นั่งอยู่บนรถค่ะ กำลังจะกลับบ้าน
การไม่ได้ขับรถเองมันก็สบายไปอีกแบบนะ หุหุ
เมื่อเช้า ตอนรื้อของในห้อง จะหาชุดใส่มาทำงาน นึกขึ้นได้ว่า เดรสตัวนึงที่ซื้อมาแพงหูฉี่ มันอยู่ที่คอนโด
เอาไงดีละ ไวเท่าความคิด น้องชายไปเดินหาซื้อของแถวนั้นพอดี
"ฮัลไหล"
"ว่าไง"
" แวะเข้าคอนโด ไปเอาชุดให้หน่อยดิ ชุดนั้นอ่ะ ในตู้"
"เออๆๆ"
และก็ต้องเงินไป ตามระเบียบ
ตอนนี้รู้สึกว่าหลอนเลย ไม่เคยรู้สึกเข้าใกล้ความเสียสติขนาดนี้มาก่อน
มันคืออาการ กลัวคนบ้า จนจะบ้าเอง ฟังแล้วงงมั้ยคะ งงก็ไม่แปลก เราก็งงตัวเองเหมือนกัน
จะทำแบบ ระเบิดน้อยหน่าก็ไม่ได้ เขาไม่ได้มีฐานะกับเราแบบนั้น ก็แค่คนรู้จักห่างๆ เพื่อนของเพื่อน
ที่สำคัญ ไม่อยากทำด้วย เปล่าประโยชน์ ต่างคนต่างอยู่น่ะดีแล้ว
้ซินดี้ เพื่อนสาวของเราและเพื่อนสนิทของเค้า โทรมาถามว่า
" อะไรจะขนาดนั้นส้ม ขนาดไม่กล้ามา บ้าป่ะ "
ค่ะ บ้า ยอมรับ
คุณไม่ได้ยินแบบที่เราได้ยินวันนั้นนี่
ก่อนย้ายกลับบ้าน
เจอหน้าห้อง He พูดแล้วแสยะยิ้มสุดหลอนว่า
" หนีได้ก็หนีไป อย่าให้เจออีกก็แล้วกัน "
ฮือๆ กลัว เพื่อนอีกคนก็ทักว่า มันไม่กล้าหรอกแก มันจะเอาอนาคต เอาชีวิตมันมาเสี่ยงเพื่อ..
คือ ถ้าเป็นคนสภาพจิตใจปกติ ก็เป็นไปได้ค่ะ ว่าไม่ทำแบบนั้นแน่ๆ
แต่นี่พลีชีพตัวเอง แบบยอมโดนแบนจากคนอื่นก็ทำมาแล้วเหอะ
ทำตัวเองให้โดนแบนเองด้วยนะ ไม่ใช่อยู่ดีๆ ก็โดนแบบเรา
โคตรอุทิศตน แล้วแบบนี้จะไม่กลัวได้ไง TT
พี่ ปังย่า เจ้าคะ พี่ชาย รู้มั้ยเจ้าคะ
ว่าพี่คือฝันร้ายสุดๆ ในชีวิตน้องเลย พี่ใจร้ายมากเลยค่ะ
แต่น้องไม่แฉพี่หรอกค่ะ พี่อย่ากังวล พี่ไปตามทาง ไปที่ชอบๆ ของพี่เถอะค่ะ
น้องจะไม่ยุ่ง น้องจะไม่พูด ใครมาถามน้องจะเงียบ เพราะมันก็ไม่ใช่เรื่องของน้องอยู่แล้วด้วย
นอกจากคนบ้านเดียวกับพี่ จะไม่มีคนนอกทราบเลยค่ะ ว่าพี่ป่วย
พี่ใจเย็นๆ รักษาให้หายนะคะ อาการแบบนั้น
จะได้ไม่เป็นภาระคนอื่น
น้องขอโทษ ที่น้องย้ายกลับบ้าน แต่น้องทนอยู่ floor เดียวกับพี่ไม่ได้จริงๆน้องหลอน เข้าใจน้องนะคะ
น้องไม่อยากได้ยินเสียงคล้ายๆ ยักษ์พังของตอนกลางคืน
น้องไม่อยากได้เห็นพี่โกรธคนจนตาขวาง เพียงแค่คนมอง แหม่ ก็คุณพี่ทำหน้ามาจนหน้าตาดี จะไม่ให้คนมองก็ใช่ที่นะคะ แต่คุณพี่ดันหลอน หาว่าเขาจะมาหาเรื่อง ยิ้มไปร้องไห้ไป น้องกลัว
น้องไม่อยากเห็นพี่ดูหนังฆาตกรรม แล้วเผื่อแผ่เสียงมาถึงห้องอื่นใน floor เดียวกัน
ไม่มีใครกล้า complain คุณพี่หรอกค่ะ เขากลัวคุณพี่กันหมด
เด็กเจอยังร้องไห้เลยค่ะ คิดดูสิคะ ขุ่นพี่
ที่สำคัญ น้องเห็นแก่เพื่อนน้อง ที่เป็นเพื่อนสนิทพี่มานานนมนะคะ น้องจะหาทางป้องกันเอง
.เรียกพี่เรียกน้อง นึกว่าแก่มาก ไม่ใช่ อายุเท่ากัน แต่แบบน่าเกรงขาม ข้าพเจ้าเลยเรียกพี่
ปล.วันนี้ทำงานจนหิว ไม่มีเวลาไปทานมื้อเที่ยง กลับไปคงแวะหาอะไรทาน
เวิ่นกันได้ตามสบายนะคะ เดี๋ยวถึงบ้านจะมาดู ขอบคุณค่ะ
