หลังจากเรียนจบปี 55 ผมก็กะจะพักชิลล์ๆ สัก 2-3 เดือน รอหางานไปพลางๆ ช่วงรับปริญญา แต่เผอิญดันไปติดเกมออนไลน์เกมนึงเข้าครับ ตอนนั้นจำได้เลยว่าวันๆ ไม่ทำอะไร เล่นมันแต่เกมนี่ล่ะ ที่บ้านก็ยังไม่ว่าอะไรมากเพราะเพิ่งเรียนจบครับ แต่ไปๆ มาๆ รับปริญญาก็แล้ว ก็ยังไม่มีงาน(จริงๆ ไม่หาด้วย 555)
มาเริ่มทำงานก็ปีที่แล้ว เกือบครบรอบที่น้องอีกรุ่นเรียนจบ แต่ก็ไม่เป็นไร ยังชิลล์อยู่ ทำงานมาได้สักพักก็ไม่ชอบอีก แต่ตอนนี้เล็งเห็นแล้วว่าเราอยากทำอะไร บวกกับที่ทำงานมีปัญญาเยอะ โดนด่า หน.ก็เลียเก่ง เอาดีเข้าตัว (คือคนในออฟฟิศไม่มีใครคุยกะเขาเลย แต่ผมเป็นลูกน้องเค้าโดยตรงก็ต้องคุยกันเรื่องงานบ้าง) สุดท้ายอึดอัด ออกดีกว่า เลยออกจากงานมาเมื่อสิ้นปีที่แล้ว ออกมาหาลู่ทางของตัวเอง
ทีนี้ สิ่งที่ผมทำมันต้องใช้เวลา และไม่ได้รายได้ในทันที (ขออนุญาตอุบไว้นะครับว่าทำอะไร ถ้าบอกไปเดี๋ยวเพื่อนอาจจะรู้กันหมดว่าเป็นผม) ขณะเดียวกัน เพื่อนในกลุ่มสมัยมหาวิทยาลัยก็ทยอยได้ดิบได้ดีกันเรื่อยๆ ได้ไปเที่ยวต่างประเทศกันเป็นว่าเล่น อีกคนก็เงินเดือนสูงปรี๊ด อีกคนสอบชิงทุนได้ อีกคนที่เคยขอทุนด้วยกันตอนมหาลัย ก็หาลู่ทางจนเปิดบริษัทของตัวเองแล้ว แม้แต่เพื่อนที่เรียนไม่ค่อยเก่ง ตอนเรียนผมจะคอยช่วยตลอด แต่มันหน้าตาดี สูง หล่อ ขาว ตอนนี้ก็ไปเป็นสจ๊วตละ
เรานัดเจอกันเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ทุกคนก็เม้ามอยเฮฮากันดี (ในกลุ่มมีทั้งชาย หญิง) คือไม่มีใครมานั่งพูดหรอกนะว่าเนี่ย ชั้นได้เงินเดือนเท่านี้ล่ะๆ เราไม่เคยอวดกันครับ แต่ละคนก็มีปัญหาการทำงานนะ โดนแย่งงานเอาหน้าบ้าง โดนโยนความผิดบ้าง เราก็ให้กำลังใจซึ่งกันและกัน บางคนก็ถามผมว่าตอนนี้ผมเป็นไงบ้าง ไปถึงไหนแล้ว สู้ๆ นะ แต่ผมเองนี่แหละที่เริ่มรู้สึกด้อยกว่าคนอื่น เหมือนเราหยุดอยู่กับที่ในขณะที่คนอื่นเขานำหน้าไปไกล
ส่วนหนึ่งก็ยอมรับในความขี้เกียจของตัวเอง และติดเกม เสียเวลาไปปีนึง ตอนนี้พยายามคิดในแง่ดีว่า อย่างน้อยเราก็เห็นเส้นทางของเราแล้วว่าเราจะทำอะไรต่อไป ถึงตอนนี้มันจะขรุขระนิดหน่อย ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่ในปีนี้แหละ มันต้องสำเร็จแน่ๆ ถ้าเรายังตั้งใจ และไม่ถอดใจซะก่อน
พูดง่ายๆ คือรู้ว่าตัวเองจะทำอะไร แต่เส้นทางมันยาวไกล เดินมาไม่รู้ถึงครึ่งทางรึยังแต่มันเริ่มท้อ เพราะเห็นคนอื่นไปได้เร็วกว่า ถึงจะรู้ว่ามันคนละทางกันก็เถอะ ก็อดคิดไม่ได้
