ผู้หญิงหลายคนวาดฝันการมีแฟนไว้มากมาย
อยากมีแฟนหล่อ หน้าตาดี เทคแคร์เรา เอาใจเรา รักเรานู่นนี่
แต่ถ้าพูดในแง่นี้เรากลับเห็นต่างค่ะ เราเป็นผู้หญิงประเภทแปลกๆที่จะรู้สึกพิเศษกับใครน้อยมากๆ
เหมือนเป็นผู้หญิงประเภท ชอบคนง่าย ปลื้มใครง่ายๆ แต่ลึกๆกลับไม่เคยเจอใครที่ทำให้รู้สึกผูกพันธ์ อบอุ่น
หรือรู้สึกลึกซึ้งเลยค่ะ มันมักจะจบไม่แฮปปี้กับผู้ชายที่เข้ามาจีบ หรือมาชอบเรา จบลงด้วยดราม่ากันทุกที
เพื่อนๆพี่ๆหลายๆคนปลอบใจเรา บอกว่าเราเพิ่งจะเป็นผู้ใหญ่ เดี่ยวทำงาน อนาคตจะได้เจอคนที่ใช่เองนั่นแหละ
แต่ไม่รู้ทำไมเรากลับรู้สึกว่าเหมือนเป็นที่เรามากกว่า ตอนมัธยมเราเคยมีแฟนอยู่คนนึงค่ะ
เป็นรุ่นน้องแต่อายุเท่ากัน เราเริ่มคุยและสนิทกันเรื่อยๆจนตัดสินใจคบกัน มันแฮปปี้มากค่ะ
แต่ไปๆมาๆเราว่าเริ่มไม่ใช่แล้ว เรากลับอยากดูแลเค้า อยากซื้อขนมให้เค้า อยากพาเค้าไปเที่ยว
อยากทำแทนเค้าทุกอย่างที่เค้าจะทำให้เรา
เหมือนตัวเองเป็นผู้ชายเลย จะรู้สึกเกร็งๆบนแย่นิดๆเวลาเค้าหอบตุ๊กตาตัวใหญ่ๆหรือช่อดอกไม้ ทำอะไรเวอร์ๆมาเซอร์ไพร์สที่โรงเรียน
คบกันมา4เดือนยังไม่เคยถ่ายรูปคู่กันเลยค่ะ แปลกมั้ยคะ แต่เรารู้สึกไม่อยากทำอะไรแบบแฟนกับน้องเค้า
สุดท้ายก็เลิกกันไป เหมือนเราแค่รู้สึกดี รู้สึกสบายใจเวลาคุยกัน คงเป็นเพราะเค้าเป็นผู้ฟังและผู้ตามที่ดี
ให้เกียรติเรา แต่ก็นั่นแหละค่ะมันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกลึกซึ้ง อบอุ่นหัวใจ
หรือรู้สึกพิเศษอะไรตอนเค้าบอกรัก หรือมาเทคแคร์เรา เหมือนเราเอ็นดูเด็กคนนึงที่ความเป็นผู้ใหญ่ยังห่างกับเรามาก
แล้วหลังจากนั้นก็ไม่เคยรู้สึกพิเศษอะไรกับใครอีกเลยค่ะ เพื่อนที่เข้ามาชอบก็ยิ่งย้ำทำให้รู้สึกว่าเค้ายังยึดติดความคิดแบบผู้ชายทั่วๆไป
ที่ชอบผู้หญิงที่ต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ แต่มันคงเหมือนกันใช่ไหมล่ะคะ ที่ผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะชอบผู้ชายหน้าตาดี
เหมือนที่ผู้ชายส่วนใหญ่ชอบผู้หญิงหน้าตาดี แต่สำหรับเราเรื่องนี้มันเป็นเรื่องภายนอกที่หยุมหยิมมากเลยค่ะ
ทุกครั้งที่เราคิด หากเรามีแฟนหล่อๆสักคนแต่นิสัยเข้ากันไม่ได้เลยแล้วสุดท้ายเราจะมีความสุขกับเค้าได้ยังไง
เราเหมือนเป็นผู้หญิงส่วนน้อยมั้งคะที่ไม่มายด์เรื่องหน้าตาเลยค่ะ แต่ที่ติดสำหรับเราคือเราเป็นคนค่อนข้างแปลก
