*****พอดีกระทู้เก่ามีปัญหานิดนึงครับ เลยขอตั้งใหม่ละกัน*****
คือสิ่งที่ผมถามต่อไปนี้อยากจะลองฟังความคิดเห็นครับ ถามว่าซีเรียสมั้ยก็นิดหน่อยครับ
คือผมมีเพื่อนสนิทอยู่ 2 แบบ ครับ
แบบ 1 (เป็นทอม) สมมุติชื่อ A ละกัน คนนี้สนิทตั้งแต่ ม.1 ครับ วันแรกที่ผมเข้ามา รร. แบบไม่มีใครอยู่ข้างเราเลยครับ จนวันนึงเพื่อนคนนี้ก็มาคุยกับผมเฉยเลยครับ ในขณะที่คนอื่นก็นิ่งใส่ หรือแบบไม่มาคุยกับผม แถมเพื่อนคนนี้คุยถูกคอมากครับจนสนิทกันครับ มีปัญหาอะไรกันก็ช่วยเหลือกันตลอดครับ เพื่อนใช้งานนิดหน่อยก็ทำให้อยู่ครับ(เกือบๆเบ้แหะ) บางทีผมก็เหนื่อยเหมือนกันอยากด่าอยากบ่นแต่สุดท้ายก่็ไม่ได้คิดไรมากเนอะก็เพื่อนเราอะ ทำแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก แถมเหมือนเขาก็แคร์ผมเหมือนกัน(อันนี้เขาก็เคยบอก) ผมเลยคิดว่าเพื่อนนี้น่าจะเป็นเพื่อนสนิทของเราที่ดีตลอดไปครับ และมันก็สอนว่าความเป็นเพื่อนสนิทที่แท้จริงเป็นไง ทำให้ผมรู้ว่าเพื่อนที่ดีจริงๆ มันต้องเป็นแบบคนนี้ครับ แต่ระยะเวลาผ่านไป เพื่อนคนนี้ก็บ้าเรื่องความรักมากครับ เมื่อก่อนผมก็ให้คำปรึกษาได้ครับ แต่พอเวลาผ่านไปเรื่อยๆผมก็มีเรื่องเครียดหลายเรื่องผ่านเข้ามาครับ ที่เยอะที่สุดก็เรื่องตัวเองนี่แหละครับ จนทะเลาะกันบ่อยและไม่ค่อยคุยกันเท่าไรครับ แต่ก็ยังเป็นเพื่อนสนิทอยู่นะ ยังดูแลกันเหมือนเดิมครับแต่แค่อาจจะคุยในเรื่องบางเรื่องไม่ได้เท่านั้นเองครับ และเหมือนมันก็จะเหงาครับไม่ได้อยู่มหาลัยเดียวกัน ผมก็บอกไปว่า เดี๋ยวจะพยายามโทรไปหา ไม่ก็ LINE ไป ไม่ต้องห่วงครับ จบ......
แบบ 2 (เป็นผู้ชาย) สมมุติชื่อ B ละกัน คนนี้รู้จักมันมาตั้งแต่ ม.4 ครับ แต่เคยได้ยินชื่อตั้งแต่ ม.ต้นแล้วครับ คนนี้เก่งคอมมาก(ไปแข่งคอมอะไรก็เยอะครับ แถมชนะด้วยครับ) ผมเองก็ชอบคอมมากเหมือนกัน แต่ตอนนั้นช่วง ม.3-4 ผมกำลังหมกมุ่นสอบเข้า รร.เตรียมทหารมากเลยครับ ทำให้ผมนั้นต้องตัดใจจากทางคอมทิ้งไปครับ จนกระทั่งถึงช่วงนึงที่รู้แล้วว่าเตรียมทหารคงไม่เหมาะสำหรับผม ก็เลยขอแม่ไม่สอบเป็นปีที่ 3ครับ เพื่อนคนนี้ก็มาคุยเรื่องคอมเรื่อยๆจนทำให้ผมกลับมาชอบคอมอีกครั้งครับ จากที่กำลังจะตัดใจครับ ความรู้คอมตอนนั้นก็เริ่มลืมไปบ้างแล้วครับ และหลังจากนั้นก็พยายามดูและศึกษาว่ามันทำยังไงถึงประสบความสำเร็จด้านนี้อะครับ เพราะช่วงม.