ช่วงนี้เห็นกระแสข่าวน้องๆวงโยธวาทิต สตรีวิทย์2 กำลังเป็นที่น่าสนใจของสังคมไทยในประเด็นต่างๆ...ป้าบุญรอดเลยมองย้อนกลับมายังเรื่องใกล้ๆตัว เมื่อประมาณปลายปีที่ 56 ที่ผ่านมา...เรื่องราวดีๆและเป็นที่น่าประทับใจของเด็กไทยกลุ่มหนึ่ง ที่สังคมไม่ค่อยจะให้โอกาสดีๆ หรือมีโอกาสน้อยถึงน้อยมากสำหรับเรื่องราวดีๆแบบนี้
เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่าเมื่อประมาณปลาย ทางมหาวิทยาลัยแห่งเมืองฉงชิ่ง มลฑลเฉินตู ประเทศจีน ได้จัดงานแสดงศิลปะ-วัฒนธรรมไทย ขึ้นเป็นประจำทุกๆปี โดยในแต่ละปีทางมหาวัทยาลัยจะเสนอเรื่องขอร่วมมือผ่าน สพฐ.ของไทย ให้ส่งทีมคณะนักเรียนนักศึกษา เพื่อให้มาร่วมแสดงศิลปะ-วัฒนธรรมไทย 4 ภาค ณ มหาวิทยาลัยแห่งนี้ และทาง สพฐ. ก็ขอความร่วมมือผ่านมายัง สพฐ. ในแต่ละภูมิภาคอีกทีหนึ่ง
ซึ่งในส่วนของภาคอีสาน ทาง สพฐ. ได้ดำเนินเรื่องผ่านมายัง สำนักงาน สพฐ.เขตอุดรธานี เพื่อให้ดำเนินเลือกสรรโรงเรียนที่จะส่งคณะนักเรียนไปร่วมแสดงงานศิลปะ-วัฒนธรรม ในครั้งนี้...เหนือความคาดหมายยิ่งกว่าอื่นใด เมื่อ สำนักงาน สพฐ.เขตอุดรธานี เลือกโรงเรียนหนองวัวซอพิทยาคม หรือเรียกสั้นๆว่า "หนองวัวซอพิทย์ฯ" โรงเรียนที่ถือว่าอยู่ห่างไกลความเจริญ หรือที่เราๆท่านๆเรียกว่า โรงเรียนบ้านน๊อกบ้านนอก...(คำถามจึงเกิดขึ้นในใจว่า เอ๊ะ!~ ทำไมเขาถึงเลือกโรงเรียนชนบทห่างไกลแบบนี้ไปเป็นตัวแทนประเทศไทย คำตอบจากที่ได้ฟังมาจากคุณครูผู้นำทีมคณะ บอกว่าเป็นเพราะทัศนะของผู้อำนวยการเขตอุดรฯ ที่ต้องการให้โอกาสเด็กนักเรียนในชนบทห่างไกล ที่มีไม่มากเท่าเด็กนักเรียนในโรงเรียนประจำจังหวัด หรือโรงเรียนใหญ่ๆ)
ทำยังไงดีละ เมื่อหนังสือมาล่วงหน้าก่อนการออกเดินทางเพียง 1 เดือน คณะครู-นักเรียนหนองวัวซอพิทย์ จะเตรียมตัวกันอย่างไร เพราะโอกาสแบบนี้มีไม่ได้บ่อยสำหรับโรงเรียนชนบทห่างไกลแบบนี้ ทางโรงเรียนจึงมอบหมายให้คุณครูณิชารีย์ คุณครูประจำภาคภาษอังกฤษ เป็นแม่งานคอยประสานงานและดำเนินการต่างๆให้เบ็ดเสร็จ ทั้งเรื่องของการทำพาสปอร์ตของคณะนักเรียน ติดต่อประสานงานผ่านไปยังทางมหาวิทยาลัย รวมถึงเป็นผู้ฝึกซ้อมการโชว์ศิลปะ-วัฒนธรรมภาคอีสาน ที่จะนำไปแสดงด้วย
