ก่อนอื่นผมต้องขอออกตัวก่อนเลยนะครับว่าชีวิตผมค่อนข้างสุขสบาย เกิดในครอบครัวระดับปานกลาง มีกินมีใช้ไม่เคยขัดสน เลยอาจไม่เห็นมุมมองของคนบางคน ทั้งที่รวยและจน หรือเคยประสบปัญหาชีวิตจริงๆจังๆครับ แต่ก็อยากรับฟัง เพื่อพัฒนาอะไรๆไปเรื่อย Mahatma Gandhi เคยกล่าวว่า Live as if you were to die tomorrow, learn as if you were to live forever.
ปัจจุบันผมเรียนอยู่ปีห้าในมหาลัยรัฐบาล วิชาเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ เคยไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมาบ้าง ไม่เคยนานเกินหนึ่งเดือน ส่วนใหญ่ไปเที่ยวรอบๆ เกาหลี จีน มาเลเซีย พม่า ลาว ไกลๆก็มีบ้าง เช่น นิวซีแลนด์ ออสเตรเลีย อังกฤษ ตอนเด็กๆเรียนเก่ง เข้าโรงเรียนดีๆได้ตลอด ชอบวิชาภาษาอังกฤษที่สุด รองมาก็ชีวะ เล่าให้ฟังจะได้รู้ชีวิตของผมเบื้องต้น
ความคิดของผมมันเป็นเศษๆนะ มันรวมกันไม่รอบเลยไม่รู้จะสรุปยังไง ยังไงๆก็อยากให้ลองอ่านดูครับ
1.สิ่งแรกที่ผมเห็นว่าเป็นปัญหาของประเทศไทยในตอนนี้นะครับ คือ ผมรู้สึกว่าคนยังมีความรู้ไม่พอ ไม่พร้อมจะรับระบอบประชาธิปไตย จะว่าไปผมคิดว่าความผิดเป็นของคณะราษฎร์เสียด้วยซ้ำ ทุกอย่างมันเร็วไป เหมือนเด็กหัดเดินบนลู่วิ่งอัตโนมัติ 4 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ล้มตลอดแหละ ลุกยาก ที่ผมคิดอย่างนี้เพราะการซื้อเสียงยังมีอยู่มาก รู้ได้ยังไงหน่ะหรอ ก็จากการที่ยังมีคนที่ดูโง่ๆ ไม่มีวิสัยทัศน์เข้าไปอยู่ในสภายังไงหล่ะ มันอาจฟังดูใช้อคติไปบ้างนะ แต่เชื่อว่าทุกคนก็คงต้องมีสัญชาตญาณกันบ้าง คนบางคนแค่เห็นหน้าก็รู้แล้วว่ามันเลว แน่นอนว่าเรื่องแบบนี้ มันขึ้นกับประสบการณ์ โตไปเรื่อยๆ ก็จะเก่งขึ้นเรื่อยๆ แต่ทำไมคนบางคนที่มีวัยวุฒิแล้วยังไม่สามารถเลือกคนที่น่าจะดีที่สุด หรือเลวน้อยที่สุดเข้าไปบริหารประเทศได้หล่ะ ผมมองมันออกเป็น 2 แบบ แบบแรกคือคนที่ไม่มีความรู้(ส่วนนี้แก้ไขได้ ไม่ยากมาก) คนกลุ่มนี้เลือกคนเลวเข้าไปอาจเพราะรู้เท่าไม่ถึงการณ์ หรือเห็นว่าตัวเองได้ประโยชน์โดยลืมคำนึงถึงผลประโยชน์ของชาติ เชื่อว่าพวกเขาอาจลืมนึกถึงไป ไม่ได้เรียนหนังสืออย่างเพียงพอ หรืออาจจะโง่ แบบที่สองคือพวกคนที่มีความรู้ เก่ง ฉลาด แต่เห็นแก่ตัว ผมยังงงจริงๆครับ ว่าคนกลุ่มนี้มีที่ยืนในสังคมได้อย่างไร คือพวกเขามีความรู้พอที่จะบอกได้ว่าการกระทำของฝ่ายบริหาร ฯลฯ ผลประโยชน์จะตกอยู่ที่ใคร แต่ก็เห็นแก่ตัวเกินกว่าจะเห็นแก่ผลประโยชน์ของชาติ ไม่สามารถแยกแยะถูกผิดได้ คนพวกนี้ผมว่าถ้าพูดด้วยเหตุและผลแล้วไม่สามารถเข้าใจกันได้ก็ไม่สมควรให้อภัย ญาติผมก็มีนะครับ แบบรู้ทั้งรู้ว่านโยบายรถคันแรกมันประชานิยม ไม่มีประโยชน์จริงๆจังๆ เหมือนเอาเงินภาษีของประชาชนมาแจก ก็ยังก็ไม่รู้จะทำยังไงกับเค้าดี พยายามพูดด้วยให้น้อยที่สุด ไม่ไปยุ่ง ผมเชื่อว่าถ้าเราสามารถรวมคนที่ดีพอที่จะแยกแยะถูกผิดได้มาอยู่ด้วยกัน ไม่ยุ่งกับคนที่เห้นแก่ตัวพวกนั้น เราก็จะสามารถสร้างสังคมใหม่ขึ้นมาได้ สังคมที่ประโยชน์ส่วนรวมมาก่อน แนวคิดก็คือ เราบอยคอดคนกลุ่มนี้ เกิดสังคมที่แยกกัน ถ้าเราเชื่อมั่นว่าสิ่งที่เราทำมันถูกต้องโดยผ่านกระบวนการคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว ในที่สุดประชากรอีกกลุ่มมันก็จะหมดไปเองแหละครับ ไม่มีใครอยากอยู่กับคนเลวหรอกป่ะ
ส่วนวิธีแก้ปัญหาอย่างถาวรก็คือการให้การศึกษา แน่นอนครับว่าทุกคนพูดได้ ว่าก็ทำให้การศึกษามันดี มีคุณภาพสิ ผมก็อยากช่วยนะครับ แต่นึกไม่ออกจริงๆ
ก็มีคนบอกว่าผมหัวรุนแรง แต่ผมจินตนาการถึงโลกในอุดมคติที่เต็มไปด้วยความสงบสุข แม้บางครั้งวิธีที่จะได้มาก็อาจต้องรุนแรงกันบ้าง
2.กฎหมายเป็นอีกเรื่องที่ผมเห็นว่าเป็นปัญหา ออกตัวก่อนนะว่าผมไม่มีความรู้ด้านนี้เท่าไหร่ ถ้าผิดตรงไหนก็ขอโทษด้วย
สังคมคือการอยู่ร่วมกันของคนหลายคน เพื่อความสงบสุข จึงมีกฎหมายขึ้น ให้มีระเบียบขึ้นมา จริงๆแล้วสังคมจะสงบสุขได้จากหนึ่งในสององค์ประกอบ คือความรัก กับความกลัว เมื่อเรารักผู้อื่นก็จะไม่เบียดเบียนกัน หรือเมื่อเรากลัวบทลงโทษ เราก็จะไม่เบียดเบียนใคร
คราวนี้ กฎหมายไทยในปัจจุบันเนี่ย บทลงโทษเรียกได้ว่าเล็กน้อยมาก เช่น ทะเลาวิวาท ค่าปรับ 500 บาท อะไรอย่างนั้น คิดดูสิว่าถ้าทะเลาะวิวาทโดนปรับ 500,000 บาท เนี่ย จะยังมีสักกี่คนที่จะต่อยกันหน้าผับ ขี่มอเตอร์ไซค์ฝ่าไฟแดงโดนปรับไม่กี่ร้อย ถ้าไม่ซวยก็ไม่โดนจับด้วยซ้ำ ลองคิดดูสิว่าถ้าถูกยึดรถไปเลย หรือปรับสักครึ่งหนึ่งของราคารถเนี่ย จะยังกล้าฝ่ากันอยู่มั้ย
แต่การปรับเงินปริมาณมากๆแบบนั้นก็อาจไม่ส่งผลอะไรกับคนที่เกิดมารวยล้นฟ้า
