สวัสดีค่ะ แนะนำตัวก่อนเลยนะคะ เราอายุ 17 ค่ะ ตอนนี้น้อง 4 เดือนแล้วค่ะ เรารู้ว่าเราท้องตอนประมาณ 4 เดือนกว่าๆค่ะ โดยการตรวจเองค่ะ ขึ้นขีดที่ 2 จางๆ ตอนนั้นจิดตก คิดมากค่ะ พอประมาณ 5 เดือน แม่เราเริ่มเห็นเราผิดปกติ เห็นหน้าท้องยื่น แต่ก่อนแม่เราชอบทักบ่อยๆว่า เราเหมือนคนท้องเลยนะ ตอนนั้นเราก็ไม่รู้ว่าเราท้องค่ะ เพราะเราคิดว่า ที่ประจำเดือนไม่มาเพราะเราทานยาคุมฉุกเฉินหรือเปล่า เราเลยไม่เอะใจ เราเลยบอก "แม่บ้าเปล่า จะท้องได้ไง" ตอนนั้นแม่ก็ไม่ไว้วางใจกับคำพูดเรา พาไปตรวจเลยค่ะ ตอนนั้นตรวจน้องได้ 5 เดือนเลยค่ะ ครั้งแรกแม่เราจะให้เอาออกค่ะ แต่ก็ถามเราว่าเอายังไงอยู่ดี เราก็ตอบแบบยิ้มๆหน่อยๆว่า "หนูขอเอาไว้" เราคิดไว้จะเอาไว้ตั้งแต่รู้ตอนตรวจเอง เพราะเราไม่อยากทำบาปอีกครั้ง ไม่อยากทำผิดอีกครั้ง แม่ก็นิ่งไปซักพักค่ะ ตอนนั้นแม่ก็พาไปบ้านสามีเลยค่ะ ไปคุยกับเขา แม่ทั้งร้องไห้ พูดติดๆขัดๆ เห้ออ ตอนน้นเราอยากไปทำอะไรก็ได้ให้แม่หายโกรธ ให้แม่อารมณ์ดี ให้แม่ยิ้มเหมือนเดิม แต่ก็รู้ว่าทำไปก็เท่านั้น เราทำผิดจริง ฝ่ายชายก็โอเค ยินดีรับผิดชอบอย่างเต็มใจค่ะ สามีแอบคุยให้ฟังว่า แม่เขาแอบดีใจด้วยซ้ำที่มีหลาน -.- น่าจะเพราะแม่สามีพ่อสามีเขาไม่หัวโบาราณเท่าไรค่ะ เขาถึงไม่เครียดแบบแม่เรา พ่อเรา คราวนี้แม่พาไปซื้อนมบำรุงครรภ์ ไปฝากครรภ์ ซึ่งแม่ก็ด่ามาตลอดทางที่ขับรถเลยค่ะ แล้วถามว่าจะเอายังไงต่อ เราก็บอกไปว่า "แม่อย่าพึ่งบอกพ่อได้ไหม หนูกลัว" แม่ก็บอกว่า "อืม ทำแล้วก็ต้องยอมรับ อยากมีแล้วก็ต้องเลี้ยงให้ได้ ฯลฯ" พอกลับบ้านพ่อก็ยิ้มร่าเริง กวน(บาทา)เราตลอด (เป็นแบบนี้ทุกวันค่ะ) คราวนี้พอตกตอนเย็นเราเลยขอไปซื้อกับข้าว + ไปหาเพื่อนด้วย เพื่อนก็ปลอบใจ บอกให้ดูแลตัวเอง ช่วยตั้งชื่อลูกกันใหญ่เลยค่ะ 55555 พอกลับบ้านไป แม่เราบอกพ่อค่ะ ไม่ทันได้เข้าบ้านเปิดประตู คำด่ามาแต่ไกล แต่เราไม่อยากฟังนะคะ มันสะเทือนใจ แต่ก็ต้องฟัง แล้วพ่อก็ไล่เราไปผูกคอตาย ซึ่งเราสะอึกไปสักพัก เราก็แอบไปเก็บเสื้อผ้าค่ะ หวังว่าจะไปหาอยู่บ้านใครซักแปบนึงค่ะ แม่เราเดินมาเห็น แม่บอกว่า "อยู่นี่แหละ เป็นใครใครก็ต้องโกรธ พ่อพูดเพราะโกรธ อย่าไปถือสาเลย ออกไปเดี๋ยวหลานแม่จะลำบาก" เราได้ยินคำพูดเราก็โอเคค่ะ พ่อเราออกไปหาเมียน้อยประมาณอาทิตย์นึงค่อยกลับมา ตอนนั้นเรายังแอบไปเรียนอยู่ พอกลับมาบ้าน เห็นพ่อ พ่อก็ไม่พูดไรนะคะ แต่ก็ไม่ได้ด่า