คุณครูณิชารีย์ ซึ่งเป็นญาติกับป้าบุญรอด ท่านได้เล่าให้ฟังว่าทุกอย่างเหมือนจะราบรื่น เพราะ ทางสพฐ. เป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการเดินทางจากสนามบินสุวรรณภูมิ-เฉินตู แก่คณะครู-นักเรียน ซึ่งประกอบด้วยครูผู้นำทีม 2 ท่าน (ครูณิชารีย์ และ ครูประไพ) และนักเรียนอีกสิบกว่าคน...และค่าที่พัก ค่ากิน ทางมหาวิทยาลัยฉงชิ่ง เป็นผู้รับผิดชอบในส่วนนั้น...แต่ทว่าค่าธรรมเนียมต่างๆเช่น หนังสือพาสปอร์ต ค่าเดินทางลงกรุงเทพ ค่าโหลดสัมภาระต่าง และเงิน Pocket money ครูและนักเรียนจะต้องรับผิดชอบเอง...เรื่องเล็กๆน้อยๆเพียงแค่นี้จะไม่ใช่เรอื่งใหญ่โตเลย ถ้าหากคณะนักเรียนเป็นนักเรียนจากโรงเรียนใหญ่ๆ มีเงินเพียงพอในส่วนที่นอกเหนือจาก สพฐ.และทางมหาวิทยาลัยเป็นผู้รับผิดชอบในส่วนนั้น แต่นี่นักเรียนทั้งหมดเป็นนักเรียนในครอบครัวชนบทห่างไกล และมีฐานะยากจน คุณครูณิชารีย์ เล่าให้ฟังว่าเด็กนักเรียนบางคนเกือบจะสูญเสียโอกาสนี้ไป เพียงเพราะผู้ปกครองไม่มีเงินจะให้พวกเขาไปทำพาสปอร์ต และค่าเดินทางลง กทม. ส่วนเงินติดกระเป๋านั้นไม่ต้องพูดถึง...คุณครูและทางโรงเรียนจึงช่วยกันแก้ปัญหาให้กับนักเรียนที่มีขัดสนเรื่องดังกล่าว โดยทางโรงเรียนออกค่าใช้จ่ายในส่วนนั้นเพื่อไม่ให้นักเรียนสูญเสียโอกาส เพราะเด็กนักเรียนแต่ละคนซ้อมหนักมาด้วยกันเป็นเดือน เตรียมเพื่องานนี้โดยเฉพาะ...
เมื่อโอกาสและความฝันของเด็กนักเรียนบ้านนอกกลุ่มหนึ่งได้เป็นจริง ทุกคนมาถึงจุดหมายปลายทางอย่างชื่นมื่น คณะครูและนักเรียนเช๊คอินเข้าที่พัก นั่นคือโลกใหม่ ทัศนะใหม่ โอกาสใหม่ ที่พวกเขาได้มาเจอ คณะครูและนักเรียนจากหนองวัวซอพิทย์ ได้พบปะกับคณะครูและนักเรียนไทยที่เป้นตัวแทนจากอีก 3 ภาค ซึ่งแต่ละโรงเรียนก็ล้วนเป็นโรงเรียนประจำจังหวัด/โรงเรียนดังๆทั้งนั้น...แต่ครูณิชารีย์และครูประไพ ท่านก็ได้ปลอบขวัญให้กำลังใจเด็กๆนักเรียนทุกครั้งในวันซ้อมก่อนขึ้นเวทีจริงๆ ว่าอย่าพึ่งตื่นสนาม ให้รวบรวมสติสมาธิให้ดีเพื่อที่จะทำผลงานให้ออกมาดีและประทับใจเป็นที่สุด
