อยากจะแชร์เรื่องราวของมิตรภาพที่ยาวนานมาตลอด 12 ปี
โดยไม่เคยเจอกัน หรือไม่แม้แต่กระทั่งจะรู้ว่าหน้าตาของอีกฝ่ายเป็นอย่างไร
.......
ย้อนอดีตไปเมื่อ 12 ปีที่แล้ว
ตอนที่เริ่มทำงานใหม่ๆ สมัยนั้นได้รู้จักเพื่อนออนไลน์คนนึง
ผ่านทางโปรแกรมแชทที่ชื่อว่า ICQ ... ใครเกิดทันยกมือ อิอิ
เข้ามาแบบผู้ชายทั่วๆไปที่เริ่มต้นคุยกับผู้หญิงคนนึง
เอิ่มมมม...คิดไปคิดมาคงไม่ใช่ผู้ชายทั่วไปหรอก
ชอบชวนคุยทะลึ่งตึงตัง...และบอกว่าจะทำให้เราสนิทกันมากขึ้น
ซึ่งก็จริงๆนะ ฮ่าๆๆ
จาก ICQ ก็มาเป็น MSN มาเป็นโทรคุยกัน
แต่ไม่ได้จีบกันนะ เพราะตอนนั้นเรามีแฟนแล้ว
ตั้งแต่วันที่คุยกันจนถึงวันนี้ รู้แค่ชื่อเล่น ไม่เคยเห็นหน้า
ทำงานที่ไหน ทำงานอะไรก็บอกแค่คร่าวๆ
หน้าตาเป็นยังไง อายุเท่าไร...เค้าก็เคยบอกนะ
แต่ตอนนี้จำไม่ได้แล้วรู้แต่ว่าเป็นพี่
เคยขอดูหน้า บอกไม่ได้หรอกเดี๋ยวน้องหลงรัก 555
แต่ผู้ชายคนนี้แหล่ะที่อยู่ข้างๆเสมอเวลาร้องไห้
จะสุข จะทุกข์ ไม่เคยที่จะห่าง
เวลาเรามีแฟนก็จะนานๆคุยกันทีเดือนนึงโทรหากันทีนึงตามประสาคนเป็นเพื่อน
เวลาเราอกหัก ก็จะคอยโทรหาทุกวัน ส่งข้อความให้กำลังใจตลอด
เวลาที่เศร้าแค่โทรไปหาแล้วบอกว่า ช่วยเล่านิทานให้ฟังหน่อย
พี่ก็จะสรรหาเรื่องราวตลกๆมาเล่าให้ฟัง
เวลาอารมณ์ดีๆเราก็จะขุดมุขมาคุยกัน
ชอบขุดคุ้ยกันเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงในปาก(ไอ้บ๊อกบ๊อก)
จนคิดว่าคงไม่มีคนปกติที่ไหนจะฟังเราคุยกันรู้เรื่อง
มีอยู่ช่วงนึงจะใช้สรรพนามเรียกกันว่า พ่อม_ง แม่ม_ง
จังหวะชีวิตของเราเป็นแบบนี้มาตลอด 12 ปีที่ผ่านมา
เรามีแฟนก็เว้นระยะห่าง คุยกันตามประสาเพื่อนที่ดี
เราเจ็บมาพี่ก็คอยปลอบ คอยสอน
บางทีสอนดีเกินไป จนแอบนึกว่าพี่เป็นพระหรือเปล่า
ส่วนหนึ่งเพราะพี่ปิดบังตัวเองด้วย ก็เคยลองโทรไปหาพี่ในเวลาที่เป็นกิจของสงฆ์ พี่ก็รับตลอดนะ คงไม่ใช่พระหรอกมั้ง
ส่วนเราก็จะคอยช่วยพี่บ้าง เวลาพี่เจอปัญหาเกี่ยวกับคอม
เป็นเรื่องเดียวที่พอจะให้คำแนะนำพี่ได้
หลังจากเราอกหักครั้งล่าสุด ซึ่งก็คือสามปีที่แล้ว
เราคงโตขึ้นมั้ง การคุยกันของเรา ก็ไม่ได้คุยกันทุกวันเหมือนทุกครั้งที่เราโสด
เราพยายามอยู่ได้ด้วยการเยียวยาตัวเอง
แต่พี่ก็ยังอยู่ข้างเราเสมอๆ ไม่ห่าง ไม่หาย
จะจีบใคร หรือไปชอบใครสักคนก็ปรึกษาพี่
พี่แนะนำมา เราทำไม่ได้ เราก็เลยแห้วมาตลอด 555
จนถึงทุกวันนี้ นานๆเราก็จะคุยกันทีไม่โทรหาก็ line ไม่งั้นก็ FB
ครั้งล่าสุดที่เราประสบปัญหาทางจิตใจ
เราคุยกันทาง line พี่บอกเราว่า "ไม่เป็นไรเราเริ่มใหม่ได้เสมอ"
เราร้องไห้...คุย line พี่ก็คงไม่รู้สินะว่าเราร้องไห้
แต่แค่เราเงียบไม่ตอบพี่ไป พี่ก็โทรมาหาทันที
พร้อมกับเล่าเรื่องตลกสารพัดเรื่องให้ฟัง
เล่ายาวๆมาทั้งหมด สำหรับผู้ชายคนนี้ที่เรารู้จักข้อมูลส่วนตัวน้อยมากหรือแทบจะเรียกได้ว่าไม่รู้จักเลยก็ได้
และตอนนี้คิดว่าคงไม่สำคัญและจำเป็นที่เราจะต้องรู้จักกันในโลกแห่งความเป็นจริง
เพราะถึงเราจะรู้จักกันแค่ด้านที่เราหันมาให้กัน...