พอวันต่อมา พ่อก็พูดบอกว่า "ไม่พาไอ(สมมติ)ดิวมาบ้านบ้างละ" ตอนนั้นเรายิ้มได้ค่ะ เราก็บอก "มันไม่กล้ามาหรอกพ่อ" พ่อก็บอกว่า "เอามันมาให้พ่อเห็นหน้าหน่อย" พอวันต่อมา เราก็พามา สามีเราก็แทบไม่กล้าเข้าบ้าน เพราะเขาทำกับเราเป็นแบบนี้ พอเข้าบ้านมา พ่อก็คุยปกติค่ะ แต่ก็ยังไม่ร่าเริงเหมือนเดิมค่ะ ไปเรื่อยๆก็เริ่มโอเค แล้วเราก็หยุดเรียนค่ะ จนคลอดน้อง ตอนนี้มีใครเขาถาม พ่อกับแม่เราก็ตอบแบบมั่นใจค่ะว่า "จะมีตอนไหนก็เหมือนกันล่ะ ทำใจได้แล้ว มีไอตัวเล็กก็ดี ไม่เหงาดี" (ตอนนี้ยายตาย่าปู่เห่อหลานมากมากค่ะ ไม่ห่างหัว ตายายนอนด้วยกันกับหลานเลย ไปไหนก็เอาไปด้วย55) ปัจจุบันนี้เรานอนบ้านสามีค่ะ เพราะเราทำงานคือไปขายขนมให้แม่สามีตอนตี 3 ถึง 6-7 โมงเช้าค่ะ ได้ค่าแรงตั้ง 500 บาทต่อวันแหนะค่ะ ^______^ ได้เยอะกว่างานทำรายวันบางคนเหมือนกันนะค่ะ นั่งขายแค่ไม่กี่ ชม. (แม่สามีเราใจดีค่ะ ธรรมะธรรมโม) เงินค่าแรงเราก็เก็บไว้ซื้อแพมเพิส ซื้อของใชต่างๆ ฯลฯ ส่วนนมแม่สามีก็ซื้อให้อีกค่ะ ซื้อเป็นแพ็ค (2กระป๋อง) พอหมดกระป๋องแรก แม่สามีจะซื้อให้เลย ไม่ให้ขาดค่ะ มีอะไรก็บอกเขาค่ะ เขาจะซื้อให้ตลอด
ส่วนสามีเราอายุมากกว่าเรา 1 ปี แต่เรียนชั้นเดียวกันค่ะ ปัจจุบันนี้ก๋็เรียนอยู่ค่ะ แต่เขาติดเพื่อน ไม่ค่อยตั้งใจเรียน แต่ก็ยังตามงานส่งนะคะ เราบอกเราสอน เราพูดอะไรให้ฟังก็แล้ว เขาก็ได้แค่ฟัง เหมือนไม่คิดตาม ถึงคิดก็ทำได้แค่ 2-3 วันค่ะ ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว แต่เขาก็เป็นพ่อบ้านดีนะคะ เขาซักผ้าทำความสะอาด ฯลฯ ค่ะ ซึ่งเราขี้เกียจเรื่องนี้ 5555555. แล้วเรื่องที่เราหนักใจที่สุดค่ือ บุหรี่ และสิ่งที่เขาสูบเ_ื้อ เราพยายามบอกให้เขาเลิก บุหรี่เลิกยากเราเข้าใจ แต่เขาก็เพลาๆลงค่ะ ส่วนอีกอย่าง เราบอกให้เลิกครั้งแรก เขาบอกได้ จะเลิกสัญญา เราก็บอกว่า ถ้ารู้ว่ายังสูบอยู่ เราจะไม่ให้มาเห็นหน้าลูก ไม่ให้มาหาลูกเลย คราวนี้เขาแอบสูบค่ะ ซึ่งเราไม่ได้อยู่กับเขาตลอดเวลา เราจะไม่รู้ว่าเขาทำจริงไม่จริง แต่เพื่อนเรา (อยู่ห้องเดียวกับมัน) มาบอกว่ายังสูบอยู่ เราก็ไปถาม เขาก็ตอบว่าไม่ๆ เลิกแล้ว ประมาณนี้ค่ะ แล้วมาบอกเราอีกนะคะว่า "เชื่อแต่เพื่อน ไม่เคยเชื่อใจกัน" จนเรานิ่งแล้วก็เค้นความจริง สุดท้ายเขาสูบจริงค่ะ แต่เขาขอโอกาส เราเลยใจอ่อน ให้โอกาสอีก คราวนี้ก็มาตรการเดิมว่าถ้าสูบจะไม่ให้ยุ่งกับลูก