สวัสดีครับ
มีเรื่องไม่สบายใจ อยากจะขอกำลังใจ และขอคำแนะนำจากเพื่อนๆ ในบอร์ดนี้หน่อยนะครับ ไม่รู้จะหันหน้าไปปรึกษาใครดี
เมื่อเร็วๆนี้ ผมเพิ่งทราบอาการป่วยของแม่ เพราะเพิ่งจะได้มีโอกาสกลับบ้านไปเยี่ยมแม่ คือแม่ผมมีอาการไอเรื้อรังมาตั้งแต่ก่อนปีใหม่ จนปัจจุบันก็ยังไม่หาย โดยใช้สิทธิประกันสังคมในการรักษา โดยหมอก็จ่ายยาแก้ไอ ยาฆ่าเชื้อมาให้
แต่ผ่านไปหนึ่งเดือน อาการก็ยังไม่ยุบลง ล่าสุดแม่ผมก็ไปรักษาที่รพ.เดิม เห็นว่าอาการไอไม่ทุเลา จึงได้ให้แม่ผมไป x-ray ปอด ตรวจเสมหะ และตรวจคลื่นหัวใจ
ปรากฏว่าแม่ไม่ได้เป็นวัณโรค แต่แม่บอกว่าดูจากฟิล์ม x-ray ปอดสองข้างมันไม่เหมือนกัน ข้างนึงเล็กกว่าอีกข้าง อีกข้างดำอีกข้างขาว (ซึ่งตรงนี้ผมเองไม่ได้เห็นกับตา ก็เลยไม่รู้ว่ามันยังไง?)
และรอผลอ่านฟิล์มสิบกว่าวัน? (ทำไมถึงนานขนาดนั้น)
นอกจากอาการไอ แม่ยังรู้สึกเจ็บภายในไปถึงหลังทุกครั้ง ที่มีอาการไอ
ผมกลัวว่าแม่ผมจะเป็นมะเร็งปอดหรือเปล่า
แต่บ้านผมไม่มีใครสูบบุหรี่ (พ่อผมเคยสูบ แต่ท่านเสียไปประมาณ 20 กว่าปีแล้ว) แต่หลังบ้านผม เป็นโรงงานทอผ้า ซึ่งมักจะปล่อยกลิ่นเหม็นๆ (สารเคมี) ออกมาบ่อยๆ อาจจะเป็นจุดนี้ก็ได้ที่ทำให้แม่ผมมีอาการแบบนี้
ตอนผมได้ยินว่าแม่ผมป่วยแบบนี้ ผมบอกตรงๆว่า ผมรับไม่ได้จริงๆ ผมต้องแอบวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำ หน้าผมซีดเผือด
ผมวิตกและนอนไม่หลับเลยทั้งคืน ความคิดวนอยู่ในหัวตลอดเวลาเลยว่า "ทำไมแม่ถึงป่วย? แม่แข็งแรงมาตลอดนี่นา อาหารก็กินดีอยู่ดี ถ้าแม่เป็นมะเร็งจะเอาเงินที่ไหนรักษา? แม่จะหายมั๊ย? แล้วถ้าแม่ตาย เราจะอยู่ยังไง?"
คืนนั้นทั้งคืน ผมนอนไม่หลับ ผมร้องไห้ไม่ออก มันเหมือนน้ำตาตกใน ผมรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอมาก
แม่เอง ก็พยายามบอกผมว่า "เอาน่า ใจเย็นๆ อย่าคิดมาก รออีกสิบวัน ค่อยฟังผลว่าเป็นอะไร รักษาไปตามอาการ หายก็หาย ทำใจเถอะลูก เราไม่ต้องไปคิดว่า จะไปรักษาโรงพยาบาลแพงๆ เราไม่มีเงินมากขนาดนั้น เพราะฉนั้นตัดความคิดนี้ไปเลย มันเป็นธรรมดาลูก เกิดแก่เจ็บตาย โรคภัยไข้เจ็บ ป่วยก็รักษา หายไม่หายก็อีกเรื่อง ไม่ต้องคิดมาก ถ้าแกคิดมาก แม่ก็จะพลอยคิดมากไปด้วยนะ"