ที่จะชอบคนง่ายแต่หลายครั้งที่รู้สึกชอบก็รู้สึกกลัวว่าสุดท้ายใจเราไม่ได้ชอบเค้าแบบนั้น
เราเป็นคนพูดเก่ง และพิมพ์เก่งค่ะ อยากแชร์เรื่องราวอะไรมากมายที่พบเจอ อยากบอกเล่าเรื่องๆนั้นกับใครสักคน
อยากเล่าวีรกรรมสนุกๆของตัวเองและรอฟังเรื่องราวจากเค้าบ้าง ถ้าใครคุยกับเราบ่อยๆเราจะติดคนนั้นง่ายมากค่ะ
เรามีเพื่อนสนิทคนนึงที่ไม่ว่าเราไปไหนเจออะไรจะโทรเล่าให้ฟังตลอด เช่น วันนี้เราเดินเหยียบหอยทาก
เราอาหารเป็นพิษ เราอยากกินหมูกะทะ เราได้บัตรลดราคา หนังเรื่องใหม่กำลังจะมา เราวางแผนจะทำงานอดิเรกอะไรสักอย่าง
เราสอบติดที่ไหน มีอะไรเปลี่ยนแปลงกับเราบ้าง บลาๆๆๆ จะโทรไปเล่าไปคุยด้วยตลอด จนเพื่อนแทบทุกคนแยกย้ายกันไปมีแฟน
และมันมาบอกเราว่าเราคุยเก่งนะ คุยกับเราแล้วมีความสุขนะ แต่แกไปหาอะไรทำมั่งเหอะ อย่าขี้เหงาให้มันมาก 555555555
นั่นเป็นสิ่งที่เราก็กลับมาคิดค่ะว่าเรายึดติดกับการอยู่กับใครสักคนใช้เวลากับบางอย่างมากไป และบางอย่างก็น้อยไป
เรามองโลกต่างจนบางทีการตามหาสิ่งที่ต่างเหมือนกันกับเรามันยากเหลือเกิน
คนเราชอบกันที่หน้าตาแต่จะรักกันที่นิสัย สำหรับเราไม่รู้เราเลือกเยอะรึเปล่า แต่เป็นคนไม่มีสเปกเลยค่ะ
ชอบใครสักคนที่ทำให้เรารู้สึกว่าคนแบบเค้ามีคนเดียวในโลกจริงๆ และถ้าเราได้สนิทกันเค้าและเราจะแชร์เรื่องราวดีๆ
กล้าทำอะไรบ้าๆไปกับเรา ไม่ใช่การมีแฟนที่หล่อ รวย ดี แล้วก็ใส่หน้ากากสวยหล่อควงกันไปดูหนังสวีทให้คนอื่นรู้ว่าเราคบกันฉันก็มีแฟน
เราเหมือนเป็นคนที่ไม่ยึดติดกับคำว่าความรักในแบบของคนอื่นเลย เหมือนเราอายุยังไม่เยอะเลยไม่ได้รู้สึกว่า
ถ้าเรารักใครสักคนเราต้องทำตัวกับแฟนอย่างกับเราเป็นภรรยา เราคิดว่าเรามีโอกาสใช้ชีวิตสนุกๆอยู่ นิยามความรักของเรา
มันอิสระซะจนเหมือนคนนึงที่ไม่อยากผูกมัดตัวเองกับใคร เหมือนอยากมีใครข้างๆสุขใจเมื่อได้นึกถึงเท่านั้น
เราเป็นคนไม่มีกรอบค่ะ ทำอะไรเน้นความสบายใจเป็นหลัก เป็นคนอ่อนไหวและคิดเยอะ แต่ไม่(ค่อย)คิดมากนะ ฮ่าาาา
เจออะไรแย่ๆก็บอกช่างมันแล้วหัวเราะ (ทั้งที่จริงๆไม่ขำอะไรหรอก55555) แต่การยิ้มหน้ากระจกในวันที่เสียใจ มันรู้สึกดีขึ้น
ที่เราคิดเยอะในที่นี้คือ คิดรายละเอียดเล็กๆอะไรที่หลายคนมองข้าม หรือจะพูดอีกแง่คือ ไม่มีประโยชน์อะไรที่ใครจะสนใจ5555555