ต้น ผมไม่ค่อยรู้ว่ามันมีการแข่งขันพวกนี้ด้วยเลย NLC ก็ไม่รู้จักด้วยครับ เพื่อนที่ชอบคอมก็ไม่มีครับ แถมทางพ่อแม่เรา ก็เหมือนประมาณว่าไม่สนับสนุนทางด้านนี้สักเท่าไรครับ เลยเป็นอุปสรรคหลายอย่างเลยครับ แต่ไปๆมาๆก็กลายเป็นเพื่อนสนิทเลยครับ เพราะจากที่คุยกับแบบไม่ค่อยรู้จัก ก็เริ่มแหย่กันแล้วครับ ประมาณเพื่อน A ครับ เพื่อนคนนี้ก็เคยทะเลาะกับ A มาด้วยนะครับ แต่ก็หายกันไปแล้วแต่เวลามีเรื่องไรคุย A ก็จะไม่ค่อยคุยกับเพื่อนคนนี้สักเท่าไรครับ จะคุยกับผมซะมากกว่า
ระยะเวลาผ่านไปมันก็เริ่มจะเหมือนห่างนิดๆจนกระทั่งมันมีแฟนครับ คือมันก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีนะครับ แต่ที่แย่ก็คือเวลาผมมีปัญหาที่ต้องให้เพื่อน B คนนี้ช่วยจริงๆครับ บางครั้งเพื่อน A ก็ช่วยไม่ได้ครับ เพื่อน B ก็มักจะบอกไม่ว่างครับ บอกว่าติดคุยกับแฟนบ้างครับ ตรงนี้เข้าใจครับ แต่ปัญหาของเพื่อนก็น่าจะมาช่วยเสียเวลาแก้สักเล็กน้อยครับเพราะผมกวนเวลาไม่กี่นาทีครับแล้วเผลอๆผมจะขอโทษมันด้วยซ้ำ ตรงนี้เราก็แอบน้อยใจนะครับ แต่สุดท้ายผมก็เฉยๆไม่ได้คิดอะไรมากครับ แล้วก็ปล่อยไป แล้วก็มีอีกเหตุการณ์นึงครับ ตรงนี้แอบเคืองนิดนึงครับ คือผมจะไปขอความช่วยเหลืองานมันนิดนึงครับ ตอนนั้นผมไม่รู้ว่ามันทะเลาะกับแฟนแล้วรอให้แฟนมาง้อ ผมไปถามมัน มันก็ตะโกนใส่ผมว่า "อย่ามายุ่งกับกู กูอยากอยู่คนเดียว" ตอนนั้นผมก็อยากต่อยมันนะเพราะผมก็เครียดในระดับนึงเหมือนกัน แต่พอคิดอีกทีมันก็เพื่อนเราแล้วมันก็คงมีปัญหากับแฟนก็เลยไม่คิดไรมากครับ แต่พอกลับคิดอีกทีคือ อะไรวะ มุงจะไม่มีเวลาให้เพื่อนสักนิดเลยหรอวะถึงมุงจะมีแฟนแล้วอะ ทะเลาะกับแฟนก็เถอะ เพื่อนขอความช่วยเหลือนิดนึงไม่ได้หรือไง เวลามันทะเลาะกับแฟนบางครั้ง กูก็ให้คำปรึกษานะ ไม่แพ้กับเพื่อน A เลย แถมตอนนี้ผมก็อาจจะมีสิทธิ์ที่จะได้เรียนมหาลัยเดียวกับมันครับ(เพราะคิดว่าไปสอบที่อื่นคงไม่น่ารอด พอดีติดที่เดียวกับมันด้วย คณะเดียวกันอีก) ก็เลยคิดว่าจะสนิทเหมือนเดิมหรือเปล่า เวลาทำงานหรือ project ที่มหาลัย มันจะเป็นอย่างนี้มั้ย จบ.............
