เล่าสู่กันฟังขำๆนะคะ
เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาได้มีโอกกาสไปเดินที่ตลาดนัดจัตุจักร 2 มีนบุรี อาการร้อนมากกกกก+ความหิวระดับ 9 เรากับสามีเดินฝ่าดงร้านค้าและผู้คน เพื่อมาหาร้านอาหารเพื่อเพิ่มพลังงานให้ร่างกาย เดินกันจนมาถึงด้านหน้าตลาดที่มี 2 ชั้น ป้ายบอกร้านอาหารอยู่ชั้น 2 เราสองคนไม่รอช้าค่ะ ตอนนี้ความหิวใกล้ทะลุระดับ 10 แล้ว รีบเดินกันขึ้นไปชั้น 2 อย่างไวมองหาร้านที่มีเมนูที่เราอยากกิน ในที่สุดก็เจอค่ะ เรา 2 คนดูเมนูกันแบบรวดเร็วแล้วตัดสินใจสั่ง
ส้มตำปูปลาร้า 1 ครก
ตำซั่ว 1 ครก
ข้าวผักปู 1 จาน
ข้าวเหนัยว 1
รอกันสักพักไม่มีคนเดินมารับเมนู สงสัยว่าที่ร้านคงให้เดินไปสั่งเอง เราตัดสินใจเดินไปสั่งกับข้าวที่หน้าร้านค่ะ
เราสั่งกับข้าวกับน้องที่ยืนอยู่หน้าร้าน สั่งไปได้ 2 อย่างน้องพนังงานก็หันไปคุยกับอีกคน เราหันซ้ายหันขวา สายตาไปสบตากับเจ๊หน้ามันๆเข้า ดูจากท่าทางน่าจะเป็นเจ้าของร้าน แกมองออกมานอกร้านแบบวีนเหวี่ยง บอกว่าให้จดๆๆๆ เราก็เอ่อ...โอเคค่ะ จดค่ะ เจ๊แกโยนสมุดจด+ปากกา ออกมา เรากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบ มีเจ๊อีกคน รีบหยิบแซงหน้าไปเพื่อจะเอาไปให้ลูกค้าที่นั่งอีกโต๊ะหนึ่ง น้องพนักงานก็มองหน้าเราแบบว่า ขอโทษ (โอเคๆๆ เข้าใจ ไม่เป็นไร) น้องเลยถามเราว่าเอาส้มตำใช่ไหม แล้วเหมือนจะรีบเดินไปทำให้ แต่แล้วน้องก็ตะโกนไปบอกอาซิ่มอายุราวๆ 70 ได้ ว่า ”ตำส้มตำให้หน่อยยยยยยยยยยยย ” เราก็เลยเดินกลับไปนั่งโต๊ะแบบงงๆ ในใจก็คิดว่า เดี๋ยวก็คงมีคนเดินมารับเมนู แล้วค่อยสั่งรายการที่เหลือ
แต่แล้วก็ไม่มีใครมาสนใจ นั่งรอกันอีกประมาณ 10 นาที ระหว่างรอก็ดูซิ่มตำส้มตำไป คุณเชื่อไหมคะว่า 10 นาทีผ่านไปส้มตำครกนั้นยังไม่เสร็จ แต่ซิ่มอ่ะเอามือแตะชิมไปแล้วหลายรอบ
ณ ตอนนี้คือเรา 2 คนไม่ไหวแล้วค่ะ หิวแบบทะลุระดับ 10 แล้ววววววว หันมองหน้า จ้องตา แล้วรู้ใจกันเลยว่าเราต้องเปลี่ยนร้านนะ เค๊าไม่ไหวแล้ว
เราก็เลยเดินไปถามน้องคนเดิมว่า ของที่สั่งไปทำไปแล้วหรือเปล่า
เรา: น้องคะอาหารที่พี่สั่งไปเริ่มทำหรือยัง
น้อง: ทำแล้วค่ะ
เรา: เสร็จแล้วกี่อย่าง
น้อง: ส้มตำ 1 ครกค่ะ
เรา : งั้นตักส้มตำใส่ถุงกลับบ้านนะ ส่วนที่เหลือพี่ยกเลิก พี่รีบ
น้อง: ค่ะ
ระหว่างที่น้องกำลังจะตักส้มตำ
ซิ้ม: มุงจะตักใส่ถุงทำไม
น้อง: ตักให้พี่เขา เขาจะสั่งจะกลับบ้าน
ซิ้ม : กุทำให้โต๊ะนั้น เขารอกุนานแล้ว
เรา: (ณ เวลานี้ หัวใจพองโต ดีใจที่ไม่ใช่ของตัวเอง)
น้อง: พี่เขาสั่งไว้ตั้งนานแล้วนะ
เรา : (อย่างไว) น้องคะ งั้นพี่ไม่เอาแล้วนะ ให้โต๊ะอื่นไปเลย
เจ๊เหวียง: อิเมย์มาทางนี้เลย อย่าไปฟังเขาเยอะ
เรา: (ไว้อาลัยให้ตัวเองไป 3 วิ)
เอ่อ...เจ๊คะ เจ๊ขายของถ้าเจ๊ไม่ฟังลูกค้า แล้วเจ๊จะขายยังไงคะ??