หลังการแสดงของชุดต่างๆในแต่ละภาคเสร็จสิ้นลง การแสดงศิลปะ-วัฒนธรรมของภาคอีสาน เสียงพิณ เสียงซอ เสียงซึง เสียงโปงลาง ประกอบกับท่วงท่าของนางรำ ล้วนทำให้คนดูในฮอลล์ ปรบมือร่วมไปกับการแสดงอันม่วนซื่นโฮแซวในสไตล์ภาคอีสาน เมื่อจบการแสดงคนดูเกือบทั้งฮอลล์ต่างลุกขึ้นยืนปรบมือ (Standing Ovation) อย่างกึกก้อง...นาทีนั้นคุณครูณิชารีย์ เล่าให้ฟังว่าทั้งตัวครูเองและนักเรียนทุกๆคนภูมิใจในความเป็นลูกอีสาน ภูมิในในศิลปะ-วัฒนะธรรมของไทยเป็นอย่างยิ่ง นี่แหละคือรางวัลที่พวกเขาได้รับจากความพยายาม ฝ่าฟัน พากเพียร แม้สิ่งนั้นจะไม่ได้มาง่ายๆเหมือนอย่างที่โปรยด้วยกลีบกุหลาบ
ประสบการณ์อย่างหนึ่งที่คณะครู-นักเรียนหนองวัวซอพิทย์ฯ ได้กลับมาในครั้งนี้ คือการได้ไปเรียนรูโลกใหม่ ทัศนะใหม่ๆ ได้รู้ได้เห็นว่าประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ ที่หลายคนขนานนามว่าเป็นมังกรแห่งเอเชีย มาบัดนี้มังกรตัวนี้ไม่ได้หลับไหลอีกแล้ว
ทางมหาวิทยาลัยฉงชิ่ง ได้นำคณะครู-นักเรียนทั้งหมด ได้ไทศนศึกษา ดูงานตามสถานที่หน่วยงานต่างๆ ให้เด็กๆได้เห็นความเจริญก้าวหน้า และนวัฒตกรรมที่ทันสมัยต่างๆของจีน เช่น แหล่งช็อปปิ้ง (เด็กๆหนองวัวซอพิทย์ก็ได้แต่ไปเดินชมเฉยๆ เพราะแต่ละคนแทบจะไม่มีเงินติดกระเป๋าเลย) พาไปดูโรงงานผลิตรถไฟฟ้าความเร็วสูง โรงงานและนวัฒตกรรมต่างๆ พาไปดูผังเมือง และทัวร์รอบมหาวิทยาลัยเป็นต้น พร้อมกับแนะนำถึงแนวทางในการเข้ามาศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยฉงชิ่งแห่งนี้ การรับสมัคร ทุนการศึกษา และสาขาวิชาต่างๆที่เปิดสอนและเปิดต้อนรับนักเรียนไทยที่สนใจจะมาเรียน ณ ที่แห่งนี้ (เท่าที่คุณครูณิชารีย์เล่าให้ฟังว่า เกณฑ์การรับนักเรียนไทยที่สนใจจะมาเรียน ณ มหาวิทยาลัยแห่งนี้ เพียงทำเกรดให้อยู่ในเกณฑ์ดี พร้อมส่ง Assay จะเป็นภาษาไทย หรือ อังกฤษ หรือ จีน ก็ได้ทั้งนั้น แล้วทางมหาวิทยาลัยจะพิจารณาให้อีกที เมื่อได้รับการพิจารณาแล้ว ค่าใช้จ่ายต่างๆในการศึกษาทางมหาลัยจัดการให้เบ็ดเสร็จ โดยไม่มีภาระผูกพัน นักเรียนจะออกเพียงแค่ค่าเดินทางค่าเครื่องบินเท่านั้น )
ก่อนกลับบ้านคุณครูณิชารีย์ ได้ถามเด็กนักเรียนของท่านว่า...การมาเมืองจีนในครั้งนี้ พวกหนูได้อะไร?
