ที่จริงมันก็เป็นเรื่องที่อัดอั้นมานานพอสมควรแล้วล่ะค่ะ คือเราไม่ค่อยเข้าใจแม่เราสักเท่าไหร่
เรารู้ท่านรักลูกทั้งสองคนมากแต่บางครั้งเราก็รู้สึกว่ามันมีความลำเอียงอยู่บ้าง
ส่วนใหญ่เขาว่าคนน้องจะถูกตามใจมากกว่าคนพี่สินะคะ ทั้งๆที่เราเป็นลูกคนเล็กแท้ๆแต่กลับรู้สึกเหมือนทำอะไรก็ผิดตลอดเลยล่ะคะ?
เราเป็นคนเรียนไม่เก่ง ไม่เหมือนพี่ชายที่เรียนเก่งมากทำอะไรก็ดีไปหมด มีครั้งนึงที่เรานั่งรถไปกับแม่แลัพี่ชายค่ะ แล้วแม่ก็ถามเราขึ้นมาว่า "อยากจะลองสอบหมอมั้ย?"ด้วยความที่เราก็รู้ตัวว่าตัวเองเรียนไม่เก่งก็เลยตอบแม่กลับไปว่า "หนูว่าไม่ไหวหรอกแม่แล้วหนูก็ไม่ค่อยชอบเรียนสายนี้สักเท่าไหร่อะ" แล้วแม่ก็เริ่มขึ้นเสียงใส่ทันทีเลยค่ะว่า "ไม่ลองจะไปรู้ได้ยังไงว่าได้ไม่ได้ ตอบมาได้ว่าไม่ไหวๆ ทั้งชีวิตเคยทำอะไรใช้แม่ดีใจบ้างมั้ย เนี่ยดูพี่ยังทำได้เลย ไม่เห็นเคยทำให้แม่ภูมิใจสักครั้งเลยนะรู้ตัวมั้ย!" ตอนนั้นเราน้อยใจมากค่ะ เจ็บแปร๊บขึ้นมาทันทีเลยค่ะมันเจ็บจนไม่รู้จะเจ็บยังไงเลยค่ะ เจ็บมากๆ
เราก็เลยสงสัยมาตลอดว่าครอบครัวอื่นเป็นอย่างไรกันบ้าง มีเรื่องประมาณนี้บ่อยมั้ย?
อีกเรื่องที่แม่เราเป็นบ่อยมากคือเรื่องเพื่อนค่ะ เราเข้าใจว่าท่านอยากให้เราคบคนดีๆ แต่เพื่อนเราถึงจะเที่ยวกันบ้างกินเหล้ากันบ้างตามประสาวัยรุ่นแต่ก็ไม่เคยเลยสักครั้งที่พวกเขาจะชักชวนให้เราทำ ให้เราดื่ม เราคบกับเพื่อนกลุ่มนี้มาตั้งแต่ประถม จนตอนนี้20แล้วก็รู้ๆกันอยู่ว่าใครเป็นอย่างไรและทุกครั้งที่แม่กับเราเริ่มมีเรื่องผิดใจกันแม่มักจะชอบโยงเรื่องไปเข้ากับเรื่องเพื่อนตลอดและชอบว่าเราว่าเราออกไปแรดออกไปร่านหาผู้ชาย ซึ่งสาบานเลยว่าเราเกิดมาไม่เคยมีแฟนเลยสักคนมีเพื่อนผู้ชายบ้างก็จริงแต่ก็เป็นเพื่อนตั้งแต่ประถม ทุกครั้งที่พยายามอธิบายแต่แม่ก็ไม่เคยที่จะเชื่อเราเลยสักครั่งไม่มีครั้งไหนเลยที่แม่จะไว้ใจเรา เราก็เลยน้อยใจว่าทำไม เพราะกับพี่ชายแม่ก็ไม่เคยทำแบบนี้เลยสักครั้ง
เราคิดไปเองหรือปล่าวคะว่าแม่ไม่เชื่อใจเรา? แต่ก็ยืนยันค่ะว่าไม่เคยอยู่นอกกรอบแม่เลยสักครั้ง และตอนนี้รู้สึกเหนื่อยกับการต้องเดินออกไปเจอหรือพูดคุยกับแม่และรวมถึงเพื่อนคนรอบข้าง รู้สึกเหนื่อยมากๆ แล้วก็กลัวว่าตัวเองจะเป็นโรคซึมเศร้า หรือโรคสองบุคลิคด้วยค่ะ
เพราะว่าเราเรื่องมีอาการแปลกๆไปตั้งแต่ช่วงสิ้นปี บ้างครั้งเจอหน้าคนรู้จักก็ทักทายปกติ อารมณ์ดีมากๆ สักพักก็กลายเป็นว่าเราเงียบไม่คุยและรู้สึกรำคาญทุกคนไปแบบกระทันหัน สังเกตุมาสักพักแล้วก็เป็นอยู่เรื่อยๆ
เราคิดไปเองหรือปล่าวคะ?