จึงเกิดความคิดในหัวผมที่ว่าเรา(ประเทศไทย)ควรทุ่มงบประมาณกับทุกอย่างที่เป็นสาธารณะ เช่น โรงพยาบาล, public transport, ฯลฯ. ให้มีคุณภาพสูงมากๆ โดยไม่พึ่งเอกชนเพื่อการบริหารจัดการที่ดี จากนั้นเพ่งประเด็นไปที่การจ่ายภาษี ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าจริงๆแล้วคนส่วนใหญ่เค้าจ่ายภาษีกันมั้ย แต่พ่อแม่ผมจ่ายนะ ทุกอย่างที่เป็นของรัฐบาลขึ้นกับการจ่ายภาษีของคุณ (กรณีรายได้ไม่ถึงเกณฑ์ก็ไม่ว่ากันครับ) ยกตัวอย่างเช่น ถ้าไม่จ่ายภาษี ก็ไม่มีสิทธิ์ทำอะไรก็ตามกับหน่วยงานของรัฐทั้งสิ้น โดนจับก็ไม่มีสิทธิ์ประกันตัว บาดเจ็บ โรงพยาบาลรัฐก็ไม่รับรักษา ขึ้นรถเมล์หรือรถไฟฟ้าใต้ดินไม่ได้(เช่นถ้าให้ใช้บัตรประจำตัวประชาชนซื้อตั๋ว บัตรอิเล็กโทรนิกส์ก็ควรตรวจสอบการจ่ายภาษีได้ ไม่ได้จ่ายก็ซื้อไม่ได้) คราวนี้มันก็ออกแนวบังคับให้ทุกคนจ่ายภาษีแล้วครับ แต่เงินภาษีไม่ใช่เป้าหมายหลักของผม ผมต้องการยอดการจ่ายภาษีต่างหาก ยอดการจ่ายภาษีจะสามารถบอกเราได้คร่าวๆถึงสถานภาพทางการเงินของคนคนนั้น(ไม่พูดถึงกรณีปิดบังรายได้นะครับ หวังว่าสรรพากรจะทำงานอย่างเต็มที่และมีประสิทธิภาพ) ซึ่งก็จะสามารถทำให้เราลงโทษคนคนนั้นได้อย่างเหมาะสมมากยิ่งขึ้นเมื่อกระทำผิด เช่นนายสมชายขับรถฝ่าไฟแดง ปรับเงิน 20% ของรายได้ต่อเดือน เป็นต้น เพียงเท่านี้การกระทำผิดกฎหมายก็จะไม่เป้นที่พึงประสงค์ ส่วนปัญหาเรื่องส่วยนี้ก็แก้ไม่ยากครับ สมมติว่าถ้าปรับเงินนายสมชายได้ 36,000 บาท ก็ให้คนจับไปครึ่งหนึ่ง หรือเท่าไหร่ก็ได้ที่จะทำให้ผลประโยชน์ของการจับกุมคนทำผิดกฎหมายอยู่เหนือสิ่งที่จะได้จากการติดสินบน ถ้าตำรวจได้เงินจากการจับหมื่นแปด จะต้องติดสินบนเท่าไหร่กันนะ ถึงจะรอดตัว
เมื่อการกระทำสิ่งที่ผิดเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ สังคมก็จะเริ่มมีระเบียบครับ แล้วผลที่ชัดเจนก็จะเห็นในgenerationถัดๆมา ที่เมื่อเด็กๆโตขึ้นอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการทำผิดกฎหมายเป็นอย่างไร เมื่อไม่มีใครสักคนเป็นตัวอย่าง ทุกวันนี้ผู้ใหญ่ใช้ชีวิตเป็นแบบอย่างให้กับเด็กครับ ถ้าเด็กเห็นผู้ใหญ่นั่งเล่นไอโฟนตอนกินข้าวได้ อีกหน่อยเค้าก็ทำบ้าง เราทุกคนกำลังเป็นตัวอย่างของอนาคตครับ ทำตัวดีๆ
3. ค่าของคน
เนื่องจากผมยังเรียนอยู่ จึงค่อนข้างอินกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ เมื่อเราตัดสินคนที่เกรด หรือผลการเรียน สิ่งนั้นก็จะกลายเป็นเรื่องสำคัญขึ้นมา คงยอมรับกันนะครับว่าปัจจุบันค่านิยมการเรียนก็คืออย่างน้อยปริญญาตรี (แม้จะมีคนมากมายที่ประสบความสำเร็จโดยไม่มีปริญญา) นั่นแปลว่าเราต้องอยู่ในสังคมที่ต้องมีอย่างน้อยสักคนหนึ่งหล่ะที่ตัดสินเราด้วยตัวเลขเป็นเวลามากกว่า 10 ปี