เสียงตอบของเด็กๆนักเรียนบ้านนอกหลายๆคน เท่าที่พอจะรวบรวมได้ เช่น
- "ถึงพวกหนูจะเป้นเด็กบ้านนอก แต่พวกหนูก็ไม่ปิดกั้นโอกาสตัวเองนะคะคุณครู กลับไปโรงเรียนพวกหนูจะตั้งใจเรียน ทำเกรดให้ดี แล้วจะลองเขียน Assay ส่งมายังทางมหาวิทยาลัยฉงชิ่งพิจารณา หลังจากที่พวกหนู จบ ม.6 นะคะ"
- "คุณครูค่ะ ถ้าเกิดหนูมีวาสนาได้มาเรียนที่เมืองจีนจริงๆ พ่อกับแม่หนูคงต้องขายที่นา เพื่อให้ได้เป็นค่าเครื่องบินละค่ะ 555 หนูอยากมีโอกาสนั้นจังเลยค่ะ"
- "ขอบคุณคุณครูที่พาพวกหนูได้มา ณ ตรงนี้ พวกหนูมารู้มาเห็น และมาได้แรงจูงใจดีๆขึ้นมาอีกเยอะเลยค่ะ พวกหนูไม่ได้เป็นกบในกะลากันอีกแล้วค่ะ"
และคุณครูณิชารีย์ ยังสะกิดบอกเด็กๆอีกว่า "ทางมหาวิทยาลัยฉงชิ่ง เขาประทับใจการแสดงของพวกเราเป็นอย่างมากนะ เขา Request เลยว่า ปีหน้าถ้าเป็นไปได้อีก เขาอยากเชิญโรงเรียนของพวกเรามาร่วมงานนี้อีกครั้ง ถ้าปีหน้าได้มาอีกครั้ง ครูอยากให้พวกเราเปิดโอกาสรุ่นน้องๆได้มาเรียนรู้โลกใหม่เหมือนพวกเราบ้างนะ" เด็กๆพยักหน้าน้อมรับด้วยความยินดี
ปล. นี่คือเรื่องเล่าดีๆจากคุณครูณิชารีย์ ญาติของป้าบุญรอดเองนะคะ
ขอบคุณโอกาสดีๆ ที่มอบให้กับน้องๆนักเรียน...โรงเรียนมัธยมบ้านน๊อก บ้านนอก...หนองวัวซอพิทย์ฯ
เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่าเมื่อประมาณปลาย ทางมหาวิทยาลัยแห่งเมืองฉงชิ่ง มลฑลเฉินตู ประเทศจีน ได้จัดงานแสดงศิลปะ-วัฒนธรรมไทย ขึ้นเป็นประจำทุกๆปี โดยในแต่ละปีทางมหาวัทยาลัยจะเสนอเรื่องขอร่วมมือผ่าน สพฐ.ของไทย ให้ส่งทีมคณะนักเรียนนักศึกษา เพื่อให้มาร่วมแสดงศิลปะ-วัฒนธรรมไทย 4 ภาค ณ มหาวิทยาลัยแห่งนี้ และทาง สพฐ. ก็ขอความร่วมมือผ่านมายัง สพฐ. ในแต่ละภูมิภาคอีกทีหนึ่ง
ซึ่งในส่วนของภาคอีสาน ทาง สพฐ. ได้ดำเนินเรื่องผ่านมายัง สำนักงาน สพฐ.เขตอุดรธานี เพื่อให้ดำเนินเลือกสรรโรงเรียนที่จะส่งคณะนักเรียนไปร่วมแสดงงานศิลปะ-วัฒนธรรม ในครั้งนี้...เหนือความคาดหมายยิ่งกว่าอื่นใด เมื่อ สำนักงาน สพฐ.เขตอุดรธานี เลือกโรงเรียนหนองวัวซอพิทยาคม หรือเรียกสั้นๆว่า "หนองวัวซอพิทย์ฯ" โรงเรียนที่ถือว่าอยู่ห่างไกลความเจริญ หรือที่เราๆท่านๆเรียกว่า โรงเรียนบ้านน๊อกบ้านนอก...(คำถามจึงเกิดขึ้นในใจว่า เอ๊ะ!~ ทำไมเขาถึงเลือกโรงเรียนชนบทห่างไกลแบบนี้ไปเป็นตัวแทนประเทศไทย คำตอบจากที่ได้ฟังมาจากคุณครูผู้นำทีมคณะ บอกว่าเป็นเพราะทัศนะของผู้อำนวยการเขตอุดรฯ ที่ต้องการให้โอกาสเด็กนักเรียนในชนบทห่างไกล ที่มีไม่มากเท่าเด็กนักเรียนในโรงเรียนประจำจังหวัด หรือโรงเรียนใหญ่ๆ)