ผมต้องแอบไปร้องไห้ (ในขณะที่พิมพ์นี้ ก็นึกถึงคำที่แม่พูด ก็ยังน้ำตาซึมอยู่) เพราะสงสารแม่ และรู้สึกผิดจริงๆ ที่เราไม่มีเงินมากพอ ที่จะหาบ้านใหม่ให้แม่ได้อยู่ และต้องมาทนเห็นแม่อยู่บ้าน ที่ต้องทนรับกลิ่นเหม็นจากโรงงานทุกวัน ทุกวัน โดยที่ตัวเองไม่สามารถที่จะช่วยอะไรแม่ได้เลย
โรงพยาบาลที่ใช้สิทธิรักษาอยู่ ผมเองก็ไม่ไว้ใจเลยนะครับ บอกตรงๆ เพราะน้องผมเคยข้อเท้าอักเสบ รักษามา 2 ปี จ่ายแต่ยาแก้อักเสบ+แก้ปวด มาตลอด 2 ปี ก็ไม่หาย (จนตอนนี้ย้ายมารักษาที่รพ.จุฬาแทน รักษาอยู่ปีกว่า ตอนนี้ใกล้หายเป็นปกติแล้ว)
นี่ขนาดแค่รอผลอ่านฟิล์ม x-ray เค้ายังใช้เวลาตั้งสิบกว่าวัน แล้วถ้ามันเป็นขั้นตอนอื่นที่ยุ่งยากกว่านี้ แม่ผมไม่ตายก่อนเหรอครับ
คิดไปก็ยิ่งทุกข์ ยิ่งน้อยใจ ถ้ามีเงินมากกว่านี้ ผมออกเงินรักษาเอง เลือกโรงพยาบาลเองแล้ว ไม่ต้องก้มหน้ายอมรับเป็นคนไข้ชั้นสองแบบนี้
ผมไม่โทษระบบประกันสังคมหรอกนะครับ แต่ผมมองไปยังรพ. และแพทย์ผู้รักษา ว่าเค้าปฏิบัติต่อคนไข้ที่ใช้สิทธิดีแค่ไหน แตกต่างกับผู้ป่วยนอกอย่างไร
ตอนนี้ผมกลุ้มใจ และกังวลมาก รู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอกว่าแม่มาก ผมไม่อยากให้แม่เห็นผมไม่สบายใจ กลัวแม่จะทุกข์ไปด้วย แต่ก็เก็บอาการไม่อยู่จริงๆ
ก็เลยอยากจะขอกำลังใจ และคำแนะนำจากเพื่อนๆ หน่อยนะครับ เพราะไม่รู้จะไปคุยกับใครอีกแล้ว
ขอบคุณทุกๆ ท่านมากๆ นะครับ
อยากจะขอกำลังใจ ตอนนี้รู้สึกสับสน และท้อใจมากครับ
มีเรื่องไม่สบายใจ อยากจะขอกำลังใจ และขอคำแนะนำจากเพื่อนๆ ในบอร์ดนี้หน่อยนะครับ ไม่รู้จะหันหน้าไปปรึกษาใครดี
เมื่อเร็วๆนี้ ผมเพิ่งทราบอาการป่วยของแม่ เพราะเพิ่งจะได้มีโอกาสกลับบ้านไปเยี่ยมแม่ คือแม่ผมมีอาการไอเรื้อรังมาตั้งแต่ก่อนปีใหม่ จนปัจจุบันก็ยังไม่หาย โดยใช้สิทธิประกันสังคมในการรักษา โดยหมอก็จ่ายยาแก้ไอ ยาฆ่าเชื้อมาให้
แต่ผ่านไปหนึ่งเดือน อาการก็ยังไม่ยุบลง ล่าสุดแม่ผมก็ไปรักษาที่รพ.เดิม เห็นว่าอาการไอไม่ทุเลา จึงได้ให้แม่ผมไป x-ray ปอด ตรวจเสมหะ และตรวจคลื่นหัวใจ
ปรากฏว่าแม่ไม่ได้เป็นวัณโรค แต่แม่บอกว่าดูจากฟิล์ม x-ray ปอดสองข้างมันไม่เหมือนกัน ข้างนึงเล็กกว่าอีกข้าง อีกข้างดำอีกข้างขาว (ซึ่งตรงนี้ผมเองไม่ได้เห็นกับตา ก็เลยไม่รู้ว่ามันยังไง?)