เพื่อตัวเลขทศนิยมสองตำแหน่งนี้ เราไม่รู้หรอกครับว่าคนเรายอมทำอะไรบ้าง เลวบ้าง เห็นแก่ตัวบ้าง เค้าก็บอกกันว่าก็ต้องมีกันบ้าง ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ แน่นอนครับ ระยะเวลาที่ยาวนานกับตัวเลขเหล่านี้ปลูกฝังสิ่งที่ผมเชื่อว่าไม่ดีลงในตัวเด็กทุกคน คงเป็นไปไม่ได้หรอกครับว่าจะยกเลิกระบบที่เอาไว้ประเมินทุกอย่างของการเรียน ทั้งตัวเด็ก ครู และวิธีการเรียนการสอน สิ่งที่ผมคิดไว้ก็คือ จะดีกว่ามั้ยถ้าเราจะให้ความสำคัญของตัวเลขนี้น้อยลง เช่น ผ่าน/ไม่ผ่าน หรือให้คะแนนจากความร่วมมือ มากกว่าการกากบาทบนกระดาษดาดๆ หรือจะดีกว่ามั้ยถ้าเราไม่ตัดสินใครสักคนด้วยตัวเลขเหล่านี้ คุณคงไม่อยากให้ลูกของคุณถูกตัดสินด้วยคำพูดที่ว่า นายณัฐพงศ์หน่ะหรอ เค้าก็แค่เด็กเกรดสองกว่าๆหน่ะ หรอกใช่มั้ยครับ "Be the change you want to see in the world" Mahatma Gandhi กล่าวไว้เช่นกัน แนวคิดนี้นี่แหละทำให้ผมตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา ทุกวันนี้ผมพยายามทำตัวให้ดีที่สุด ยิ้มกับทุกคน พูดจาดีๆกับคนทุกคน ช่วยเหลือทุกคนที่ผมที่พบผ่าน เพราะนั่นคือสิ่งที่ผมอยากเห็นในโลกที่ผมใช้ชีวิตอยู่ครับ
ผมเชื่อครับว่าถ้าทุกคนยึดแนวคิดนี้ โลกจะต้องน่าอยู่แน่นอน
สุดท้ายนี้ผมหวังว่าแนวความคิดของผมจะเป็นประโยชน์บ้างไม่มากก็น้อยครับ จริงๆก็มีอีกหลายเรื่องนะครับ แต่เหนื่อยแลัว
อยากให้กระทู้นี้ดังครับ อยากช่วยประเทศไทย
ปัจจุบันผมเรียนอยู่ปีห้าในมหาลัยรัฐบาล วิชาเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ เคยไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมาบ้าง ไม่เคยนานเกินหนึ่งเดือน ส่วนใหญ่ไปเที่ยวรอบๆ เกาหลี จีน มาเลเซีย พม่า ลาว ไกลๆก็มีบ้าง เช่น นิวซีแลนด์ ออสเตรเลีย อังกฤษ ตอนเด็กๆเรียนเก่ง เข้าโรงเรียนดีๆได้ตลอด ชอบวิชาภาษาอังกฤษที่สุด รองมาก็ชีวะ เล่าให้ฟังจะได้รู้ชีวิตของผมเบื้องต้น
ความคิดของผมมันเป็นเศษๆนะ มันรวมกันไม่รอบเลยไม่รู้จะสรุปยังไง ยังไงๆก็อยากให้ลองอ่านดูครับ
1.สิ่งแรกที่ผมเห็นว่าเป็นปัญหาของประเทศไทยในตอนนี้นะครับ คือ ผมรู้สึกว่าคนยังมีความรู้ไม่พอ ไม่พร้อมจะรับระบอบประชาธิปไตย จะว่าไปผมคิดว่าความผิดเป็นของคณะราษฎร์เสียด้วยซ้ำ ทุกอย่างมันเร็วไป เหมือนเด็กหัดเดินบนลู่วิ่งอัตโนมัติ 4 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ล้มตลอดแหละ ลุกยาก ที่ผมคิดอย่างนี้เพราะการซื้อเสียงยังมีอยู่มาก