ทำยังไงดีละ เมื่อหนังสือมาล่วงหน้าก่อนการออกเดินทางเพียง 1 เดือน คณะครู-นักเรียนหนองวัวซอพิทย์ จะเตรียมตัวกันอย่างไร เพราะโอกาสแบบนี้มีไม่ได้บ่อยสำหรับโรงเรียนชนบทห่างไกลแบบนี้ ทางโรงเรียนจึงมอบหมายให้คุณครูณิชารีย์ คุณครูประจำภาคภาษอังกฤษ เป็นแม่งานคอยประสานงานและดำเนินการต่างๆให้เบ็ดเสร็จ ทั้งเรื่องของการทำพาสปอร์ตของคณะนักเรียน ติดต่อประสานงานผ่านไปยังทางมหาวิทยาลัย รวมถึงเป็นผู้ฝึกซ้อมการโชว์ศิลปะ-วัฒนธรรมภาคอีสาน ที่จะนำไปแสดงด้วย
คุณครูณิชารีย์ ซึ่งเป็นญาติกับป้าบุญรอด ท่านได้เล่าให้ฟังว่าทุกอย่างเหมือนจะราบรื่น เพราะ ทางสพฐ. เป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการเดินทางจากสนามบินสุวรรณภูมิ-เฉินตู แก่คณะครู-นักเรียน ซึ่งประกอบด้วยครูผู้นำทีม 2 ท่าน (ครูณิชารีย์ และ ครูประไพ) และนักเรียนอีกสิบกว่าคน...และค่าที่พัก ค่ากิน ทางมหาวิทยาลัยฉงชิ่ง เป็นผู้รับผิดชอบในส่วนนั้น...แต่ทว่าค่าธรรมเนียมต่างๆเช่น หนังสือพาสปอร์ต ค่าเดินทางลงกรุงเทพ ค่าโหลดสัมภาระต่าง และเงิน Pocket money ครูและนักเรียนจะต้องรับผิดชอบเอง...เรื่องเล็กๆน้อยๆเพียงแค่นี้จะไม่ใช่เรอื่งใหญ่โตเลย ถ้าหากคณะนักเรียนเป็นนักเรียนจากโรงเรียนใหญ่ๆ มีเงินเพียงพอในส่วนที่นอกเหนือจาก สพฐ.และทางมหาวิทยาลัยเป็นผู้รับผิดชอบในส่วนนั้น แต่นี่นักเรียนทั้งหมดเป็นนักเรียนในครอบครัวชนบทห่างไกล และมีฐานะยากจน คุณครูณิชารีย์ เล่าให้ฟังว่าเด็กนักเรียนบางคนเกือบจะสูญเสียโอกาสนี้ไป เพียงเพราะผู้ปกครองไม่มีเงินจะให้พวกเขาไปทำพาสปอร์ต และค่าเดินทางลง กทม. ส่วนเงินติดกระเป๋านั้นไม่ต้องพูดถึง...คุณครูและทางโรงเรียนจึงช่วยกันแก้ปัญหาให้กับนักเรียนที่มีขัดสนเรื่องดังกล่าว โดยทางโรงเรียนออกค่าใช้จ่ายในส่วนนั้นเพื่อไม่ให้นักเรียนสูญเสียโอกาส เพราะเด็กนักเรียนแต่ละคนซ้อมหนักมาด้วยกันเป็นเดือน เตรียมเพื่องานนี้โดยเฉพาะ...
