ผมควรตัดใจดีรึเปล่า

เมื่อประมาณ เกือบหนึ่งปีที่ผ่านมาผมได้มีโอกาสรู้จักกับผู้ชายคนนึงในโลกออนไลน์ จุดประสงค์คือทั้งผมและเขาต้องการหาเพื่อนเที่ยว เขามีอายุแล้วราว 28 เรียนจบละมีบ้านอยู่ที่เชียงใหม่ มาเที่ยวส่งกรานต์ที่เชียงใหม่เราเจอกันวันที่ 13 เมษา ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ผมหลงรักเลยเพราะแมนดีนิสัยคล้ายๆกันแต่เขานั้นออกจะเข้าใจยากสักหน่อย (มันฉลาดและเก่ง) เขาเป็นคนที่เมาแล้วรั่วมากเหมือนอดอยากจากการเที่ยวมานาน ไม่ทราบเหมือนกันว่าอยู่กรุงเทพไม่เคยเที่ยวหรืออย่างไร แม้มันจะเสียเรื่องรั่วแต่ผมประทับใจมากที่เขามีความเป็นสุภาพบุรุษและ ดูลึกๆแล้วเขาเป็นคนที่จิตใจดี มากกว่าเด็กแว๊นซ์อย่างผม ทำให้ผมเอ่ยปากขอคบเขาก่อน แต่เขาปฏิเสธเป็นมาโดยตลอด แล้วขอเป็นพี่น้องและบอกว่าเขาชอบคบผู้ใหญ่ ไม่คบเด็กเพราะเด็กมีความรักแบบครอบครอง เขาไม่ชอบ แต่ชอบคนทำงานแล้ว มีความคิดเป็นผู้ใหญ่ พูดง่ายๆคือมีการมีงานทำ ฐานะต้องเทียบเขาได้ตามระดับการศึกษา พร้อมทั้งสารภาพว่าตัวเขามากมาตั้งแต่ต้น ผมก็บอกไปแล้วถ้าไม่เป็นแฟนก็คงทำใจเป็นเพื่อนไม่ได้หรอกช่วยให้โอกาสได้มั๊ย เขาก็เหมือนจะสงสารมั้งเลยลองให้โอกาส ต่อมาผมติดต่อเขาเรื่อยซึ่งยอมรับว่าหลงมาก แต่เข้าเหมือนจะสร้างกำแพงไว้หนามากเช่นกัน คือก็คงมีแฟนอยู่แล้ว ผมพยายามเปลี่ยนตัวเองเป็นผู้ใหญ่เรื่อยมา พร้อมทั้งพยายามทำตามที่เขาบอก ผมเป็นห่วงเป็นห่วงเป็นใยมากเพราะเที่ยวด้วยกันบ่อยเวลาเจอหน้ามันมีความสุขมาก ผมยังดันทุรังต่อ คือมันชอบมันรักไปแล้วหลายคนคงเข้าใจว่ามันคงถอนใจยาก แรกๆเขาก็ไม่ตอบเฟสตอบไลน์เท่าไร พอช่วงหลังๆเขากลับมาอยู่เชียงใหม่มันก็เลยทำให้เราสนิทกันมากขึ้นกว่าเดิม แต่ก็นะก็ยังกั๊กๆอยู่ ผมเกือบถอดใจแล้วตอนนั้นยอมรับเลยว่ามันเป็นคนที่เข้าใจยากคบแล้วเหนื่อย เถียง ไรไม่ได้เลย เลยต้องปิดปากสนิทเวลาอยู่ด้วยกัน เพราะกลัวพูดอะไร ทำอะไร แสดงปฏิกิริยาอะไรออกไปเขาจะไม่ให้โอกาสเรา ดูท่าทางเขาจะเบื่อผมมากเพราะผมไม่ได้เฮฮาเหมือนตอนเจอเขาแรกๆ ผมรู้ตัวเลยพยายามจะตัดใจ และหายๆไปทำให้เขาเกือบไปคบคนอื่น โดยการหาเพื่อนเที่ยวในโลกออนไลน์อื่นๆ ผมก็ไปด้วยนะ ทีนี้หละได้เห็นความ จริงๆก ได้เห็นพฤติกรรมตอนเขาเมาแล้วมันเสียใจเสียความรู้สึกมาก