เรื่องยาวไปหน่อยขออภัยครับ แต่นี่เขียนจากความรู้สึกครับ
คืออยากจะถามเพื่อนในโลกออนไลน์ครับว่า จากที่ผมเล่ามาครับ เพื่อนทั้ง 2 แบบนี้เราควรแคร์เพื่อนแบบไหนมากกว่ากันครับ หรืออยากจะ comment ว่าหาเพื่อนใหม่เถอะ หรือผมคิดมากไปเอง ทำไม่ถูก อะไร ยังไง ก็ได้เลยครับ
เราควรจะแคร์เพื่อนแบบไหนมากกว่ากันครับ (กระทู้ใหม่)
คือสิ่งที่ผมถามต่อไปนี้อยากจะลองฟังความคิดเห็นครับ ถามว่าซีเรียสมั้ยก็นิดหน่อยครับ
คือผมมีเพื่อนสนิทอยู่ 2 แบบ ครับ
แบบ 1 (เป็นทอม) สมมุติชื่อ A ละกัน คนนี้สนิทตั้งแต่ ม.1 ครับ วันแรกที่ผมเข้ามา รร. แบบไม่มีใครอยู่ข้างเราเลยครับ จนวันนึงเพื่อนคนนี้ก็มาคุยกับผมเฉยเลยครับ ในขณะที่คนอื่นก็นิ่งใส่ หรือแบบไม่มาคุยกับผม แถมเพื่อนคนนี้คุยถูกคอมากครับจนสนิทกันครับ มีปัญหาอะไรกันก็ช่วยเหลือกันตลอดครับ เพื่อนใช้งานนิดหน่อยก็ทำให้อยู่ครับ(เกือบๆเบ้แหะ) บางทีผมก็เหนื่อยเหมือนกันอยากด่าอยากบ่นแต่สุดท้ายก่็ไม่ได้คิดไรมากเนอะก็เพื่อนเราอะ ทำแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก แถมเหมือนเขาก็แคร์ผมเหมือนกัน(อันนี้เขาก็เคยบอก) ผมเลยคิดว่าเพื่อนนี้น่าจะเป็นเพื่อนสนิทของเราที่ดีตลอดไปครับ และมันก็สอนว่าความเป็นเพื่อนสนิทที่แท้จริงเป็นไง ทำให้ผมรู้ว่าเพื่อนที่ดีจริงๆ มันต้องเป็นแบบคนนี้ครับ แต่ระยะเวลาผ่านไป เพื่อนคนนี้ก็บ้าเรื่องความรักมากครับ เมื่อก่อนผมก็ให้คำปรึกษาได้ครับ แต่พอเวลาผ่านไปเรื่อยๆผมก็มีเรื่องเครียดหลายเรื่องผ่านเข้ามาครับ ที่เยอะที่สุดก็เรื่องตัวเองนี่แหละครับ จนทะเลาะกันบ่อยและไม่ค่อยคุยกันเท่าไรครับ แต่ก็ยังเป็นเพื่อนสนิทอยู่นะ ยังดูแลกันเหมือนเดิมครับแต่แค่อาจจะคุยในเรื่องบางเรื่องไม่ได้เท่านั้นเองครับ และเหมือนมันก็จะเหงาครับไม่ได้อยู่มหาลัยเดียวกัน ผมก็บอกไปว่า เดี๋ยวจะพยายามโทรไปหา ไม่ก็ LINE ไป ไม่ต้องห่วงครับ จบ......
แบบ 2 (เป็นผู้ชาย) สมมุติชื่อ B ละกัน คนนี้รู้จักมันมาตั้งแต่ ม.4 ครับ แต่เคยได้ยินชื่อตั้งแต่ ม.ต้นแล้วครับ คนนี้เก่งคอมมาก(ไปแข่งคอมอะไรก็เยอะครับ แถมชนะด้วยครับ) ผมเองก็ชอบคอมมากเหมือนกัน แต่ตอนนั้นช่วง ม.3-4 ผมกำลังหมกมุ่นสอบเข้า รร.เตรียมทหารมากเลยครับ ทำให้ผมนั้นต้องตัดใจจากทางคอมทิ้งไปครับ จนกระทั่งถึงช่วงนึงที่รู้แล้วว่าเตรียมทหารคงไม่เหมาะสำหรับผม ก็เลยขอแม่ไม่สอบเป็นปีที่ 3ครับ เพื่อนคนนี้ก็มาคุยเรื่องคอมเรื่อยๆจนทำให้ผมกลับมาชอบคอมอีกครั้งครับ จากที่กำลังจะตัดใจครับ ความรู้คอมตอนนั้นก็เริ่มลืมไปบ้างแล้วครับ และหลังจากนั้นก็พยายามดูและศึกษาว่ามันทำยังไงถึงประสบความสำเร็จด้านนี้อะครับ เพราะช่วงม.