เมื่อโอกาสและความฝันของเด็กนักเรียนบ้านนอกกลุ่มหนึ่งได้เป็นจริง ทุกคนมาถึงจุดหมายปลายทางอย่างชื่นมื่น คณะครูและนักเรียนเช๊คอินเข้าที่พัก นั่นคือโลกใหม่ ทัศนะใหม่ โอกาสใหม่ ที่พวกเขาได้มาเจอ คณะครูและนักเรียนจากหนองวัวซอพิทย์ ได้พบปะกับคณะครูและนักเรียนไทยที่เป้นตัวแทนจากอีก 3 ภาค ซึ่งแต่ละโรงเรียนก็ล้วนเป็นโรงเรียนประจำจังหวัด/โรงเรียนดังๆทั้งนั้น...แต่ครูณิชารีย์และครูประไพ ท่านก็ได้ปลอบขวัญให้กำลังใจเด็กๆนักเรียนทุกครั้งในวันซ้อมก่อนขึ้นเวทีจริงๆ ว่าอย่าพึ่งตื่นสนาม ให้รวบรวมสติสมาธิให้ดีเพื่อที่จะทำผลงานให้ออกมาดีและประทับใจเป็นที่สุด
หลังการแสดงของชุดต่างๆในแต่ละภาคเสร็จสิ้นลง การแสดงศิลปะ-วัฒนธรรมของภาคอีสาน เสียงพิณ เสียงซอ เสียงซึง เสียงโปงลาง ประกอบกับท่วงท่าของนางรำ ล้วนทำให้คนดูในฮอลล์ ปรบมือร่วมไปกับการแสดงอันม่วนซื่นโฮแซวในสไตล์ภาคอีสาน เมื่อจบการแสดงคนดูเกือบทั้งฮอลล์ต่างลุกขึ้นยืนปรบมือ (Standing Ovation) อย่างกึกก้อง...นาทีนั้นคุณครูณิชารีย์ เล่าให้ฟังว่าทั้งตัวครูเองและนักเรียนทุกๆคนภูมิใจในความเป็นลูกอีสาน ภูมิในในศิลปะ-วัฒนะธรรมของไทยเป็นอย่างยิ่ง นี่แหละคือรางวัลที่พวกเขาได้รับจากความพยายาม ฝ่าฟัน พากเพียร แม้สิ่งนั้นจะไม่ได้มาง่ายๆเหมือนอย่างที่โปรยด้วยกลีบกุหลาบ
ประสบการณ์อย่างหนึ่งที่คณะครู-นักเรียนหนองวัวซอพิทย์ฯ ได้กลับมาในครั้งนี้ คือการได้ไปเรียนรูโลกใหม่ ทัศนะใหม่ๆ ได้รู้ได้เห็นว่าประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ ที่หลายคนขนานนามว่าเป็นมังกรแห่งเอเชีย มาบัดนี้มังกรตัวนี้ไม่ได้หลับไหลอีกแล้ว
ทางมหาวิทยาลัยฉงชิ่ง ได้นำคณะครู-นักเรียนทั้งหมด ได้ไทศนศึกษา ดูงานตามสถานที่หน่วยงานต่างๆ ให้เด็กๆได้เห็นความเจริญก้าวหน้า และนวัฒตกรรมที่ทันสมัยต่างๆของจีน เช่น แหล่งช็อปปิ้ง (เด็กๆหนองวัวซอพิทย์ก็ได้แต่ไปเดินชมเฉยๆ เพราะแต่ละคนแทบจะไม่มีเงินติดกระเป๋าเลย) พาไปดูโรงงานผลิตรถไฟฟ้าความเร็วสูง โรงงานและนวัฒตกรรมต่างๆ พาไปดูผังเมือง และทัวร์รอบมหาวิทยาลัยเป็นต้น พร้อมกับแนะนำถึงแนวทางในการเข้ามาศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยฉงชิ่งแห่งนี้ การรับสมัคร ทุนการศึกษา และสาขาวิชาต่างๆที่เปิดสอนและเปิดต้อนรับนักเรียนไทยที่สนใจจะมาเรียน ณ ที่แห่งนี้ (เท่าที่คุณครูณิชารีย์เล่าให้ฟังว่า เกณฑ์การรับนักเรียนไทยที่สนใจจะมาเรียน ณ มหาวิทยาลัยแห่งนี้ เพียงทำเกรดให้อยู่ในเกณฑ์ดี พร้อมส่ง Assay จะเป็นภาษาไทย หรือ อังกฤษ หรือ จีน ก็ได้ทั้งนั้น แล้วทางมหาวิทยาลัยจะพิจารณาให้อีกที เมื่อได้รับการพิจารณาแล้ว ค่าใช้จ่ายต่างๆในการศึกษาทางมหาลัยจัดการให้เบ็ดเสร็จ โดยไม่มีภาระผูกพัน นักเรียนจะออกเพียงแค่ค่าเดินทางค่าเครื่องบินเท่านั้น )
ก่อนกลับบ้านคุณครูณิชารีย์ ได้ถามเด็กนักเรียนของท่านว่า...การมาเมืองจีนในครั้งนี้ พวกหนูได้อะไร?
เสียงตอบของเด็กๆนักเรียนบ้านนอกหลายๆคน เท่าที่พอจะรวบรวมได้ เช่น
- "ถึงพวกหนูจะเป้นเด็กบ้านนอก แต่พวกหนูก็ไม่ปิดกั้นโอกาสตัวเองนะคะคุณครู กลับไปโรงเรียนพวกหนูจะตั้งใจเรียน ทำเกรดให้ดี แล้วจะลองเขียน Assay ส่งมายังทางมหาวิทยาลัยฉงชิ่งพิจารณา หลังจากที่พวกหนู จบ ม.6 นะคะ"
- "คุณครูค่ะ ถ้าเกิดหนูมีวาสนาได้มาเรียนที่เมืองจีนจริงๆ พ่อกับแม่หนูคงต้องขายที่นา เพื่อให้ได้เป็นค่าเครื่องบินละค่ะ 555 หนูอยากมีโอกาสนั้นจังเลยค่ะ"
- "ขอบคุณคุณครูที่พาพวกหนูได้มา ณ ตรงนี้ พวกหนูมารู้มาเห็น และมาได้แรงจูงใจดีๆขึ้นมาอีกเยอะเลยค่ะ พวกหนูไม่ได้เป็นกบในกะลากันอีกแล้วค่ะ"
และคุณครูณิชารีย์ ยังสะกิดบอกเด็กๆอีกว่า "ทางมหาวิทยาลัยฉงชิ่ง เขาประทับใจการแสดงของพวกเราเป็นอย่างมากนะ เขา Request เลยว่า ปีหน้าถ้าเป็นไปได้อีก เขาอยากเชิญโรงเรียนของพวกเรามาร่วมงานนี้อีกครั้ง ถ้าปีหน้าได้มาอีกครั้ง ครูอยากให้พวกเราเปิดโอกาสรุ่นน้องๆได้มาเรียนรู้โลกใหม่เหมือนพวกเราบ้างนะ" เด็กๆพยักหน้าน้อมรับด้วยความยินดี
ปล. นี่คือเรื่องเล่าดีๆจากคุณครูณิชารีย์ ญาติของป้าบุญรอดเองนะคะ