มันนึกว่าจะจีบใครมันดิ่งเข้าไป โดยไม่ค่อยเกรงใจผมเลยทั้งๆที่ก็น่าจะรู้ว่าผมเนี่ยรักมัน ผมก็เลยงอลกลับก่อนบ้างออกไปรอหน้าผับหน้าบาร์บ้างคือมันทำอะไรไม่ได้เลยพูดก็ไม่ได้เพราะเขาไม่ตกลงเป็นเป็นแฟนเรา ช่วงนั้นเยอะเกินยอมรับเลย แต่เขาไม่ทราบอะไรเลยว่าผมคิดกับเขาจริงๆจังๆแค่ไหน เขาก็ดีนะพยายามมาง้อ แถมวันเกิดผมยังมีเค้กมาเซอไพรท์ให้ ซื้อของขวัญวันคริสมาสให้ ผมดีใจตัวลอยเลย ทั้งชีวิตไม่มีใครมาทำให้แต่ก็ดีใจได้แปปเดียว(เขาก็บอกว่าเขาก็ทำแบบนี้กับทุกคน) และยังมาหาที่ห้องบ้าง คือตอนแรกเกือบตัดใจไปแล้วเมื่อเห็นอะไรๆหลายอย่าง เพื่อนผมก็เตือนว่ามันอันตรายมาก แต่ผมไม่เชื่อพอเขาง้อก็ใจอ่อน ก็ยังไปไหนมาไหนด้วยกันเรื่อยมาตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือความรู้สึกผมมันรักมากขึ้นๆเรื่อย คือ บอกรัก บอกฝันดี ทางไลน์ เสมอๆ แต่เค้าก็แบบว่าถามคำตอบคำ ผมรู้ตัวแล้วก็พยายามหายไปบ้างแต่ในที่สุดเข้าก็ติดต่อมาง้อทุกครั้ง คือ ณ ตรงจุดนี้ อยากรู้มากว่าในมุมมองคนทั่วไปเนี่ยเห็นว่าเขาเป็นคนอย่างไร เข้ามีใจให้ผมบ้างมั๊ยถ้าไม่รักก็ตัดเลย ไม่เอาแบบนี้ ไอ้ผมก็นะใจไม่แข็งพอจะตัดใจ ก็พยายามดูแลเขาทั้งตอนเมาและตอนไม่เมา บางวันคิดถึงก็ไปเป็นคนส่งพิซซ่าเองแว๊นซ์มอไซด์ส่งถึงบ้าน ซึ่งบ้านเขาและผมห่างกัน 18 กิโลเมตร ผมอยู่ในเมืองส่วนเขาอยู่อีกอำเภอใกล้ๆจริงๆเขาไม่ได้ขอไม่ได้ต้องการอะไรเลยแต่เองด้วยความอยากเห็นหน้าซึ่งก็คิดว่ามันยังดีกว่าการคุยผ่านไลน์แบบคำต่อคำ ตอมาเขาก็คงอึดอัดจึงบอกผมว่าผมไม่ควรหึงหวงเขาเพราะไม่ได้เป็นอะไรกัน แถมยังไม่เคยจีบไม่เคยโทรไปหาเขา (จะโทรไปได้ไงบล็อกกูโดยบอกว่าไม่ชอบคุยโทรสับ ไม่ชอบแชท กูทักไปตลอดนะ) เขาบอกผม 2 ครั้งคือในผับ และช่วงที่ผมขับรถเร็วมันไม่พอใจเลยเอาเรื่องนี้มาพูดโดยบอกว่า เขาไม่รักก็ไม่ควรขับรถเร็วแกล้งกันเพราะพึ่งรถชนมา ผมอะไม่เคยเกลียดไม่คิดแกล้งเลย น้ำตาไหลพลากทันที  (แมร่งทำไมต้องมาหาว่ากูนิสัยแบบนั้นด้วยฟระ) (พรุ่งนี้ค่อยมาระบายต่อ)

ต่อจากของเก่า