ทั้งที่คิดวนไปวนมาจนจบแล้วกลับมาเอะใจตอนสุดท้ายว่า ไอ้หนึ่งชั่วโมงเมื่อกี๊นั่งคิดคือได้อะไร 55555555
เราเป็นคนที่เวลาพูดหรือพิมพ์อะไรเวลาตั้งใจอธิบายจริงๆจะดูเหมือนฉลาดพูดมาก ตรรกะอยู่ในเกณฑ์คนมีวุฒิภาวะทางอารมณ์สมบูรณ์
แต่จริงๆเราเปล่าเลย เราเป็นคนที่ไม่รอบคอบสุดๆ ทำอะไรเลอะเทอะ งงๆ มึนๆ เฉิ่มๆ แต่อย่างว่าเราขี้อ่อนไหวและเป็นคนหลายบุคลิก
เล่ามาถึงตรงนี้ใจความกระทู้นี้อยู่ตรงไหน เฮ้อ ให้มันเหมือนเป็นไดอารี่เล่มนึงแล้วกันนะคะ (: พื้นที่ตรงนี้หวังว่าจะไม่เบียดเบียนหรือรกนะ
5555555555 แค่ช่วงนี้ปิดเทอม การแอดมิชชั่นครั้งนี้เราไม่ได้ต้องการกำลังใจที่ยิ่งใหญ่อะไรหรอกค่ะ แค่ต้องการพื้นที่เล็กๆ
ของใครสักคน หรืออาจจะเป็นสิ่งจับต้องไม่ได้เช่นพื้นที่ในนี้ มาระบายเรื่องราวในชีวิตตัวเองที่ผ่านมาแบบย่อๆให้ตัวเองได้นึกถึง
และทุกครั้งที่ทำเหมือนจะซีเรียส มันจะจบท้ายด้วยการนอกเรื่องเดิม ลืมที่จะเล่า และปลอบใจตัวเองจบ ฮา5555555
แต่ไหนๆก็เล่ามาอย่างกับเป็นไดอารี่แล้ว มิชชั่นต่อไปในชีวิตที่กำลังแพลนไว้สำหรับว่าที่นิสิต (ไม่ค่อยจะอวยตัวเองเล้ย) คนนี้นั้นคือ... :--D
1.อ่านหนังสืออย่างสม่ำเสมอเฉกเช่นการดูซีรีย์
2.ไม่ว่ายังไงก็จะไม่หมดกำลังใจหรืออุดมการณ์การเรียนในสิ่งที่รัก
3.เลิกเวิ่นเว้อและเลิกใส่ใจกับอารมณ์ตัวเองสักพัก แล้วหาอะไรที่เป็นรูปธรรมทำ หยุดคิดถึงสิ่งนามธรรมลงบ้าง
4.กินหมูกะทะและกล้าไปดูหนังคนเดียวเหมือนปิดเทอมปีก่อนๆ
5.แอบหยิบกล้องฟิล์มรุ่นเก่าของพ่อแล้วโดดขึ้นรถไฟไปพักหายใจมองธรรมชาติ
หัดใช้ชีวิตที่เคลื่อนไหวช้าลงกว่าการจิ้มแป้นพิมพ์รัวๆใช้อารมณ์เร่งด่วนแบบนี้ลงไปบ้าง
6.ยิ้มมากขึ้นกว่านี้หน่อย
6.5 ใช้ชีวิตให้คุ้มกับการทำอะไรบ้าๆ ไร้แบบแผน เช่นการหลับตาจิ้มสถานีรถไฟที่ไม่เคยไป แล้วลองไปดู
6.6 สั่งก๋วยเตี๋ยวมาสองชาม แล้วกินชามเดียว
6.7 เลิกพิมพ์ในบอร์ดแล้วเขียนลงสมุดบ้าง
6.8 ใช้ชีวิตที่ใส่ใจกับอย่างอื่นนอกจอสี่เหลี่ยมนี่บ้าง
6.9 เลิกใช้ชีวิตเร่งด่วนตามเทคโนโลยี แล้วรู้จักเต็มใจที่จะรอบางอย่างบ้าง
6.10 หาร้านอัดรูปฟิล์มแถวบ้านให้เจอและรีบไปเป็นลูกค้าก่อนเค้าจะท้อใจที่ไม่มีใครเล่นกล้องฟิล์มแล้วผิดร้านไปซะก่อน
7.เลิกนอนดึกและหยุดพฤติกรรมการตั้งกระทู้ระบายตอนตีสามด้วยใบหน้าอีดโรยเพียงเท่านี้
8.ฝันดีค่ะ
9.เดี๋ยว นี่ตูคุยกับใคร
10. ...
..
