"คอย..."

โอ้วิหคผกผินโบยบินจาก
มุ่งสู่ฟากแห่งฟ้าเวหาหน
จากจุดหนึ่งพึงค่าราคาตน
ยังจุดปลายหมายยลผู้คน.."คอย"

แต่เจ้าเพลินเหิรหาวเกินก้าวหมาย
ทิวาลับกลับกลายคลับคล้ายถอย
หลากราตรีคลี่จันทร์เจ้าผันลอย
จักปิติมิน้อย..หากคล้อยคืน...