หลังจากเหตุการวันั้นที่เขาด่าผม ผมเงียบและหายไปในที่สุด เพราะเขาก็จะกลับไปเรียนที่กรุงเทพอีกเพราะมีคลาส ผมเงียบไปสักสามสี่วัน อาหละทีนี้มันมาอีกละ กลับมาแล้วก็ทำเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นก็โทรมาถามว่าจะกลับเชียงใหม่แล้วจะเอาอะไรมั๊ยกินขนมมั๊ย ก็เป็นแบบนี้ทุกครั้ง คือก่อนหน้านี้ตอนแรกๆเนี่ยมันด่าผมว่า อะเยอะมั่วแล้วบอกว่าถ้าจะคบกับเขาก็เลิกซะ สรุปผมเลิกหมด มันเลยทำให้ผมเนี่ยตกหลุมพลางมันกลายเป็นเหตุให้ผมเนี่ยตัดใจจากเขายากหน่อย ทุกครั้งที่มีปัญหาผมก็ปรึกษาเพื่อนสนิทที่เขารู้ว่าผมเป็ฯเกย์อะนะ เพื่อนก็รับฟังดีเลยทีเดียว ผมยังไม่ทำตามคำแนะนำจากเพื่อนยังไปมาหาสู่ จนวาเลนไทน์ผมก็ซื้อดอกกุหลาบไปให้ 1 ดอก เอาไปให้ที่บ้าน โอเครก็ไม่ได้กะจะเซอร์ไพร์ทใหย่โต แต่ เขากลับดีใจ และบอกว่าไม่เคยได้จากใครเลย(คิดเหรอว่าจะเชื่อ) จากนั้นดอกกุหลาบที่ผมอุตส่าห์ไปสรรหาเลือกจากตลาดดอกไม้ตอนกลางคืนเนี่ย แพงก็แสนแพง ถูกโยนลงกล่องเก็บของมันต่อหน้าต่อตา แล้วมันก็เฉยๆหลังจากนั้น คือทำนิ่งๆเหมือนว่ามันเป็นสมบัติกูแล้วกูจะทำอะไรก็ได้ คือผมก็ค่อนข้างเข้าใจนะคบกันมาก็เสมอต้นเสมอปลาย แต่ก็แอบเฟลนะ(ไม่เคยมีใครมาทำแบบนี้กับกูเลยนะเป็นใครนี่กูอุตส่าหาแบบแพงที่สุดแล้วนะ ตอนคบกับแฟนเก่ากูซื้อข้างทางให้มันยังกอดกูเลย แมร่ม) ก็หลังจากนั้นมาความสัมพันธ์ก็ดีขึ้นเรื่อยๆผมมีความหวังมากขึ้นเขาทำดีมากขึ้นๆ ผมเริ่มมั่นใจละ(มันต้องมีบ้างแหละวะกูทำถึงขนาดนี้แล้ว ) ประกอบกับมันสมัครแข่งเกมโชว์ไปผมก็ไปบ้านมันเกือบทุกวันขับไปขับกลับเพื่อไปอ่านหนังสือเตรียมตัวกับมัน ไอ้ผมอะไม่ได้แข่งแต่ถูกลากไปอ่านเป็น ถึงวันจริง มันก็ล่วงหน้าไปก่อนผมบินลงไไปกรุงเทพในสองวันถัดมา แข่งเสร็จปั๊บมันลืมผมทันทีเลย เข้าใจมันมีเพ่อนฝูงเยอะ มีแฟนคลับเยอะ ผมได้ถ่ายรูปกับมันแค่รูปเดียวเอง แล้วมันก็ชวนไปฉลองด้วยแต่มันไม่เอาผมไปล่วงหน้าไปก่อน อ้าวทำไงหละทีนี้กูจะกลับไงสตูดิโอ้บ้าเนี่ยก็ไม่มีแท็กซี่ผ่านซะด้วย จนกระทั่งออกมาเจอพ่อและแม่เขา พ่อแม่เขารู้จักผมดีเลยอยู่เป็นเพื่อนรอ สุดท้ายก็ได้ไปเจอที่ร้านข้าวต้มแถวรังสิต โดยผมเนี่ยต้องนั่งรถมากับเพื่อนเขาซึ่งถามว่ารู้จักมั๊ย ไม่เลย ไปถึงมันกินกันละ แล้ว ชวนกูมาทำไมหรือ ปล่อยให้กลับไปหาที่นอนดีกว่ามั๊ยเพราะคืนนั้นหาที่นอนไม่ได้ แต่ท้ายที่สุดก็กลับไปนอนกับมันโดยก่อนหน้านั้น ก็ไปฉลองกับเพื่อนเค้าต่อซึ่งผมติดสอยห้อยตามไป คืนนั้นผมไม่ค่อยแน่ใจว่าผมได้รับบทเรียนที่เรียกว่า หรอกใช้ หรือเปล่า