ความว่า...................
เพื่อนเก่าก๊วนเดิม นัดหมายกันว่า เราจะปั่นไปเยี่ยมเพื่อนที่ป่วย ที่สัตหีบ กัน
เขาเคยเป็นยอดนักกีฬาของสถาบัน เก่งแทบทุกกีฬา สถาบันขาดเหลืออะไรบอกมา
เขาเล่นฟุตบอล แต่เอาไปวิ่งแข่งก็ได้เพราะเร็วจี๊ด ชกมวยก็ไหวเพราะใจเกินร้อย
จบการศึกษา เข้ารับราฃการทหารตามความใฝ่ฝัน .... แล้วเรื่องเศร้าก็เกิดขึ้น ....
เขาป่วยจากคมกระสุน จนฃ่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ยาวนานมากว่า 30 ปีแล้ว
พวกเราเริ่มต้นด้วยการสอบถามเพื่อนๆที่เคยไปเยี่ยม ได้คำตอบน่าใจหาย บางคนบอกเสียแล้ว
บางคนบอกไม่แน่ใจ พวกเราย้ำความตั้งใจอีกที จะไปหรือยกเลิก คำตอบคือ ไป....วัดดวง
เส้นทางจาก กทม มุ่งสู่ สัตหีบ เปี่ยมด้วยความหวัง และเผื่อใจ เรารู้กันแค่ ชื่อหมู่บ้านที่เขาอยู่
ถึงสัตหีบ สอบถามหลายคนได้คำตอบว่าไม่รู้จัก ความที่นานมาแล้ว เพื่อนคนหนึ่งบอก จะถามหาคน
ต้องถามจากร้านค้า และต้องอายุเยอะๆ .. ได้การ... คำตอบคือรู้จักคุ้นๆว่าน่าจะใช่ ...
คำถามต่อมาเหมือนนัดกันไว้... " ยังอยู่ใช่ไหมครับ" ?
อารมณ์ลิงโลดเหมือนเด็กได้ของเล่น จากคำตอบว่า "ยังอยู่" พวกเรายิ้มให้กัน ปั่นตามพี่วินมอเตอร์ไซค์
ที่อาสานำทาง ดีใจ อยากเห็น อยากเจอ .....ถึงบ้านที่พี่วินฯมาส่ง แนะนำตัวกับคนดูแล ขอเข้าไปหาเพื่อน
แว๊บแรก ที่เห็นเพื่อนนอนอยู่บนเตียง น้ำตาคลอเบ้า ภาพเก่าๆเมื่อ 30 ปี ที่เลือนลางไปมาก ชัดขึ้นมาใหม่
เสียงพูดคุย -กู-ไอ้โน่น-ไอ้นี่ ดังขึ้นมาในสมอง ยอดนักกีฬาในอดีต ตอนนี้นอนขดตัวนิ่งอยู่บนเตียง
ผอมเหลือตัวนิดเดียว พวกเรายืนล้อมเตียงมองไปที่เขา อวัยวะสองอย่างที่ขยับได้ของเขา เริ่มทำงาน
ริมฝาปากขยับเหมือนพยายามจะพูด ดวงตากลิ้งไปมา เหมือนมองหาใครสักคน
นานแล้วที่ไม่ได้เจอ เพื่อนคงจะลืมเลือน ทุกคนแนะนำตัวเองใหม่ พร้อมคำถามตบท้าย " จำกูได้ไหม" ?
ผมพาลูกชายไปด้วย เลยจูงมือเขามาแนะนำตัว "นี่ลูกกู" พวกเราไม่แน่ใจเลยว่าเขารับรู้ได้มากแค่ไหน
แต่ก็คุยเรื่องในอดีตกันเป็นคุ้งเป็นแคว ราวกับเขาจะจำได้ทุกเรื่องที่คุย ก่อนกลับไม่ลืมกำชับคนดูแล
"ฝากเพื่อนพี่ด้วยนะครับ"
เกือบ 200 กม ที่ปั่นกันมา ความเหน็ดเหนื่อย ความร้อน หายไปหมด มีแต่ความอิ่มอก อิ่มใจ ที่ได้เจอเพื่อน
ลูกชายบอกผมว่า อยากมีเพื่อนเหมือนพวกพ่อจัง ผมบอกเขาว่า เพื่อนก็เหมือนจักรยาน คันที่แพงที่สุด
อาจไม่ใช่คันที่เรารักที่สุด คันที่ลุยมากับเรา สนุกเจ็บปวดกับเรา มีประสบกากับเรานั่นต่างหาก ที่เราควรจะรักมัน
..... " เพื่อน จำเป็นต้องมี แต่ไม่จำเป็นต้องมาก " ......
มีความสุขกับการปั่นจักรยานนะครับ.....สวัสดีครับ.