มาเวิ่นเว้อกันค่ะ EP 198
การไม่ได้ขับรถเองมันก็สบายไปอีกแบบนะ หุหุ
เมื่อเช้า ตอนรื้อของในห้อง จะหาชุดใส่มาทำงาน นึกขึ้นได้ว่า เดรสตัวนึงที่ซื้อมาแพงหูฉี่ มันอยู่ที่คอนโด
เอาไงดีละ ไวเท่าความคิด น้องชายไปเดินหาซื้อของแถวนั้นพอดี
"ฮัลไหล"
"ว่าไง"
" แวะเข้าคอนโด ไปเอาชุดให้หน่อยดิ ชุดนั้นอ่ะ ในตู้"
"เออๆๆ"
และก็ต้องเงินไป ตามระเบียบ
ตอนนี้รู้สึกว่าหลอนเลย ไม่เคยรู้สึกเข้าใกล้ความเสียสติขนาดนี้มาก่อน
มันคืออาการ กลัวคนบ้า จนจะบ้าเอง ฟังแล้วงงมั้ยคะ งงก็ไม่แปลก เราก็งงตัวเองเหมือนกัน
จะทำแบบ ระเบิดน้อยหน่าก็ไม่ได้ เขาไม่ได้มีฐานะกับเราแบบนั้น ก็แค่คนรู้จักห่างๆ เพื่อนของเพื่อน
ที่สำคัญ ไม่อยากทำด้วย เปล่าประโยชน์ ต่างคนต่างอยู่น่ะดีแล้ว
้ซินดี้ เพื่อนสาวของเราและเพื่อนสนิทของเค้า โทรมาถามว่า
" อะไรจะขนาดนั้นส้ม ขนาดไม่กล้ามา บ้าป่ะ "
ค่ะ บ้า ยอมรับ
คุณไม่ได้ยินแบบที่เราได้ยินวันนั้นนี่
ก่อนย้ายกลับบ้าน
เจอหน้าห้อง He พูดแล้วแสยะยิ้มสุดหลอนว่า
" หนีได้ก็หนีไป อย่าให้เจออีกก็แล้วกัน "
ฮือๆ กลัว เพื่อนอีกคนก็ทักว่า มันไม่กล้าหรอกแก มันจะเอาอนาคต เอาชีวิตมันมาเสี่ยงเพื่อ..
คือ ถ้าเป็นคนสภาพจิตใจปกติ ก็เป็นไปได้ค่ะ ว่าไม่ทำแบบนั้นแน่ๆ
แต่นี่พลีชีพตัวเอง แบบยอมโดนแบนจากคนอื่นก็ทำมาแล้วเหอะ
ทำตัวเองให้โดนแบนเองด้วยนะ ไม่ใช่อยู่ดีๆ ก็โดนแบบเรา
โคตรอุทิศตน แล้วแบบนี้จะไม่กลัวได้ไง TT
พี่ ปังย่า เจ้าคะ พี่ชาย รู้มั้ยเจ้าคะ
ว่าพี่คือฝันร้ายสุดๆ ในชีวิตน้องเลย พี่ใจร้ายมากเลยค่ะ
แต่น้องไม่แฉพี่หรอกค่ะ พี่อย่ากังวล พี่ไปตามทาง ไปที่ชอบๆ ของพี่เถอะค่ะ
น้องจะไม่ยุ่ง น้องจะไม่พูด ใครมาถามน้องจะเงียบ เพราะมันก็ไม่ใช่เรื่องของน้องอยู่แล้วด้วย
นอกจากคนบ้านเดียวกับพี่ จะไม่มีคนนอกทราบเลยค่ะ ว่าพี่ป่วย
พี่ใจเย็นๆ รักษาให้หายนะคะ อาการแบบนั้น
จะได้ไม่เป็นภาระคนอื่น
น้องขอโทษ ที่น้องย้ายกลับบ้าน แต่น้องทนอยู่ floor เดียวกับพี่ไม่ได้จริงๆน้องหลอน เข้าใจน้องนะคะ
น้องไม่อยากได้ยินเสียงคล้ายๆ ยักษ์พังของตอนกลางคืน
น้องไม่อยากได้เห็นพี่โกรธคนจนตาขวาง เพียงแค่คนมอง แหม่ ก็คุณพี่ทำหน้ามาจนหน้าตาดี จะไม่ให้คนมองก็ใช่ที่นะคะ แต่คุณพี่ดันหลอน หาว่าเขาจะมาหาเรื่อง ยิ้มไปร้องไห้ไป น้องกลัว
น้องไม่อยากเห็นพี่ดูหนังฆาตกรรม แล้วเผื่อแผ่เสียงมาถึงห้องอื่นใน floor เดียวกัน
ไม่มีใครกล้า complain คุณพี่หรอกค่ะ เขากลัวคุณพี่กันหมด
เด็กเจอยังร้องไห้เลยค่ะ คิดดูสิคะ ขุ่นพี่
ที่สำคัญ น้องเห็นแก่เพื่อนน้อง ที่เป็นเพื่อนสนิทพี่มานานนมนะคะ น้องจะหาทางป้องกันเอง
.เรียกพี่เรียกน้อง นึกว่าแก่มาก ไม่ใช่ อายุเท่ากัน แต่แบบน่าเกรงขาม ข้าพเจ้าเลยเรียกพี่
ปล.วันนี้ทำงานจนหิว ไม่มีเวลาไปทานมื้อเที่ยง กลับไปคงแวะหาอะไรทาน
เวิ่นกันได้ตามสบายนะคะ เดี๋ยวถึงบ้านจะมาดู ขอบคุณค่ะ