุขมาก เขานั่งทำสุกี้ให้ผมกิน เค้าบอกว่าเค้าไม่เคยต้องมานั่งทำอาหารให้ใครกินนะ เราคบกันมานาน  โดยที่นิยามความรักของเค้าคือครอบครัว  เค้ามักจะบอกผมเสมอว่า  ผมเป็นคนในครอบครัวเค้า ผมจะเรียกเขาว่า ป๊า  เค้าบอกว่าถ้าเป็นคนอื่นเลิกกันไปก็เป็นคนอื่นแต่ผมเป็นคนในครอบครัว ยังไงก็ตัดไม่ขาด ผมคบกับเค้ามาเรื่อย ซึ่งเค้าก็บอกผมตลอดว่ามีกิ๊ก ชื่อนั้น ชื่อนี้ เล่าให้ฟังหมดทุกสิ่งทุกอย่าง  เค้าพาผมไปสถานธรรม ซึ่งคนกินเจ น่านจะเข้าใจว่าหมายถึงอะไร  เขาบอกว่าเขาไม่เคยให้ใครเข้ามายุ่งเรื่องชีวิตส่วนตัวเค้ามากขนาดผม ผมเป็นคนแรก ที่เค้าพา ไปหา พวกเพื่อนๆพี่ๆกลุ่มเค้า ซึ่งก็ดีทุกคน  เคยมีพี่คนหนึ่งซึ่งเป็นพี่ที่ รร ผม เค้าไปบอกป๊าผมว่าผมสาว แต่ความจริงผมไม่สาวเลย เพราะเค้าอิจฉาผม(ซึ่งมันมีเหตุที่อิจฉา) ป๊าผมก็ตอบไปว่าเค้าไม่สนใจที่ผมสาว  เค้ารักที่ผมเป็นผม  ผมก็ดีใจนะจน มาวันหนึ่งเค้าบอกผมว่า เสี่ยวเปารู้ไหมว่าเค้าไม่ได้อายุ สิบแปดนะ ป๊าอายุ ยี่สิบแปดแล้ว ซึ่งผมก็ไม่ได้ ตกใจอะไรเพราะรับได้ แล้วคิดไว้นานแล้ว เพราะเค้าดูเป็นคนมีวุฒิภาวะสูงมาก  เค้าบอก สามสิ่งที่สำคัญ ในชีวิตเค้าคือ หนึ่ง บวชให้แม่ สองต้องซื้อบ้าน สามเค้าต้องดูแลผม  มีครั้งหนึ่งพี่สาวที่สนิทกับผมจะลดน้ำหนักเลย ขอเบอร์ป๊าไปคุยเพราะป๊าผม ทำกิฟฟารีนด้วย ปกติเป็น เมเนเจอร์ธนาคาร คราวนี้พี่สาวคนนั้นคุยกับป๊าผมยาวนานมาก จนเมื่อวางหูเค้าโทรมาเล่าให้ผมฟัง ว่า คุยกับป๊าผมเรื่องผมยาวมาก ป๊าผมบอกว่าถึงแม้ผมยังเด็กและช่วยอะไรไม่ได้แต่วันที่เขามีหนี้ เขามองมาที่ผมที่กำลังนอนกอดขาเขา ถึงแม้จะช่วยอะไรไม่ได้แต่เมื่อมองไปก็ยังมีคนเนี่ย ที่อยู่ข้างๆเรากอดขาเราเป็นหมาหงอย มันผ่านจุดนั้นมาแล้วจุดที่เคยมีคนอยู่กับเราแม้เราลำบากมันเกินคำว่าแฟน เราคือครอบครัวกัน  ปกติแล้วเค้าจะไม่ว่างเลยเพราะเค้าทำงานส่วนเราเรียน วันหนึ่งเราคุยกันแค่สติ้กเกอร์ในไลน์ไม่กี่ตัว บางทีผมก็แอบน้อยใจเขานะ ทำไมไม่ว่างเลย แต่ผมก็พยายามดูกระทู้ จนมีข้อความหนึ่งบอกว่า ในเวลาที่เค้าทำงานหนักเพื่อหาเลี้ยง ตัวเค้าและเราและอนาคต เราจ้องแต่จะทำร้ายเค้าข้างหลังด้วยการไม่ไว้ใจเค้า ถ้าเค้าไม่ทำใครจะดูแลเค้าและแม่เค้า ผมก็เลยเข้าใจ แต่ก็ยังมีน้อยใจบ้าง โชคดีของผมที่ผมเป็นคนไม่ขี้หึงมากเท่าไหร่เลยอยู่ด้วยกันได้ เพราะเวลาเค้ามีกิ้กหรือคุยกับใครเค้าก็จะบอกผม  