ต้น ผมไม่ค่อยรู้ว่ามันมีการแข่งขันพวกนี้ด้วยเลย NLC ก็ไม่รู้จักด้วยครับ เพื่อนที่ชอบคอมก็ไม่มีครับ แถมทางพ่อแม่เรา ก็เหมือนประมาณว่าไม่สนับสนุนทางด้านนี้สักเท่าไรครับ เลยเป็นอุปสรรคหลายอย่างเลยครับ แต่ไปๆมาๆก็กลายเป็นเพื่อนสนิทเลยครับ เพราะจากที่คุยกับแบบไม่ค่อยรู้จัก ก็เริ่มแหย่กันแล้วครับ ประมาณเพื่อน A ครับ เพื่อนคนนี้ก็เคยทะเลาะกับ A มาด้วยนะครับ แต่ก็หายกันไปแล้วแต่เวลามีเรื่องไรคุย A ก็จะไม่ค่อยคุยกับเพื่อนคนนี้สักเท่าไรครับ จะคุยกับผมซะมากกว่า
ระยะเวลาผ่านไปมันก็เริ่มจะเหมือนห่างนิดๆจนกระทั่งมันมีแฟนครับ คือมันก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีนะครับ แต่ที่แย่ก็คือเวลาผมมีปัญหาที่ต้องให้เพื่อน B คนนี้ช่วยจริงๆครับ บางครั้งเพื่อน A ก็ช่วยไม่ได้ครับ เพื่อน B ก็มักจะบอกไม่ว่างครับ บอกว่าติดคุยกับแฟนบ้างครับ ตรงนี้เข้าใจครับ แต่ปัญหาของเพื่อนก็น่าจะมาช่วยเสียเวลาแก้สักเล็กน้อยครับเพราะผมกวนเวลาไม่กี่นาทีครับแล้วเผลอๆผมจะขอโทษมันด้วยซ้ำ ตรงนี้เราก็แอบน้อยใจนะครับ แต่สุดท้ายผมก็เฉยๆไม่ได้คิดอะไรมากครับ แล้วก็ปล่อยไป แล้วก็มีอีกเหตุการณ์นึงครับ ตรงนี้แอบเคืองนิดนึงครับ คือผมจะไปขอความช่วยเหลืองานมันนิดนึงครับ ตอนนั้นผมไม่รู้ว่ามันทะเลาะกับแฟนแล้วรอให้แฟนมาง้อ ผมไปถามมัน มันก็ตะโกนใส่ผมว่า "อย่ามายุ่งกับกู กูอยากอยู่คนเดียว" ตอนนั้นผมก็อยากต่อยมันนะเพราะผมก็เครียดในระดับนึงเหมือนกัน แต่พอคิดอีกทีมันก็เพื่อนเราแล้วมันก็คงมีปัญหากับแฟนก็เลยไม่คิดไรมากครับ แต่พอกลับคิดอีกทีคือ อะไรวะ มุงจะไม่มีเวลาให้เพื่อนสักนิดเลยหรอวะถึงมุงจะมีแฟนแล้วอะ ทะเลาะกับแฟนก็เถอะ เพื่อนขอความช่วยเหลือนิดนึงไม่ได้หรือไง เวลามันทะเลาะกับแฟนบางครั้ง กูก็ให้คำปรึกษานะ ไม่แพ้กับเพื่อน A เลย แถมตอนนี้ผมก็อาจจะมีสิทธิ์ที่จะได้เรียนมหาลัยเดียวกับมันครับ(เพราะคิดว่าไปสอบที่อื่นคงไม่น่ารอด พอดีติดที่เดียวกับมันด้วย คณะเดียวกันอีก) ก็เลยคิดว่าจะสนิทเหมือนเดิมหรือเปล่า เวลาทำงานหรือ project ที่มหาลัย มันจะเป็นอย่างนี้มั้ย จบ.............
เรื่องยาวไปหน่อยขออภัยครับ แต่นี่เขียนจากความรู้สึกครับ
คืออยากจะถามเพื่อนในโลกออนไลน์ครับว่า จากที่ผมเล่ามาครับ เพื่อนทั้ง 2 แบบนี้เราควรแคร์เพื่อนแบบไหนมากกว่ากันครับ หรืออยากจะ comment ว่าหาเพื่อนใหม่เถอะ หรือผมคิดมากไปเอง ทำไม่ถูก อะไร ยังไง ก็ได้เลยครับ