ที่ตั้งกระทู้ตอนนี้ก็เพราะคิดว่าคงแทบไม่มีใครได้ผ่านมาอ่าน (กระทู้ระบายเรื่อยเปื่อย)
อยากมีแฟนหล่อ หน้าตาดี เทคแคร์เรา เอาใจเรา รักเรานู่นนี่
แต่ถ้าพูดในแง่นี้เรากลับเห็นต่างค่ะ เราเป็นผู้หญิงประเภทแปลกๆที่จะรู้สึกพิเศษกับใครน้อยมากๆ
เหมือนเป็นผู้หญิงประเภท ชอบคนง่าย ปลื้มใครง่ายๆ แต่ลึกๆกลับไม่เคยเจอใครที่ทำให้รู้สึกผูกพันธ์ อบอุ่น
หรือรู้สึกลึกซึ้งเลยค่ะ มันมักจะจบไม่แฮปปี้กับผู้ชายที่เข้ามาจีบ หรือมาชอบเรา จบลงด้วยดราม่ากันทุกที
เพื่อนๆพี่ๆหลายๆคนปลอบใจเรา บอกว่าเราเพิ่งจะเป็นผู้ใหญ่ เดี่ยวทำงาน อนาคตจะได้เจอคนที่ใช่เองนั่นแหละ
แต่ไม่รู้ทำไมเรากลับรู้สึกว่าเหมือนเป็นที่เรามากกว่า ตอนมัธยมเราเคยมีแฟนอยู่คนนึงค่ะ
เป็นรุ่นน้องแต่อายุเท่ากัน เราเริ่มคุยและสนิทกันเรื่อยๆจนตัดสินใจคบกัน มันแฮปปี้มากค่ะ
แต่ไปๆมาๆเราว่าเริ่มไม่ใช่แล้ว เรากลับอยากดูแลเค้า อยากซื้อขนมให้เค้า อยากพาเค้าไปเที่ยว
อยากทำแทนเค้าทุกอย่างที่เค้าจะทำให้เรา
เหมือนตัวเองเป็นผู้ชายเลย จะรู้สึกเกร็งๆบนแย่นิดๆเวลาเค้าหอบตุ๊กตาตัวใหญ่ๆหรือช่อดอกไม้ ทำอะไรเวอร์ๆมาเซอร์ไพร์สที่โรงเรียน
คบกันมา4เดือนยังไม่เคยถ่ายรูปคู่กันเลยค่ะ แปลกมั้ยคะ แต่เรารู้สึกไม่อยากทำอะไรแบบแฟนกับน้องเค้า
สุดท้ายก็เลิกกันไป เหมือนเราแค่รู้สึกดี รู้สึกสบายใจเวลาคุยกัน คงเป็นเพราะเค้าเป็นผู้ฟังและผู้ตามที่ดี
ให้เกียรติเรา แต่ก็นั่นแหละค่ะมันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกลึกซึ้ง อบอุ่นหัวใจ
หรือรู้สึกพิเศษอะไรตอนเค้าบอกรัก หรือมาเทคแคร์เรา เหมือนเราเอ็นดูเด็กคนนึงที่ความเป็นผู้ใหญ่ยังห่างกับเรามาก
แล้วหลังจากนั้นก็ไม่เคยรู้สึกพิเศษอะไรกับใครอีกเลยค่ะ เพื่อนที่เข้ามาชอบก็ยิ่งย้ำทำให้รู้สึกว่าเค้ายังยึดติดความคิดแบบผู้ชายทั่วๆไป
ที่ชอบผู้หญิงที่ต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ แต่มันคงเหมือนกันใช่ไหมล่ะคะ ที่ผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะชอบผู้ชายหน้าตาดี
เหมือนที่ผู้ชายส่วนใหญ่ชอบผู้หญิงหน้าตาดี แต่สำหรับเราเรื่องนี้มันเป็นเรื่องภายนอกที่หยุมหยิมมากเลยค่ะ
ทุกครั้งที่เราคิด หากเรามีแฟนหล่อๆสักคนแต่นิสัยเข้ากันไม่ได้เลยแล้วสุดท้ายเราจะมีความสุขกับเค้าได้ยังไง
เราเหมือนเป็นผู้หญิงส่วนน้อยมั้งคะที่ไม่มายด์เรื่องหน้าตาเลยค่ะ แต่ที่ติดสำหรับเราคือเราเป็นคนค่อนข้างแปลก