และรอผลอ่านฟิล์มสิบกว่าวัน? (ทำไมถึงนานขนาดนั้น)
นอกจากอาการไอ แม่ยังรู้สึกเจ็บภายในไปถึงหลังทุกครั้ง ที่มีอาการไอ
ผมกลัวว่าแม่ผมจะเป็นมะเร็งปอดหรือเปล่า
แต่บ้านผมไม่มีใครสูบบุหรี่ (พ่อผมเคยสูบ แต่ท่านเสียไปประมาณ 20 กว่าปีแล้ว) แต่หลังบ้านผม เป็นโรงงานทอผ้า ซึ่งมักจะปล่อยกลิ่นเหม็นๆ (สารเคมี) ออกมาบ่อยๆ อาจจะเป็นจุดนี้ก็ได้ที่ทำให้แม่ผมมีอาการแบบนี้
ตอนผมได้ยินว่าแม่ผมป่วยแบบนี้ ผมบอกตรงๆว่า ผมรับไม่ได้จริงๆ ผมต้องแอบวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำ หน้าผมซีดเผือด
ผมวิตกและนอนไม่หลับเลยทั้งคืน ความคิดวนอยู่ในหัวตลอดเวลาเลยว่า "ทำไมแม่ถึงป่วย? แม่แข็งแรงมาตลอดนี่นา อาหารก็กินดีอยู่ดี ถ้าแม่เป็นมะเร็งจะเอาเงินที่ไหนรักษา? แม่จะหายมั๊ย? แล้วถ้าแม่ตาย เราจะอยู่ยังไง?"
คืนนั้นทั้งคืน ผมนอนไม่หลับ ผมร้องไห้ไม่ออก มันเหมือนน้ำตาตกใน ผมรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอมาก
แม่เอง ก็พยายามบอกผมว่า "เอาน่า ใจเย็นๆ อย่าคิดมาก รออีกสิบวัน ค่อยฟังผลว่าเป็นอะไร รักษาไปตามอาการ หายก็หาย ทำใจเถอะลูก เราไม่ต้องไปคิดว่า จะไปรักษาโรงพยาบาลแพงๆ เราไม่มีเงินมากขนาดนั้น เพราะฉนั้นตัดความคิดนี้ไปเลย มันเป็นธรรมดาลูก เกิดแก่เจ็บตาย โรคภัยไข้เจ็บ ป่วยก็รักษา หายไม่หายก็อีกเรื่อง ไม่ต้องคิดมาก ถ้าแกคิดมาก แม่ก็จะพลอยคิดมากไปด้วยนะ"
ผมต้องแอบไปร้องไห้ (ในขณะที่พิมพ์นี้ ก็นึกถึงคำที่แม่พูด ก็ยังน้ำตาซึมอยู่) เพราะสงสารแม่ และรู้สึกผิดจริงๆ ที่เราไม่มีเงินมากพอ ที่จะหาบ้านใหม่ให้แม่ได้อยู่ และต้องมาทนเห็นแม่อยู่บ้าน ที่ต้องทนรับกลิ่นเหม็นจากโรงงานทุกวัน ทุกวัน โดยที่ตัวเองไม่สามารถที่จะช่วยอะไรแม่ได้เลย
โรงพยาบาลที่ใช้สิทธิรักษาอยู่ ผมเองก็ไม่ไว้ใจเลยนะครับ บอกตรงๆ เพราะน้องผมเคยข้อเท้าอักเสบ รักษามา 2 ปี จ่ายแต่ยาแก้อักเสบ+แก้ปวด มาตลอด 2 ปี ก็ไม่หาย (จนตอนนี้ย้ายมารักษาที่รพ.จุฬาแทน รักษาอยู่ปีกว่า ตอนนี้ใกล้หายเป็นปกติแล้ว)
นี่ขนาดแค่รอผลอ่านฟิล์ม x-ray เค้ายังใช้เวลาตั้งสิบกว่าวัน แล้วถ้ามันเป็นขั้นตอนอื่นที่ยุ่งยากกว่านี้ แม่ผมไม่ตายก่อนเหรอครับ
คิดไปก็ยิ่งทุกข์ ยิ่งน้อยใจ ถ้ามีเงินมากกว่านี้ ผมออกเงินรักษาเอง เลือกโรงพยาบาลเองแล้ว ไม่ต้องก้มหน้ายอมรับเป็นคนไข้ชั้นสองแบบนี้
ผมไม่โทษระบบประกันสังคมหรอกนะครับ แต่ผมมองไปยังรพ. และแพทย์ผู้รักษา ว่าเค้าปฏิบัติต่อคนไข้ที่ใช้สิทธิดีแค่ไหน แตกต่างกับผู้ป่วยนอกอย่างไร
ตอนนี้ผมกลุ้มใจ และกังวลมาก รู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอกว่าแม่มาก ผมไม่อยากให้แม่เห็นผมไม่สบายใจ กลัวแม่จะทุกข์ไปด้วย แต่ก็เก็บอาการไม่อยู่จริงๆ
ก็เลยอยากจะขอกำลังใจ และคำแนะนำจากเพื่อนๆ หน่อยนะครับ เพราะไม่รู้จะไปคุยกับใครอีกแล้ว
ขอบคุณทุกๆ ท่านมากๆ นะครับ