จากคนที่เกือบได้เป็นลูกค้าอย่างดิฉันและสามี ขอสาบานว่าจะไม่ไปสั่งเมนูที่ร้านนี้อีกให้เจ๊หงุดหงิดวุ่นวายอีกเลยค่ะ
คุณเคยเจอร้านขายอาหารแบบนี้บ้างไหมคะ
เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาได้มีโอกกาสไปเดินที่ตลาดนัดจัตุจักร 2 มีนบุรี อาการร้อนมากกกกก+ความหิวระดับ 9 เรากับสามีเดินฝ่าดงร้านค้าและผู้คน เพื่อมาหาร้านอาหารเพื่อเพิ่มพลังงานให้ร่างกาย เดินกันจนมาถึงด้านหน้าตลาดที่มี 2 ชั้น ป้ายบอกร้านอาหารอยู่ชั้น 2 เราสองคนไม่รอช้าค่ะ ตอนนี้ความหิวใกล้ทะลุระดับ 10 แล้ว รีบเดินกันขึ้นไปชั้น 2 อย่างไวมองหาร้านที่มีเมนูที่เราอยากกิน ในที่สุดก็เจอค่ะ เรา 2 คนดูเมนูกันแบบรวดเร็วแล้วตัดสินใจสั่ง
ส้มตำปูปลาร้า 1 ครก
ตำซั่ว 1 ครก
ข้าวผักปู 1 จาน
ข้าวเหนัยว 1
รอกันสักพักไม่มีคนเดินมารับเมนู สงสัยว่าที่ร้านคงให้เดินไปสั่งเอง เราตัดสินใจเดินไปสั่งกับข้าวที่หน้าร้านค่ะ
เราสั่งกับข้าวกับน้องที่ยืนอยู่หน้าร้าน สั่งไปได้ 2 อย่างน้องพนังงานก็หันไปคุยกับอีกคน เราหันซ้ายหันขวา สายตาไปสบตากับเจ๊หน้ามันๆเข้า ดูจากท่าทางน่าจะเป็นเจ้าของร้าน แกมองออกมานอกร้านแบบวีนเหวี่ยง บอกว่าให้จดๆๆๆ เราก็เอ่อ...โอเคค่ะ จดค่ะ เจ๊แกโยนสมุดจด+ปากกา ออกมา เรากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบ มีเจ๊อีกคน รีบหยิบแซงหน้าไปเพื่อจะเอาไปให้ลูกค้าที่นั่งอีกโต๊ะหนึ่ง น้องพนักงานก็มองหน้าเราแบบว่า ขอโทษ (โอเคๆๆ เข้าใจ ไม่เป็นไร) น้องเลยถามเราว่าเอาส้มตำใช่ไหม แล้วเหมือนจะรีบเดินไปทำให้ แต่แล้วน้องก็ตะโกนไปบอกอาซิ่มอายุราวๆ 70 ได้ ว่า ”ตำส้มตำให้หน่อยยยยยยยยยยยย ” เราก็เลยเดินกลับไปนั่งโต๊ะแบบงงๆ ในใจก็คิดว่า เดี๋ยวก็คงมีคนเดินมารับเมนู แล้วค่อยสั่งรายการที่เหลือ
แต่แล้วก็ไม่มีใครมาสนใจ นั่งรอกันอีกประมาณ 10 นาที ระหว่างรอก็ดูซิ่มตำส้มตำไป คุณเชื่อไหมคะว่า 10 นาทีผ่านไปส้มตำครกนั้นยังไม่เสร็จ แต่ซิ่มอ่ะเอามือแตะชิมไปแล้วหลายรอบ
ณ ตอนนี้คือเรา 2 คนไม่ไหวแล้วค่ะ หิวแบบทะลุระดับ 10 แล้ววววววว หันมองหน้า จ้องตา แล้วรู้ใจกันเลยว่าเราต้องเปลี่ยนร้านนะ เค๊าไม่ไหวแล้ว
เราก็เลยเดินไปถามน้องคนเดิมว่า ของที่สั่งไปทำไปแล้วหรือเปล่า
เรา: น้องคะอาหารที่พี่สั่งไปเริ่มทำหรือยัง
น้อง: ทำแล้วค่ะ
เรา: เสร็จแล้วกี่อย่าง
น้อง: ส้มตำ 1 ครกค่ะ
เรา : งั้นตักส้มตำใส่ถุงกลับบ้านนะ ส่วนที่เหลือพี่ยกเลิก พี่รีบ
น้อง: ค่ะ
ซิ้ม: มุงจะตักใส่ถุงทำไม
น้อง: ตักให้พี่เขา เขาจะสั่งจะกลับบ้าน
ซิ้ม : กุทำให้โต๊ะนั้น เขารอกุนานแล้ว
เรา: (ณ เวลานี้ หัวใจพองโต ดีใจที่ไม่ใช่ของตัวเอง)
น้อง: พี่เขาสั่งไว้ตั้งนานแล้วนะ
เรา : (อย่างไว) น้องคะ งั้นพี่ไม่เอาแล้วนะ ให้โต๊ะอื่นไปเลย
เจ๊เหวียง: อิเมย์มาทางนี้เลย อย่าไปฟังเขาเยอะ
เรา: (ไว้อาลัยให้ตัวเองไป 3 วิ)
เอ่อ...เจ๊คะ เจ๊ขายของถ้าเจ๊ไม่ฟังลูกค้า แล้วเจ๊จะขายยังไงคะ??
จากคนที่เกือบได้เป็นลูกค้าอย่างดิฉันและสามี ขอสาบานว่าจะไม่ไปสั่งเมนูที่ร้านนี้อีกให้เจ๊หงุดหงิดวุ่นวายอีกเลยค่ะ