ที่จะชอบคนง่ายแต่หลายครั้งที่รู้สึกชอบก็รู้สึกกลัวว่าสุดท้ายใจเราไม่ได้ชอบเค้าแบบนั้น
เราเป็นคนพูดเก่ง และพิมพ์เก่งค่ะ อยากแชร์เรื่องราวอะไรมากมายที่พบเจอ อยากบอกเล่าเรื่องๆนั้นกับใครสักคน
อยากเล่าวีรกรรมสนุกๆของตัวเองและรอฟังเรื่องราวจากเค้าบ้าง ถ้าใครคุยกับเราบ่อยๆเราจะติดคนนั้นง่ายมากค่ะ
เรามีเพื่อนสนิทคนนึงที่ไม่ว่าเราไปไหนเจออะไรจะโทรเล่าให้ฟังตลอด เช่น วันนี้เราเดินเหยียบหอยทาก
เราอาหารเป็นพิษ เราอยากกินหมูกะทะ เราได้บัตรลดราคา หนังเรื่องใหม่กำลังจะมา เราวางแผนจะทำงานอดิเรกอะไรสักอย่าง
เราสอบติดที่ไหน มีอะไรเปลี่ยนแปลงกับเราบ้าง บลาๆๆๆ จะโทรไปเล่าไปคุยด้วยตลอด จนเพื่อนแทบทุกคนแยกย้ายกันไปมีแฟน
และมันมาบอกเราว่าเราคุยเก่งนะ คุยกับเราแล้วมีความสุขนะ แต่แกไปหาอะไรทำมั่งเหอะ อย่าขี้เหงาให้มันมาก 555555555
นั่นเป็นสิ่งที่เราก็กลับมาคิดค่ะว่าเรายึดติดกับการอยู่กับใครสักคนใช้เวลากับบางอย่างมากไป และบางอย่างก็น้อยไป
เรามองโลกต่างจนบางทีการตามหาสิ่งที่ต่างเหมือนกันกับเรามันยากเหลือเกิน
คนเราชอบกันที่หน้าตาแต่จะรักกันที่นิสัย สำหรับเราไม่รู้เราเลือกเยอะรึเปล่า แต่เป็นคนไม่มีสเปกเลยค่ะ
ชอบใครสักคนที่ทำให้เรารู้สึกว่าคนแบบเค้ามีคนเดียวในโลกจริงๆ และถ้าเราได้สนิทกันเค้าและเราจะแชร์เรื่องราวดีๆ
กล้าทำอะไรบ้าๆไปกับเรา ไม่ใช่การมีแฟนที่หล่อ รวย ดี แล้วก็ใส่หน้ากากสวยหล่อควงกันไปดูหนังสวีทให้คนอื่นรู้ว่าเราคบกันฉันก็มีแฟน
เราเหมือนเป็นคนที่ไม่ยึดติดกับคำว่าความรักในแบบของคนอื่นเลย เหมือนเราอายุยังไม่เยอะเลยไม่ได้รู้สึกว่า
ถ้าเรารักใครสักคนเราต้องทำตัวกับแฟนอย่างกับเราเป็นภรรยา เราคิดว่าเรามีโอกาสใช้ชีวิตสนุกๆอยู่ นิยามความรักของเรา
มันอิสระซะจนเหมือนคนนึงที่ไม่อยากผูกมัดตัวเองกับใคร เหมือนอยากมีใครข้างๆสุขใจเมื่อได้นึกถึงเท่านั้น
เราเป็นคนไม่มีกรอบค่ะ ทำอะไรเน้นความสบายใจเป็นหลัก เป็นคนอ่อนไหวและคิดเยอะ แต่ไม่(ค่อย)คิดมากนะ ฮ่าาาา
เจออะไรแย่ๆก็บอกช่างมันแล้วหัวเราะ (ทั้งที่จริงๆไม่ขำอะไรหรอก55555) แต่การยิ้มหน้ากระจกในวันที่เสียใจ มันรู้สึกดีขึ้น
ที่เราคิดเยอะในที่นี้คือ คิดรายละเอียดเล็กๆอะไรที่หลายคนมองข้าม หรือจะพูดอีกแง่คือ ไม่มีประโยชน์อะไรที่ใครจะสนใจ5555555