ปั่น ....ไปหาเพื่อน.
เพื่อนเก่าก๊วนเดิม นัดหมายกันว่า เราจะปั่นไปเยี่ยมเพื่อนที่ป่วย ที่สัตหีบ กัน
เขาเคยเป็นยอดนักกีฬาของสถาบัน เก่งแทบทุกกีฬา สถาบันขาดเหลืออะไรบอกมา
เขาเล่นฟุตบอล แต่เอาไปวิ่งแข่งก็ได้เพราะเร็วจี๊ด ชกมวยก็ไหวเพราะใจเกินร้อย
จบการศึกษา เข้ารับราฃการทหารตามความใฝ่ฝัน .... แล้วเรื่องเศร้าก็เกิดขึ้น ....
เขาป่วยจากคมกระสุน จนฃ่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ยาวนานมากว่า 30 ปีแล้ว
พวกเราเริ่มต้นด้วยการสอบถามเพื่อนๆที่เคยไปเยี่ยม ได้คำตอบน่าใจหาย บางคนบอกเสียแล้ว
บางคนบอกไม่แน่ใจ พวกเราย้ำความตั้งใจอีกที จะไปหรือยกเลิก คำตอบคือ ไป....วัดดวง
เส้นทางจาก กทม มุ่งสู่ สัตหีบ เปี่ยมด้วยความหวัง และเผื่อใจ เรารู้กันแค่ ชื่อหมู่บ้านที่เขาอยู่
ถึงสัตหีบ สอบถามหลายคนได้คำตอบว่าไม่รู้จัก ความที่นานมาแล้ว เพื่อนคนหนึ่งบอก จะถามหาคน
ต้องถามจากร้านค้า และต้องอายุเยอะๆ .. ได้การ... คำตอบคือรู้จักคุ้นๆว่าน่าจะใช่ ...
คำถามต่อมาเหมือนนัดกันไว้... " ยังอยู่ใช่ไหมครับ" ?
อารมณ์ลิงโลดเหมือนเด็กได้ของเล่น จากคำตอบว่า "ยังอยู่" พวกเรายิ้มให้กัน ปั่นตามพี่วินมอเตอร์ไซค์
ที่อาสานำทาง ดีใจ อยากเห็น อยากเจอ .....ถึงบ้านที่พี่วินฯมาส่ง แนะนำตัวกับคนดูแล ขอเข้าไปหาเพื่อน
แว๊บแรก ที่เห็นเพื่อนนอนอยู่บนเตียง น้ำตาคลอเบ้า ภาพเก่าๆเมื่อ 30 ปี ที่เลือนลางไปมาก ชัดขึ้นมาใหม่
เสียงพูดคุย -กู-ไอ้โน่น-ไอ้นี่ ดังขึ้นมาในสมอง ยอดนักกีฬาในอดีต ตอนนี้นอนขดตัวนิ่งอยู่บนเตียง
ผอมเหลือตัวนิดเดียว พวกเรายืนล้อมเตียงมองไปที่เขา อวัยวะสองอย่างที่ขยับได้ของเขา เริ่มทำงาน
ริมฝาปากขยับเหมือนพยายามจะพูด ดวงตากลิ้งไปมา เหมือนมองหาใครสักคน
นานแล้วที่ไม่ได้เจอ เพื่อนคงจะลืมเลือน ทุกคนแนะนำตัวเองใหม่ พร้อมคำถามตบท้าย " จำกูได้ไหม" ?
ผมพาลูกชายไปด้วย เลยจูงมือเขามาแนะนำตัว "นี่ลูกกู" พวกเราไม่แน่ใจเลยว่าเขารับรู้ได้มากแค่ไหน
แต่ก็คุยเรื่องในอดีตกันเป็นคุ้งเป็นแคว ราวกับเขาจะจำได้ทุกเรื่องที่คุย ก่อนกลับไม่ลืมกำชับคนดูแล
"ฝากเพื่อนพี่ด้วยนะครับ"
เกือบ 200 กม ที่ปั่นกันมา ความเหน็ดเหนื่อย ความร้อน หายไปหมด มีแต่ความอิ่มอก อิ่มใจ ที่ได้เจอเพื่อน
ลูกชายบอกผมว่า อยากมีเพื่อนเหมือนพวกพ่อจัง ผมบอกเขาว่า เพื่อนก็เหมือนจักรยาน คันที่แพงที่สุด
อาจไม่ใช่คันที่เรารักที่สุด คันที่ลุยมากับเรา สนุกเจ็บปวดกับเรา มีประสบกากับเรานั่นต่างหาก ที่เราควรจะรักมัน
..... " เพื่อน จำเป็นต้องมี แต่ไม่จำเป็นต้องมาก " ......
มีความสุขกับการปั่นจักรยานนะครับ.....สวัสดีครับ.