ถ้าจะตามหาคนๆหนึ่งที่ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อจะต้องทำยังไงหรือล้มเลิกความตั้งใจไปดี

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วจขกท.ได้มีโอกาสเดินทางไปเที่ยวเวียดนามกับเพื่อนแบบแบ็คแพ็ค
เดินทางโดยรถบัส ใช้เส้นทางมุกดาหาร-สะหวันนะเขต(ลาว)-เว้(เวียดนาม)
เป็นการเดินทางไปเที่ยวแบบแบ็คแพ็คครั้งแรกของจขกท.เป็นครั้งแรก
เรื่องราวมันเริ่มต้นขึ้นเมื่อจขกท.กำลังนั่งรอรถบัสออกจากสะหวันนะเขตกับเพื่อนๆ
จู่ๆก็มีหนุ่มชาวจีน ตัวสูงใหญ่ ตัวหนา หน้าตาน่ารัก ใส่เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ สะพายเป้สีดำเดินขึ้นมาบนรถ ผ่านไปนั่งทางท้ายรถ
ตอนที่เขาเดินผ่านจขกท. เพื่อนชะนีสองตัวข้างหน้าที่อยู่อีกมุม(ยังงงอยู่ทำไมซื้อตั๋วต่อกันแต่ที่นั่งไม่ใกล้กัน)
พวกนางก็หันมากระยิ่มยิ้มย่องทำหน้าตากรุมกริมใส่จขกท. ประมาณว่า เป๊กมุงเลยยยยยย อยากได้ละสิ! (จขกท.ชอบคนตัวหนาใหญ่)
ด้วยจริตและความคันที่มีอยู่ เราก็ทำหน้าฟิน กัดปาก ทำตัวสั่นรับมุกกันขำๆ
เราก็แอบๆมองไปท้ายรถบ่อยๆ เพราะเห็นผู้โดยสารอีกคนหล่อดีและหล่อกว่าหนุ่มจีนเสื้อขาวอีก 55+
พอถึงตม.ลาวจะเข้าเวียดก็ลงไปจ่ายเงินค่าผ่านทางกัน
ผู้ช่วยคนขับก็มายึดพาสพอร์ตชะนีไทยกับตุ๊ดสยามไป (อุ้ย! ลืมบอกจขกท.เป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชาย ทุกคนเข้าใจไหมคะ?) พร้อมกับกรุ๊ปจีนสี่คน(เขามากันสี่คนคะ)
กะจะกินหัวคิวพวกเรา มีหรือชะนีและตุ๊ดไทยจะยอมเลยไปจ่ายเงินเองกันค่ะ ทำการบ้านมาดี รู้ราคาแต่ละจุด
แต่ตอนแรกก็มองหน้ากับพี่จีนกันงงๆ ตรงนี้เลยได้คุยกัน
เขาเข้ามาถามจขกท.ว่าเป็นนักเรียนหรอ? (ย้ำว่าถามหนูค่ะ แต่เพื่อนชะนีชิงตอบ yesssss!)
ก็ถามเขาว่าโดนเก็บไปเท่าไหร่ เขาก็บอกว่าสองเท่าของที่พวกเราจ่าย จากนั้นก็แยกกันไปตม.เวียด ไม่ได้คุยไรกันต่อ
แต่จขกท.สิ แบบคิดถึงเขาตลอด อยากจะหันไปท้ายรถบ่อยๆ ตั้งแต่ตอนคุยกัน เขามีเสน่ห์มาก ยิ้มทีละลาย(ชะนีในกรุ๊ปคอมเฟิร์ม พวกนางบอกว่าพวกนางก็เขิลเวลาเขายิ้ม)
เรากะว่าเดี๋ยวลงเว้จะต้องขออีเมลล์ให้ได้(เข้าใจว่าจีนเล่นเฟสไม่ได้ป่าว) เพราะเคยพลาดมาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อสี่ไปก่อนตอนไปเที่ยวเมกา ชอบคนหนึ่งมาก เจอกันสองสามทีได้ต่มองๆกัน คิดถึงตลอดว่าเราน่าจะกล้า ครั้งนี้เขาอุตสาห์เขามาคุยกับเราก่อน(มโนเขาข้างตัวเองว่าเขาต้องสนใจเราแน๊แน่)
ปรากฎว่าเค้าลงก่อนเรา เป็นเมืองที่ก่อนถึงเว้
กระเทยงงค่ะ เพื่อนชะนีบอก อ๋อ แวะก่อนตรงนี้
ณ วินาทีนั้น โอกาสได้ผะอัวของจขกทได้มลายหายไปในชั่วพริบตา
หลังลงไปแล้วเขากับเพื่อนๆโบกมือให้พวกเราด้วย แต่น้องนั่งอีกฝั่ง เห็นกันไม่ชัด
นอยด์ค่ะ หวังว่าจะได้เจอกันในระหว่างทริปที่เที่ยว สุดท้ายก็กลับมาไทยแบบไม่ได้พบกันอีก
อยากจะตามหาเขาจัง แต่ก็รู้ว่าเป็นไปแทบไม่ได้  อยากมาแชร์ประสบการณ์และความรู้สึกให้เพื่อนๆฟัง
คนอื่นเคยมีโมเม้นท์แบบนี้บางไหม แล้วคนที่เจอกันเวลาไปเที่ยวต่างแดน แล้วได้คุยๆกัน เขาขอเมลล์ติดต่อจะเป็นการเสียมารยาทหรือเป็นเรื่องปกติคะ
เพราะเพิ่งเคยไปประมาณนี้ ก็ได้คุยกับคนหลายสัญชาติ คุยกันเยอะ คุยกันสนุกสนาน แต่ไม่ได้ขออะไรไว้ติดต่อ มันดูผ่านมาแล้วก็ผ่านไป เป็นการเสียโอกาสไหม เราอุตสาห์ได้เริ่มทำความรู้จักกันแล้ว

ปล.1อย่าด่าจขกทว่ามโนนะคะ  เพราะจขกทมโนจิงๆ แต่มันเป็นความรู้สึกรักแรกพบ เรารู้สึกดีด้วยแล้วอยากทำความรู้จักเพิ่ม เลยเก็บมาเพ้อ
ปล.2 เผื่อจะมีคนหาให้ 55+ จขกท.เดินทางจากสะหวันนะเขตไปเว้วันที่11มีนาคม2557ที่ผ่านมา รอบ9โมง เขาเป็นคนจีน อายุประมาณ20กลางๆถึงปลายๆ สูงสัก180ได้ ใส่เสื้อยืดขาว กางเกงยีนส์ มากับเพื่อนอีกสามคน
คนหนึ่งแก่สุดในกลุ่มน่าจะสัก30ปลายๆ ใส่เสื้อยืดเขียวเกงสีครีม เพื่อนอีกสองคนจำรายละเอียดไม่ได้

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่