ทั้งที่คิดวนไปวนมาจนจบแล้วกลับมาเอะใจตอนสุดท้ายว่า ไอ้หนึ่งชั่วโมงเมื่อกี๊นั่งคิดคือได้อะไร 55555555
เราเป็นคนที่เวลาพูดหรือพิมพ์อะไรเวลาตั้งใจอธิบายจริงๆจะดูเหมือนฉลาดพูดมาก ตรรกะอยู่ในเกณฑ์คนมีวุฒิภาวะทางอารมณ์สมบูรณ์
แต่จริงๆเราเปล่าเลย เราเป็นคนที่ไม่รอบคอบสุดๆ ทำอะไรเลอะเทอะ งงๆ มึนๆ เฉิ่มๆ แต่อย่างว่าเราขี้อ่อนไหวและเป็นคนหลายบุคลิก
เล่ามาถึงตรงนี้ใจความกระทู้นี้อยู่ตรงไหน เฮ้อ ให้มันเหมือนเป็นไดอารี่เล่มนึงแล้วกันนะคะ (: พื้นที่ตรงนี้หวังว่าจะไม่เบียดเบียนหรือรกนะ
5555555555 แค่ช่วงนี้ปิดเทอม การแอดมิชชั่นครั้งนี้เราไม่ได้ต้องการกำลังใจที่ยิ่งใหญ่อะไรหรอกค่ะ แค่ต้องการพื้นที่เล็กๆ
ของใครสักคน หรืออาจจะเป็นสิ่งจับต้องไม่ได้เช่นพื้นที่ในนี้ มาระบายเรื่องราวในชีวิตตัวเองที่ผ่านมาแบบย่อๆให้ตัวเองได้นึกถึง
และทุกครั้งที่ทำเหมือนจะซีเรียส มันจะจบท้ายด้วยการนอกเรื่องเดิม ลืมที่จะเล่า และปลอบใจตัวเองจบ ฮา5555555
แต่ไหนๆก็เล่ามาอย่างกับเป็นไดอารี่แล้ว มิชชั่นต่อไปในชีวิตที่กำลังแพลนไว้สำหรับว่าที่นิสิต (ไม่ค่อยจะอวยตัวเองเล้ย) คนนี้นั้นคือ... :--D
1.อ่านหนังสืออย่างสม่ำเสมอเฉกเช่นการดูซีรีย์
2.ไม่ว่ายังไงก็จะไม่หมดกำลังใจหรืออุดมการณ์การเรียนในสิ่งที่รัก
3.เลิกเวิ่นเว้อและเลิกใส่ใจกับอารมณ์ตัวเองสักพัก แล้วหาอะไรที่เป็นรูปธรรมทำ หยุดคิดถึงสิ่งนามธรรมลงบ้าง
4.กินหมูกะทะและกล้าไปดูหนังคนเดียวเหมือนปิดเทอมปีก่อนๆ
5.แอบหยิบกล้องฟิล์มรุ่นเก่าของพ่อแล้วโดดขึ้นรถไฟไปพักหายใจมองธรรมชาติ
หัดใช้ชีวิตที่เคลื่อนไหวช้าลงกว่าการจิ้มแป้นพิมพ์รัวๆใช้อารมณ์เร่งด่วนแบบนี้ลงไปบ้าง
6.ยิ้มมากขึ้นกว่านี้หน่อย
6.5 ใช้ชีวิตให้คุ้มกับการทำอะไรบ้าๆ ไร้แบบแผน เช่นการหลับตาจิ้มสถานีรถไฟที่ไม่เคยไป แล้วลองไปดู
6.6 สั่งก๋วยเตี๋ยวมาสองชาม แล้วกินชามเดียว
6.7 เลิกพิมพ์ในบอร์ดแล้วเขียนลงสมุดบ้าง
6.8 ใช้ชีวิตที่ใส่ใจกับอย่างอื่นนอกจอสี่เหลี่ยมนี่บ้าง
6.9 เลิกใช้ชีวิตเร่งด่วนตามเทคโนโลยี แล้วรู้จักเต็มใจที่จะรอบางอย่างบ้าง
6.10 หาร้านอัดรูปฟิล์มแถวบ้านให้เจอและรีบไปเป็นลูกค้าก่อนเค้าจะท้อใจที่ไม่มีใครเล่นกล้องฟิล์มแล้วผิดร้านไปซะก่อน
7.เลิกนอนดึกและหยุดพฤติกรรมการตั้งกระทู้ระบายตอนตีสามด้วยใบหน้าอีดโรยเพียงเท่านี้
8.ฝันดีค่ะ
9.เดี๋ยว นี่ตูคุยกับใคร
10. ...
..