ยังไงขอใช้เวลาปีนี้พิสูจน์ตัวเองสักปี ถ้าไม่ไหว ไปไม่รอด ก็จะกลับเข้าสู่วิถีมนุษย์เงินเดือนอีกครั้ง และเรียนต่อ หาลู่ทางอื่นต่อไป
ขอบคุณที่รับฟังนะครับ^^
เครียดจังเลย จบมา 2 ปีแล้ว เพื่อนๆ คนอื่นได้ดิบได้ดีกันหมดเหลือแต่เรา T_T
มาเริ่มทำงานก็ปีที่แล้ว เกือบครบรอบที่น้องอีกรุ่นเรียนจบ แต่ก็ไม่เป็นไร ยังชิลล์อยู่ ทำงานมาได้สักพักก็ไม่ชอบอีก แต่ตอนนี้เล็งเห็นแล้วว่าเราอยากทำอะไร บวกกับที่ทำงานมีปัญญาเยอะ โดนด่า หน.ก็เลียเก่ง เอาดีเข้าตัว (คือคนในออฟฟิศไม่มีใครคุยกะเขาเลย แต่ผมเป็นลูกน้องเค้าโดยตรงก็ต้องคุยกันเรื่องงานบ้าง) สุดท้ายอึดอัด ออกดีกว่า เลยออกจากงานมาเมื่อสิ้นปีที่แล้ว ออกมาหาลู่ทางของตัวเอง
ทีนี้ สิ่งที่ผมทำมันต้องใช้เวลา และไม่ได้รายได้ในทันที (ขออนุญาตอุบไว้นะครับว่าทำอะไร ถ้าบอกไปเดี๋ยวเพื่อนอาจจะรู้กันหมดว่าเป็นผม) ขณะเดียวกัน เพื่อนในกลุ่มสมัยมหาวิทยาลัยก็ทยอยได้ดิบได้ดีกันเรื่อยๆ ได้ไปเที่ยวต่างประเทศกันเป็นว่าเล่น อีกคนก็เงินเดือนสูงปรี๊ด อีกคนสอบชิงทุนได้ อีกคนที่เคยขอทุนด้วยกันตอนมหาลัย ก็หาลู่ทางจนเปิดบริษัทของตัวเองแล้ว แม้แต่เพื่อนที่เรียนไม่ค่อยเก่ง ตอนเรียนผมจะคอยช่วยตลอด แต่มันหน้าตาดี สูง หล่อ ขาว ตอนนี้ก็ไปเป็นสจ๊วตละ
เรานัดเจอกันเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ทุกคนก็เม้ามอยเฮฮากันดี (ในกลุ่มมีทั้งชาย หญิง) คือไม่มีใครมานั่งพูดหรอกนะว่าเนี่ย ชั้นได้เงินเดือนเท่านี้ล่ะๆ เราไม่เคยอวดกันครับ แต่ละคนก็มีปัญหาการทำงานนะ โดนแย่งงานเอาหน้าบ้าง โดนโยนความผิดบ้าง เราก็ให้กำลังใจซึ่งกันและกัน บางคนก็ถามผมว่าตอนนี้ผมเป็นไงบ้าง ไปถึงไหนแล้ว สู้ๆ นะ แต่ผมเองนี่แหละที่เริ่มรู้สึกด้อยกว่าคนอื่น เหมือนเราหยุดอยู่กับที่ในขณะที่คนอื่นเขานำหน้าไปไกล
ส่วนหนึ่งก็ยอมรับในความขี้เกียจของตัวเอง และติดเกม เสียเวลาไปปีนึง ตอนนี้พยายามคิดในแง่ดีว่า อย่างน้อยเราก็เห็นเส้นทางของเราแล้วว่าเราจะทำอะไรต่อไป ถึงตอนนี้มันจะขรุขระนิดหน่อย ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่ในปีนี้แหละ มันต้องสำเร็จแน่ๆ ถ้าเรายังตั้งใจ และไม่ถอดใจซะก่อน
พูดง่ายๆ คือรู้ว่าตัวเองจะทำอะไร แต่เส้นทางมันยาวไกล เดินมาไม่รู้ถึงครึ่งทางรึยังแต่มันเริ่มท้อ เพราะเห็นคนอื่นไปได้เร็วกว่า ถึงจะรู้ว่ามันคนละทางกันก็เถอะ ก็อดคิดไม่ได้
ยังไงขอใช้เวลาปีนี้พิสูจน์ตัวเองสักปี ถ้าไม่ไหว ไปไม่รอด ก็จะกลับเข้าสู่วิถีมนุษย์เงินเดือนอีกครั้ง และเรียนต่อ หาลู่ทางอื่นต่อไป
ขอบคุณที่รับฟังนะครับ^^