(เอาหละเข้าเรื่องสักที ผมขึ้นมากรุงเทพเพราะจะย้าย รร  จึงมาพักกับเค้า หลายอาทิตย์แล้วแต่ไม่ค่อยมีอะไรกันเพราะเค้าเหนื่อย เค้ากับผมชอบแหย่กันและกัดกันตามประสาผมชอบไปกอดหอม คลอเคียเค้าชอบอ่อย ทุกเวลาถ้าว่าง จนตอนค่ำเมื่อวาน ผมเผลอพูดออกไปว่าดูถูกเค้ามากไปละ หลังจากนั้นเค้าก็เงียบไม่ได้พูดอะไรกับผมจนตอนนอน ผมเค้นถามเค้า ผมร้องให้ เค้าบอกว่ารีบหาที่เรียนให้ได้ไวๆนะผมนึกว่าเค้าไล่ เค้าเลยอธิบายให้ฟังว่าเค้าเป็นคนโลกส่วนตัวสูงและระเบียบ จัด เค้าเคยบอกผมหลายรอบแล้วว่าของสิ่งไหนที่อยู่ที่เดิมให้มันอยู่อย่างนั้น เค้าบอกว่าเค้าคิดว่า การที่เค้า บอก เตือน  บ่น แล้วบางเรื่องทำให้ผมเสียใจ เค้าก็บอกเค้าก็เลยต้องมานั่งคิดว่าถ้าเค้าจะไม่บอก คือ ต่อไปเค้าจะทำเอง แล้วการที่ผมมาอยู่กับเค้าหลายอาทิตย์คงเป็นไปไม่ได้แล้ว ถ้ามาสองสามวันคงได้ เค้ากลัวว่าวันหนึ่งเค้าอดทนไม่บ่น เค้ากลัวมันระเบิด ผมเลยบอกเค้า ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำผม พยายามหมด  พยายาม ซักผ้า  ขัดห้องน้ำ  ขัดระเบียง กรอกน้ำ ล้างจาน  เก็บที่นอนแต่มันก็ไม่ดีเลย  ผมบอก  เค้าก็พูดว่า เค้าเข้าใจเพราะเรายังเด็กเพราะเค้าก็ไม่ได้เก่งแต่เด็กประสบการณ์จะสอนเราเอง เค้ารู้ว่าผมพยายามทำแค่ไหนซึ่งบางอย่างก็ทำได้ดีด้วย ผมเลยปล่อยโฮ เค้าบอกว่าในอนาคตซื้อบ้านอยู่ด้วยกันจะทำไงดี  คงต้องแยกห้องนอนกัน ผมก็บอกว่าถ้าวันหนึ่งผมอายุมากแล้วผมจะยังเป็นทำอะไรได้เรื่องมั่งมั้ยเค้าก็บอกไม่ต้องกังวลเค้าเชื่อว่าผมคงทำได้ ผมเลยหันมานอน จนตีสี่ผมก็นอนไม่หลับ ผมรู้สึกหลับไปแปปเดียว ผมสังเกตเค้าหันหน้าไปอีกทางแต่เอามือป้ายหน้าหลายครั้ง ตื่นมาดูเค้าตาแดงๆ ปกติตื่นมาเค้าต้องกอดผมและหอมผมแต่วันนี้เค้าดูเงียบๆจนเมื่อเค้าอาบน้ำเส็ดเค้าถามผมว่า ตื่นมาทำไม ผมก็คุยไปเรื่อย  จนเค้าพูดทีตอนเนี่ยไม่บ่นแล้วเป็นไง  พอเค้าจะออกไปทำงานผมก็เข้าไปหอมกอดเค้า  เค้าก็พูดฟันก็ไม่แปรงหน้าก็ไม่ล้าง  ก่อนเค้าออกไปเค้าพูดว่า  สมหน้า  ผมเลยกลุ้มใจอยากปรึกษาพี่ๆว่าทำไงดี)