รู้ได้ยังไงหน่ะหรอ ก็จากการที่ยังมีคนที่ดูโง่ๆ ไม่มีวิสัยทัศน์เข้าไปอยู่ในสภายังไงหล่ะ มันอาจฟังดูใช้อคติไปบ้างนะ แต่เชื่อว่าทุกคนก็คงต้องมีสัญชาตญาณกันบ้าง คนบางคนแค่เห็นหน้าก็รู้แล้วว่ามันเลว แน่นอนว่าเรื่องแบบนี้ มันขึ้นกับประสบการณ์ โตไปเรื่อยๆ ก็จะเก่งขึ้นเรื่อยๆ แต่ทำไมคนบางคนที่มีวัยวุฒิแล้วยังไม่สามารถเลือกคนที่น่าจะดีที่สุด หรือเลวน้อยที่สุดเข้าไปบริหารประเทศได้หล่ะ ผมมองมันออกเป็น 2 แบบ แบบแรกคือคนที่ไม่มีความรู้(ส่วนนี้แก้ไขได้ ไม่ยากมาก) คนกลุ่มนี้เลือกคนเลวเข้าไปอาจเพราะรู้เท่าไม่ถึงการณ์ หรือเห็นว่าตัวเองได้ประโยชน์โดยลืมคำนึงถึงผลประโยชน์ของชาติ เชื่อว่าพวกเขาอาจลืมนึกถึงไป ไม่ได้เรียนหนังสืออย่างเพียงพอ หรืออาจจะโง่ แบบที่สองคือพวกคนที่มีความรู้ เก่ง ฉลาด แต่เห็นแก่ตัว ผมยังงงจริงๆครับ ว่าคนกลุ่มนี้มีที่ยืนในสังคมได้อย่างไร คือพวกเขามีความรู้พอที่จะบอกได้ว่าการกระทำของฝ่ายบริหาร ฯลฯ ผลประโยชน์จะตกอยู่ที่ใคร แต่ก็เห็นแก่ตัวเกินกว่าจะเห็นแก่ผลประโยชน์ของชาติ ไม่สามารถแยกแยะถูกผิดได้ คนพวกนี้ผมว่าถ้าพูดด้วยเหตุและผลแล้วไม่สามารถเข้าใจกันได้ก็ไม่สมควรให้อภัย ญาติผมก็มีนะครับ แบบรู้ทั้งรู้ว่านโยบายรถคันแรกมันประชานิยม ไม่มีประโยชน์จริงๆจังๆ เหมือนเอาเงินภาษีของประชาชนมาแจก ก็ยังก็ไม่รู้จะทำยังไงกับเค้าดี พยายามพูดด้วยให้น้อยที่สุด ไม่ไปยุ่ง ผมเชื่อว่าถ้าเราสามารถรวมคนที่ดีพอที่จะแยกแยะถูกผิดได้มาอยู่ด้วยกัน ไม่ยุ่งกับคนที่เห้นแก่ตัวพวกนั้น เราก็จะสามารถสร้างสังคมใหม่ขึ้นมาได้ สังคมที่ประโยชน์ส่วนรวมมาก่อน แนวคิดก็คือ เราบอยคอดคนกลุ่มนี้ เกิดสังคมที่แยกกัน ถ้าเราเชื่อมั่นว่าสิ่งที่เราทำมันถูกต้องโดยผ่านกระบวนการคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว ในที่สุดประชากรอีกกลุ่มมันก็จะหมดไปเองแหละครับ ไม่มีใครอยากอยู่กับคนเลวหรอกป่ะ
ส่วนวิธีแก้ปัญหาอย่างถาวรก็คือการให้การศึกษา แน่นอนครับว่าทุกคนพูดได้ ว่าก็ทำให้การศึกษามันดี มีคุณภาพสิ ผมก็อยากช่วยนะครับ แต่นึกไม่ออกจริงๆ
ก็มีคนบอกว่าผมหัวรุนแรง แต่ผมจินตนาการถึงโลกในอุดมคติที่เต็มไปด้วยความสงบสุข แม้บางครั้งวิธีที่จะได้มาก็อาจต้องรุนแรงกันบ้าง
2.กฎหมายเป็นอีกเรื่องที่ผมเห็นว่าเป็นปัญหา ออกตัวก่อนนะว่าผมไม่มีความรู้ด้านนี้เท่าไหร่ ถ้าผิดตรงไหนก็ขอโทษด้วย
