ไม่ได้ต้องการอะไร แต่แค่อยากขอระบายด้วยความอัดอั้นใจ

มันเป็นสิ่งที่อัดอั้นในใจสุดๆแล้ว ยิ่งรู้เยอะยิ่งไม่เข้าใจ ว่าทุกอย่างที่ถูกทำมันเป็นเพราะอะไร

                  เรื่องที่จะระบายมันก็เป็นปัญหาใหญ่สำหรับครอบครัวอยู่ เมื่อไม่นานมานี้ป๊าของเรามีปัญหาที่ทำงาน(ขอไม่บอกว่าคุณพ่อทำอาชีพอะไร) เพราะงานที่เคยรับผิดชอบอยู่อันเก่าและมันจบไปแล้ว ถูกยกมาเป็นประเด็นว่าป๊าช่วยเหลือคนผิดแต่ความจริงแล้วงานชิ้นนั้นคนที่มีอำนาจในการตัดสินใจคือคุณลุงที่ทำงานด้วยกันอีกคน คุณพ่อกับคุณลุงอีกคนแค่โดนหางเลขเพราะคนที่ "เขา" ต้องการเล่นงานมันแค่คุณลุงที่มีอำนาจมากสุดคนเดียว แล้วพอคุณพ่อของเราโดนเรื่องงานชิ้นนี้ไปด้วย คุณลุงอีกคนที่โดนหางเลขด้วยเขาก็โทรมาหาคุณพ่อว่าทำไมเป็นแบบนี้เพราะเขาก็อายุมาแล้ว ใกล้จะต้องกเษียณแล้วด้วย ไม่กี่วันคนที่หาเรื่องคุณพ่อเราก็โทรมาขอโทษ " ว่าไม่ได้ต้องการทำพี่ เขาต้องการทำอีกคน"   เอ๊า!! ก่อนจะทำอะไรลงไปคุณไม่คิดเหรอว่าจะมีคนเดือดร้อนกี่คน คุณต้องการแค่ความสะใจของคุณ แค่นี้?  แต่คุณพ่อเราคงเพราะท่านเป็นคนใจดี ชอบอยู่เงียบๆ และอดทนเก่งมาก  ท่านก็บอกเขาว่าไม่เป็นไร แล้วคุณพ่อก็แก้ข้อหาในส่วนนี้ได้จบ

แต่เรื่องมันยังไม่จบแค่นี้...

           ไม่กี่วันต่อมาก่อนเราจบม.6 คุณพ่อก็ขอให้เราช่วยพิมพ์หนังสือฉบับหนึ่งให้ท่าน เราก็พิมพ์นะ อ่านไปด้วยบอกเลยว่าตกใจมาก จนเราพิมพ์เสร็จแล้วเอามาให้คุณพ่อตรวจสอบความถูกต้อง เราถามท่านเลยว่ามันยังไม่จบอีกเหรอ คุณพ่อก็เลยบอกว่าเรื่องนั้นจบแล้วแต่อันนี้คืออันใหม่ที่แค่เป็นผลพวงมาจากอันนั้น ปัญหาที่สองมันเกิดจากความอิจฉาริษยาในการทำงาน(ความคิดเรานะ) เราก็แบบเห้ย แบบนี้มันหาเรื่องกันแล้ว คุณพ่อเราทำอะไรผิดอะ

           เรื่องที่สองมันเกี่ยวกับระเบียบวินัยในการทำงานของที่ทำงาน คุณพ่อเราก็พยายามแก้ว่ามันไม่ใช่ อธิบายว่าทำตามระเบียบทุกอย่างเพราะคุณพ่อเป็นคนที่ทำงานละเอียดมาก เคยตีเราด้วยว่าทำงานไม่มีระเบียบ เก็บงานไม่ละเอียดเรียบร้อย ซึ่งเราว่าเป็นนิสัยที่ดีของคุณพ่อ เพราะท่านเป็นคนเถรตรงมากและค่อนข้างฝีปากคม พูดแบบขวานผ่าซากบ้าง เรื่องที่สองมันไม่เกี่ยวกับคนแรกเท่าไหร เพราะเขาเป็นแค่คนจุดชนวนเลยเป็นการเปิดช่องทางให้คนที่หมั่นไส้คุณพ่อมาเล่นงานต่อได้  รู้มั้ย....วันนั้นเราร้องไห้เลย เพราะว่าคุณพ่อบอกว่า...

"อาจจะโดนพักงาน และช่วงที่พักนี่ไม่มีเงินเดือนนะ พ่อไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงไม่มีใครฟังทั้งที่ "ผู้ใหญ่" หลายท่านก็เคยเป็นหัวหน้าพ่อมาก่อน แต่ไม่เป็นไรถ้าต้องโดนก็คงต้องหาอะไรทำเพื่อหาเงินใช้กันในบ้าน "

            เราจำได้ว่าเรากอดคุณพ่อแล้วเราก็ร้องเงียบๆ แบบมันพูดไม่ออก ใช่  เราก็ไม่เข้าใจ ทั้งที่ผู้ใหญ่หลายท่านเราก็เคยพบ เคยคุยเคยเล่นกับลูกๆของท่านด้วยกันตอนเด็ก ไม่รู้เลยเหนอว่าพ่อเป็นคนยังไง พ่อหอบงานกลับมาทำต่อที่บ้านทุกวัน วันหยุดไม่ค่อยได้ใช้ เงินมีก็เอามาให้เรากับน้องใช้ในการศึกษาเพราะพ่อเรียกได้ว่าเป็นคนหารายได้เข้าครอบครัว  เพราะคุณแม่ทำงานอิสระ บางงานได้เงินดีบ้างน้อยบ้าง บ้างครั้งก็ไม่มีงานเพราะต้องดูแลเรากับน้อง
        แต่มันทุเรศ....ตรงที่มีบางคนบอกว่าคุณพ่อของเราหาเงินมาแบบผิดๆ มาบอกว่าเราอยู่บ้านราคา 10 กว่าล้าน!! ขอโทษนะ แต่ทั้งครอบครัวอยู่บ้านเนื้อที่ 59 ตรว. และมีบ้านอีกหลังที่ยังผ่อนอยู่ บ้านหลังนี้มาตั้งแต่เราอยู่อนุบาล!! ใช่ มันก็มีบ้านหลังอื่นบ้างแต่มันเนื้อที่แต่ละหลังไม่เคยเกิน 60 และมีสองสามหลังที่เป็นบ้านเช่าซึ่งอันนี้เป็นรายได้ของคุณแม่ แต่พวกคุณมาว่ากันแบบนี้ ข่าวโคมลอย!! วันๆพ่อทำแต่งาน ดูบอลเตะบอลกับน้อง ฟังเพลงช่อง 73 นั่งโอ๋อยู่กับต้นไม่ จะแงะไปเที่ยวทีนี่แถบจะกราบ แล้วคุณมาว่ากันแบบนี้เหรอ คุณทำงานสายนี้ได้ไงนะ ความจริงความยุติธรรมอยู่ตรงไหน เราไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำแบบนี้

ทำไมพวกคุณทำแบบนี้แค่เพื่อความสะใจ แค่เพื่อความพอใจของคุณ ทุกอย่างที่ครอบครัวเรามีมันแค่มาจากการอดออมด้วยกันและโอกาส คุณก็รู้โอกาสมันมาไม่ง่าย บางครั้งโอกาสมันอยู่ตรงหน้าคุณ  แต่คุณเอาแต่คิดว่าถ้าฉันมีเงิน มีอำนาจ เดี๋ยวมันก็มาอีก ซึ่งไม่จริง  บางอย่างเราต้องไขว่คว้าแม้ว่าจะต้องกัดฟันอดกลั่นแค่ไหนก็ตาม

       และอย่างวันที่คุณพ่อต้องไปรับจดหมายให้พักงาน พวกคุณยังมีการมาบอกว่าถ้าไม่มารับด้วยตัวเองพวกคุณจะเอาลงหนังสือพิมพ์ คือต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ คุรพ่อหนูทำอะไร สายงานนี้คุรพ่อรักมาก ทำงานด้วยความซื่อสัตย์มาตลอด คุณพ่อยังอยากจะให้เราได้เรียนและเข้าทำงานในสายงานนี้เลย แต่บอกเลยว่าเราไม่ชอบมาก เพราะว่านี่หรือผลของการทำงานด้วยความซื่อสัตย์ มันต้องการทำกันถึงขนาดนี้เลยเหรอไง  เอาเถอะคุณพ่อยังเข้มแข็งได้  เราก็ต้องเข้มแข็งได้ เพราะเราเชื่อว่าสักวันก็คงได้รู้กัน


ป.ล. ถ้าพวกคุณลุง คุณอา คุณน้า คุณป้า หรือใครก็ตามที่ "รู้" ในเรื่องนี้และผ่านมาเห็น ซึ่งสักวันคุณอาจเห็น  

ขอบอกเลยว่ามันก็แค่การระบายความอัดอั้น ความไม่เข้าใจ และแค่อยากถาม "ใจ" ของคนวัยผู้ใหญ่ที่ทำงานแล้วหน่อยว่าเพราะอะไร เป็นพวกคุณคุณจะทำยังไง มันก็แค่การระบายและการต้องการคำตอบของเด็กคนนึงที่กำลังจะก้าวไปสู่มหาลัย และวัยทำงานในอนาคต  ซึ่งไม่ได้พาดพิงถึงบุคคลใดเลย ยกเว้นแต่ พวกคุณจะพอสำนึกได้บ้าง

ขอบคุณ และขออภับถ้าคุณคิดว่ามันเป็นการละเมิด   (ความจริงมันมีอีกเยอะและลึกกว่านี้ แต่นี้เราเอาแค่ตรงที่สามารถระบายและคงไม่สงผลกระทบกับบุคคลใดทั้งสิ้น นอกจากรู้ๆกันอยู่)

ป.ล. อีกนิด เราอยากช่วยคุณพ่อ เราอยากหางานทำแต่อายุยังไม่ถึงเลย คุรพ่อบอกไม่ต้องก็ได้ แต่เราอยากพอช่วยได้บ้าง ใครพอทราบมั้ยว่าจะหางานทำแบบพาร์ทไทม์ยังไง รบกวนช่วยหน่อยนะ