เรารู้ท่านรักลูกทั้งสองคนมากแต่บางครั้งเราก็รู้สึกว่ามันมีความลำเอียงอยู่บ้าง
ส่วนใหญ่เขาว่าคนน้องจะถูกตามใจมากกว่าคนพี่สินะคะ ทั้งๆที่เราเป็นลูกคนเล็กแท้ๆแต่กลับรู้สึกเหมือนทำอะไรก็ผิดตลอดเลยล่ะคะ?
เราเป็นคนเรียนไม่เก่ง ไม่เหมือนพี่ชายที่เรียนเก่งมากทำอะไรก็ดีไปหมด มีครั้งนึงที่เรานั่งรถไปกับแม่แลัพี่ชายค่ะ แล้วแม่ก็ถามเราขึ้นมาว่า "อยากจะลองสอบหมอมั้ย?"ด้วยความที่เราก็รู้ตัวว่าตัวเองเรียนไม่เก่งก็เลยตอบแม่กลับไปว่า "หนูว่าไม่ไหวหรอกแม่แล้วหนูก็ไม่ค่อยชอบเรียนสายนี้สักเท่าไหร่อะ" แล้วแม่ก็เริ่มขึ้นเสียงใส่ทันทีเลยค่ะว่า "ไม่ลองจะไปรู้ได้ยังไงว่าได้ไม่ได้ ตอบมาได้ว่าไม่ไหวๆ ทั้งชีวิตเคยทำอะไรใช้แม่ดีใจบ้างมั้ย เนี่ยดูพี่ยังทำได้เลย ไม่เห็นเคยทำให้แม่ภูมิใจสักครั้งเลยนะรู้ตัวมั้ย!" ตอนนั้นเราน้อยใจมากค่ะ เจ็บแปร๊บขึ้นมาทันทีเลยค่ะมันเจ็บจนไม่รู้จะเจ็บยังไงเลยค่ะ เจ็บมากๆ
เราก็เลยสงสัยมาตลอดว่าครอบครัวอื่นเป็นอย่างไรกันบ้าง มีเรื่องประมาณนี้บ่อยมั้ย?
อีกเรื่องที่แม่เราเป็นบ่อยมากคือเรื่องเพื่อนค่ะ เราเข้าใจว่าท่านอยากให้เราคบคนดีๆ แต่เพื่อนเราถึงจะเที่ยวกันบ้างกินเหล้ากันบ้างตามประสาวัยรุ่นแต่ก็ไม่เคยเลยสักครั้งที่พวกเขาจะชักชวนให้เราทำ ให้เราดื่ม เราคบกับเพื่อนกลุ่มนี้มาตั้งแต่ประถม จนตอนนี้20แล้วก็รู้ๆกันอยู่ว่าใครเป็นอย่างไรและทุกครั้งที่แม่กับเราเริ่มมีเรื่องผิดใจกันแม่มักจะชอบโยงเรื่องไปเข้ากับเรื่องเพื่อนตลอดและชอบว่าเราว่าเราออกไปแรดออกไปร่านหาผู้ชาย ซึ่งสาบานเลยว่าเราเกิดมาไม่เคยมีแฟนเลยสักคนมีเพื่อนผู้ชายบ้างก็จริงแต่ก็เป็นเพื่อนตั้งแต่ประถม ทุกครั้งที่พยายามอธิบายแต่แม่ก็ไม่เคยที่จะเชื่อเราเลยสักครั่งไม่มีครั้งไหนเลยที่แม่จะไว้ใจเรา เราก็เลยน้อยใจว่าทำไม เพราะกับพี่ชายแม่ก็ไม่เคยทำแบบนี้เลยสักครั้ง
เราคิดไปเองหรือปล่าวคะว่าแม่ไม่เชื่อใจเรา? แต่ก็ยืนยันค่ะว่าไม่เคยอยู่นอกกรอบแม่เลยสักครั้ง และตอนนี้รู้สึกเหนื่อยกับการต้องเดินออกไปเจอหรือพูดคุยกับแม่และรวมถึงเพื่อนคนรอบข้าง รู้สึกเหนื่อยมากๆ แล้วก็กลัวว่าตัวเองจะเป็นโรคซึมเศร้า หรือโรคสองบุคลิคด้วยค่ะ
เพราะว่าเราเรื่องมีอาการแปลกๆไปตั้งแต่ช่วงสิ้นปี บ้างครั้งเจอหน้าคนรู้จักก็ทักทายปกติ อารมณ์ดีมากๆ สักพักก็กลายเป็นว่าเราเงียบไม่คุยและรู้สึกรำคาญทุกคนไปแบบกระทันหัน สังเกตุมาสักพักแล้วก็เป็นอยู่เรื่อยๆ