สังคมคือการอยู่ร่วมกันของคนหลายคน เพื่อความสงบสุข จึงมีกฎหมายขึ้น ให้มีระเบียบขึ้นมา จริงๆแล้วสังคมจะสงบสุขได้จากหนึ่งในสององค์ประกอบ คือความรัก กับความกลัว เมื่อเรารักผู้อื่นก็จะไม่เบียดเบียนกัน หรือเมื่อเรากลัวบทลงโทษ เราก็จะไม่เบียดเบียนใคร
คราวนี้ กฎหมายไทยในปัจจุบันเนี่ย บทลงโทษเรียกได้ว่าเล็กน้อยมาก เช่น ทะเลาวิวาท ค่าปรับ 500 บาท อะไรอย่างนั้น คิดดูสิว่าถ้าทะเลาะวิวาทโดนปรับ 500,000 บาท เนี่ย จะยังมีสักกี่คนที่จะต่อยกันหน้าผับ ขี่มอเตอร์ไซค์ฝ่าไฟแดงโดนปรับไม่กี่ร้อย ถ้าไม่ซวยก็ไม่โดนจับด้วยซ้ำ ลองคิดดูสิว่าถ้าถูกยึดรถไปเลย หรือปรับสักครึ่งหนึ่งของราคารถเนี่ย จะยังกล้าฝ่ากันอยู่มั้ย
แต่การปรับเงินปริมาณมากๆแบบนั้นก็อาจไม่ส่งผลอะไรกับคนที่เกิดมารวยล้นฟ้า
จึงเกิดความคิดในหัวผมที่ว่าเรา(ประเทศไทย)ควรทุ่มงบประมาณกับทุกอย่างที่เป็นสาธารณะ เช่น โรงพยาบาล, public transport, ฯลฯ. ให้มีคุณภาพสูงมากๆ โดยไม่พึ่งเอกชนเพื่อการบริหารจัดการที่ดี จากนั้นเพ่งประเด็นไปที่การจ่ายภาษี ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าจริงๆแล้วคนส่วนใหญ่เค้าจ่ายภาษีกันมั้ย แต่พ่อแม่ผมจ่ายนะ ทุกอย่างที่เป็นของรัฐบาลขึ้นกับการจ่ายภาษีของคุณ (กรณีรายได้ไม่ถึงเกณฑ์ก็ไม่ว่ากันครับ) ยกตัวอย่างเช่น ถ้าไม่จ่ายภาษี ก็ไม่มีสิทธิ์ทำอะไรก็ตามกับหน่วยงานของรัฐทั้งสิ้น โดนจับก็ไม่มีสิทธิ์ประกันตัว บาดเจ็บ โรงพยาบาลรัฐก็ไม่รับรักษา ขึ้นรถเมล์หรือรถไฟฟ้าใต้ดินไม่ได้(เช่นถ้าให้ใช้บัตรประจำตัวประชาชนซื้อตั๋ว บัตรอิเล็กโทรนิกส์ก็ควรตรวจสอบการจ่ายภาษีได้ ไม่ได้จ่ายก็ซื้อไม่ได้) คราวนี้มันก็ออกแนวบังคับให้ทุกคนจ่ายภาษีแล้วครับ แต่เงินภาษีไม่ใช่เป้าหมายหลักของผม ผมต้องการยอดการจ่ายภาษีต่างหาก ยอดการจ่ายภาษีจะสามารถบอกเราได้คร่าวๆถึงสถานภาพทางการเงินของคนคนนั้น(ไม่พูดถึงกรณีปิดบังรายได้นะครับ หวังว่าสรรพากรจะทำงานอย่างเต็มที่และมีประสิทธิภาพ) ซึ่งก็จะสามารถทำให้เราลงโทษคนคนนั้นได้อย่างเหมาะสมมากยิ่งขึ้นเมื่อกระทำผิด เช่นนายสมชายขับรถฝ่าไฟแดง ปรับเงิน 20% ของรายได้ต่อเดือน เป็นต้น เพียงเท่านี้การกระทำผิดกฎหมายก็จะไม่เป้นที่พึงประสงค์ ส่วนปัญหาเรื่องส่วยนี้ก็แก้ไม่ยากครับ สมมติว่าถ้าปรับเงินนายสมชายได้ 36,000 บาท ก็ให้คนจับไปครึ่งหนึ่ง หรือเท่าไหร่ก็ได้ที่จะทำให้ผลประโยชน์ของการจับกุมคนทำผิดกฎหมายอยู่เหนือสิ่งที่จะได้จากการติดสินบน ถ้าตำรวจได้เงินจากการจับหมื่นแปด จะต้องติดสินบนเท่าไหร่กันนะ ถึงจะรอดตัว