สุดท้ายเขาก็สูบอีกค่ะ TT เราก็จับได้ ไปคุยกับเขา จนเราร้องไห้ เราบอกไม่คิดถึงลูกบ้างหรอ ทุกวันนี้ (ขอหยาบนะคะ) มิงก็ทำตัวไม่ดีขึ้นอยู่แล้ว ยังจะทำให้แย่ไปกว่าเดิมอีก ก*บอกแล้วใช่มั้ยว่าถ้าก*จับได้มิงจะเป็นยังไง แล้วอนาคตลูก ลูกจะอายไหมถ้าเพื่อนล้อว่าพ่อติดยา มิงทำเพื่อลูกแค่นี้ไม่ได้เลยหรอ บุหรี่กุก็ไม่บ่นแล้ว แค่บุหรี่มันก็มากไปสำหรับมิงแล้ว มิงยังไม่พออิกหรอ ฯลฯ เขาก็เงียบตลอดเลยค่ะ ได้แต่พูด "ขอโทษๆๆๆๆ" และขอโอกาสอีกครั้ง เราคิดไว้ว่าจะไม่ให้แล้ว แต่ก็ให้ แล้วบอกกับตัวเองว่า สงสารลูก อยากให้ลูกมีพ่อ (เราตัดใจจากเขาไม่ได้ด้วยแหละค่ะ) เราก็ให้ พอสัก 2 อาทิตย์ เราจับได้อีกแล้วค่ะ !!!! ตอนนั้นแค้นมาก จะเลิกจริง จะเลิกเลย ไม่ให้ยุ่ง ที่เราจับได้เพราะเขาคุยกับเพื่อนแล้วลืมลบแชท เพราะทุกครั้งเขาจะลบตลอด เราก็หาหลักฐานไปเอาผิดไม่ได้ คราวนี้เขาก็คุยกับเพื่อน เหมือนว่าอยากสูบ เซี่ยน (แต่วันนั้นไม่ได้ไป เพราะดึกมากแล้ว กลัวเรา) เราก็คิดไว้ว่า ถึงจะไม่ไป แต่ถ้ายังมาคุยเรื่องนี้อยู่ แสดงว่าครั้งก่อนๆมันก็ยังสูบ คราวนี้เราด่าสารพัด เช่น ก*ร้องไห้ก็แล้ว บอกเหตุผลก็แล้ว มิงยังทำอีกหรอ ก*สงสารลูกนะที่หาพ่อให้ลูกได้เลวแบบนี้ ฯลฯ คราวนี้เขาน้ำตาคลอเบ้า ตอนนั้นเราใจแข็งอยู่นะคะ ไม่คุย ไม่อะไรกับเขา เขามาขอโอกาสอีกครั้ง (อีกแล้ว) สุดท้ายเราให้ค่ะ TT เหตุผล 1. สงสารลูก (อาจจะเป็นข้ออ้างสำหรับเรา) 2.ตัดใจจากเขาไม่ได้ 3.สงสารเขา แต่ถึงปัจจุบันนี้เราไม่ค่อยได้ยินข่าวว่าเขาสูบ แต่เราก็ไว้วางใจไม่ได้ว่าเขาจะไม่สูบอีก เพราะเราไม่ได้อยู่กะเขาตลอดเวลา เราควรทำยังไงให้เขาคิดได้ ว่าเขาควรต้องตั้งใจเรียน หาอนาคตเพื่อลูก หางาน ตั้งใจทำงาน ทำทุกอย่างให้ลูกเราสบาย TT; เราพูดปากเปียกปากแฉะก็เอาแต่หูทวนลม หรือว่าเขาไม่รักลูกเลยค่ะ TT' แต่ตอนเราพาไปหาลูก เขาก็เล่นนะ แต่ไม่เห่อลูกเหมือนตายายปู่ย่า หรือพ่อคนอื่นเลย เขาดูเฉยๆ เหมือนเล่นกับเด็กคนนึง หรือว่าเขาไม่รักลูกจริงๆค่ะ บางครั้งเราอยากเลิกนะคะ แต่เราทำใจไม่ได้ แล้วที่ผ่านมาเขาพึ่งขอการ์ดจอราคา 2000 กว่าบาท เราก็ซื้อให้ แม่สามีก็บอกกับเรา ซื้อให้มันทำไม งานมันก็ไม่ช่วย ไปขายมันก็ไม่ไปขาย ขี้เกียจ เห้ออออ เราสงสารตัวเราและลูกค่ะ เราควรจะทำยังไงดีค่ะ ให้เขาดีขึ้นกว่านี้ หรือว่าต้องรอเขาคิดเองได้ หรืออายุเขาสูงกว่านี้ึถึงจะคิด ....

ขอบคุณสำหรับคำตอบนะคะ