นี่ใช่ไหม? คือความรัก

ชีวิตรักของเรานั้นจะถือว่าสุขมันก็สุขแต่ถ้าคิดว่าทุกข์มันคือทุกข์มากกว่า
ตอนนี้เราอายุ 26 ปีแล้ว เราคบกับแฟนมา 4 ปีกว่า ไม่เคยทะเลาะกันสักครั้งอาจจะมีง้องอนกันบ้าง
เราคบกันถึงตอนนี้คิดว่านานพอที่จะรู้เรื่องของกันและกันมากมาย แต่...
เราผิดที่อยู่ด้วยกันตลอดเวลา แต่เมื่อเราต้องก้าวผ่านความเป็นผู้ใหญ่ เรื่องของเวลาเริ่มลดน้อยลง
เรื่องครอบครัวเป็นสิ่งสำคัญ  เราเป็นผู้หญิงมาหาผู้ชายถึงบ้านพ่อแม่ของเขาก็ยินดีต้อนรับ
แต่ในใจมันคิดและชินชา เราไปมาไปมาแบบนี้เหมือนเราแต่งงานกับเค้าไปโดบปริยาย
อยู่บ้านเขาจนเป็นบ้านตัวเอง .... ครอบครัวเค้าเป็นครอบครัวที่ใหญ่มาก
ปัญญาที่ตามมาคือ ใจเรารับครอบครัวของเค้าได้ไหม แต่นั้นก็ยังเป็นปัญญาอยู่
มันติดตรงที่เราไม่ได้เป็นอะไรกันเป็นแค่แฟน ย้ำแฟนนนนน
คำว่าแฟน ติดตรงที่เราไม่ได้แต่งงานกันมันสะท้อนภาพชีวิตหลังแต่งงานของเรา
แต่นั้นมันคงไม่เป็นปัญหาของฝ่ายชายเลย ... เรามานั่งคิดพยายามคิดว่าพื้นที่ที่เรายืนอยู่นี้
ทำไม ทำไมเราต้องมาที่นี่ ถ้าาเราไม่มาเราก็จะไม่เจอเค้าเลย ด้วยหน้าที่และการงาน
ตอนเข้าบ้านเค้าครั้งแรก เค้าเอาใจใส่เราแต่เมื่อเวลาได้ผ่านพ้นไป นานเข้า
ความใส่ใจเริ่มลดน้อยทดถอยลงไป จนกลายเป็นความเคยชิน
แต่มีวันหนึ่งที่เค้าต้องไปทำงานแล้วเราอยู่บ้านเค้าท่ามกลางผู้คนที่เราต้องทำความรู้จักแล้ว
วันนั้นทำให้ตัวเราคิดว่าเราเป็นผู้หญิงที่ไร้ค่ามากที่สุด มันเป็นปัญหาที่อึดอัดใจ
แล้ววันนี้ชีวิตของเราจะสู้หรือจะถอยหรือจะยอมให้เวลามันผ่านไปช้าๆๆ
นี่ใช่ไหม คือชีวิตที่เรียกว่าแฟน ของผู้หญิงอย่างชั้น
และนี่ใช่ไหมคือความรักทีสุข
แต่ทำไมใจชั้นมันอึดอัดกับสิ่งที่เห็นที่เป็นอยู่ตอนนี้????????????????????????