เมื่อการกระทำสิ่งที่ผิดเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ สังคมก็จะเริ่มมีระเบียบครับ แล้วผลที่ชัดเจนก็จะเห็นในgenerationถัดๆมา ที่เมื่อเด็กๆโตขึ้นอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการทำผิดกฎหมายเป็นอย่างไร เมื่อไม่มีใครสักคนเป็นตัวอย่าง ทุกวันนี้ผู้ใหญ่ใช้ชีวิตเป็นแบบอย่างให้กับเด็กครับ ถ้าเด็กเห็นผู้ใหญ่นั่งเล่นไอโฟนตอนกินข้าวได้ อีกหน่อยเค้าก็ทำบ้าง เราทุกคนกำลังเป็นตัวอย่างของอนาคตครับ ทำตัวดีๆ
3. ค่าของคน
เนื่องจากผมยังเรียนอยู่ จึงค่อนข้างอินกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ เมื่อเราตัดสินคนที่เกรด หรือผลการเรียน สิ่งนั้นก็จะกลายเป็นเรื่องสำคัญขึ้นมา คงยอมรับกันนะครับว่าปัจจุบันค่านิยมการเรียนก็คืออย่างน้อยปริญญาตรี (แม้จะมีคนมากมายที่ประสบความสำเร็จโดยไม่มีปริญญา) นั่นแปลว่าเราต้องอยู่ในสังคมที่ต้องมีอย่างน้อยสักคนหนึ่งหล่ะที่ตัดสินเราด้วยตัวเลขเป็นเวลามากกว่า 10 ปี เพื่อตัวเลขทศนิยมสองตำแหน่งนี้ เราไม่รู้หรอกครับว่าคนเรายอมทำอะไรบ้าง เลวบ้าง เห็นแก่ตัวบ้าง เค้าก็บอกกันว่าก็ต้องมีกันบ้าง ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ แน่นอนครับ ระยะเวลาที่ยาวนานกับตัวเลขเหล่านี้ปลูกฝังสิ่งที่ผมเชื่อว่าไม่ดีลงในตัวเด็กทุกคน คงเป็นไปไม่ได้หรอกครับว่าจะยกเลิกระบบที่เอาไว้ประเมินทุกอย่างของการเรียน ทั้งตัวเด็ก ครู และวิธีการเรียนการสอน สิ่งที่ผมคิดไว้ก็คือ จะดีกว่ามั้ยถ้าเราจะให้ความสำคัญของตัวเลขนี้น้อยลง เช่น ผ่าน/ไม่ผ่าน หรือให้คะแนนจากความร่วมมือ มากกว่าการกากบาทบนกระดาษดาดๆ หรือจะดีกว่ามั้ยถ้าเราไม่ตัดสินใครสักคนด้วยตัวเลขเหล่านี้ คุณคงไม่อยากให้ลูกของคุณถูกตัดสินด้วยคำพูดที่ว่า นายณัฐพงศ์หน่ะหรอ เค้าก็แค่เด็กเกรดสองกว่าๆหน่ะ หรอกใช่มั้ยครับ "Be the change you want to see in the world" Mahatma Gandhi กล่าวไว้เช่นกัน แนวคิดนี้นี่แหละทำให้ผมตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา ทุกวันนี้ผมพยายามทำตัวให้ดีที่สุด ยิ้มกับทุกคน พูดจาดีๆกับคนทุกคน ช่วยเหลือทุกคนที่ผมที่พบผ่าน เพราะนั่นคือสิ่งที่ผมอยากเห็นในโลกที่ผมใช้ชีวิตอยู่ครับ
ผมเชื่อครับว่าถ้าทุกคนยึดแนวคิดนี้ โลกจะต้องน่าอยู่แน่นอน
สุดท้ายนี้ผมหวังว่าแนวความคิดของผมจะเป็นประโยชน์บ้างไม่มากก็น้อยครับ จริงๆก็มีอีกหลายเรื่องนะครับ แต่เหนื่อยแลัว