แต่ทั้งหมดนั้นด้วยระยะเวลาและความสม่ำเสมอที่มีมาตลอด
เชื่อว่ามันคือมิตรภาพที่จริงใจและปรารถนาดีต่อกันเพียงเท่านี้ก็พอ
อยากจะบอกพี่ว่า
ขอบคุณนะคะ...ที่คอยสอนหนูในหลายๆเรื่อง เด็ดๆทั้งนั้น 555
ขอบคุณนะคะ...ที่อยู่ข้างๆหนูเสมอ พี่เป็นคนที่หนูสามารถโทรหาได้ตลอดเวลา
ถ้าไม่ว่างพี่จะส่งข้อความกลับมาแล้วโทรกลับมาทันทีเมื่อมีเวลา
ขอบคุณนะคะ...ที่ฟังหนูร้องไห้ได้ตลอดเวลา (เวลามีความสุขไม่ค่อยจะนึกถึงตรู...พี่คงคิดในใจเช่นนั้น)
และสุดท้ายมากกว่า thank you three time
ขอบคุณนะคะ...ที่คอยบอกเสมอว่าหนูมีค่าแค่ไหนในเวลาที่หนูท้อแท้หมดกำลังใจ
ขอบคุณมากค่ะ
http://instagram.com/p/e43HaxMeop/#
นี่เป็นของขวัญชิ้นเดียวที่ได้จากพี่ตอนจบ ป.โท
เลือกเองเลยทีเดียว เลือกจาก web แล้วส่ง link ไปพี่บอกแล้วมันซื้อยังไงหว่า
ในครั้งนั้นพี่โอนเงินมาให้เราแล้วให้เราสั่งซื้อเอง
เออนะ เป็นการให้ของขวัญที่ประหลาดดี
ตอนนั้นบอกพี่ว่า ขอของไว้ดูต่างหน้า เวลาสักวันพี่ห่างหายไปจากเรา
พี่บอกว่า...ไม่รู้ว่าใครกันแน่จะเป็นฝ่ายหายไป 555
อืม...ถ้าเรียนจบ ป.เอก จะขออะไรเป็นของขวัญดีนะ
ถึงผู้ชายคนนึงที่อยู่เคียงข้างกันมาตลอด 12 ปี
โดยไม่เคยเจอกัน หรือไม่แม้แต่กระทั่งจะรู้ว่าหน้าตาของอีกฝ่ายเป็นอย่างไร
.......
ย้อนอดีตไปเมื่อ 12 ปีที่แล้ว
ตอนที่เริ่มทำงานใหม่ๆ สมัยนั้นได้รู้จักเพื่อนออนไลน์คนนึง
ผ่านทางโปรแกรมแชทที่ชื่อว่า ICQ ... ใครเกิดทันยกมือ อิอิ
เข้ามาแบบผู้ชายทั่วๆไปที่เริ่มต้นคุยกับผู้หญิงคนนึง
เอิ่มมมม...คิดไปคิดมาคงไม่ใช่ผู้ชายทั่วไปหรอก
ชอบชวนคุยทะลึ่งตึงตัง...และบอกว่าจะทำให้เราสนิทกันมากขึ้น
ซึ่งก็จริงๆนะ ฮ่าๆๆ
จาก ICQ ก็มาเป็น MSN มาเป็นโทรคุยกัน
แต่ไม่ได้จีบกันนะ เพราะตอนนั้นเรามีแฟนแล้ว
ตั้งแต่วันที่คุยกันจนถึงวันนี้ รู้แค่ชื่อเล่น ไม่เคยเห็นหน้า
ทำงานที่ไหน ทำงานอะไรก็บอกแค่คร่าวๆ
หน้าตาเป็นยังไง อายุเท่าไร...เค้าก็เคยบอกนะ
แต่ตอนนี้จำไม่ได้แล้วรู้แต่ว่าเป็นพี่
เคยขอดูหน้า บอกไม่ได้หรอกเดี๋ยวน้องหลงรัก 555
แต่ผู้ชายคนนี้แหล่ะที่อยู่ข้างๆเสมอเวลาร้องไห้
จะสุข จะทุกข์ ไม่เคยที่จะห่าง
เวลาเรามีแฟนก็จะนานๆคุยกันทีเดือนนึงโทรหากันทีนึงตามประสาคนเป็นเพื่อน
เวลาเราอกหัก ก็จะคอยโทรหาทุกวัน ส่งข้อความให้กำลังใจตลอด
เวลาที่เศร้าแค่โทรไปหาแล้วบอกว่า ช่วยเล่านิทานให้ฟังหน่อย
พี่ก็จะสรรหาเรื่องราวตลกๆมาเล่าให้ฟัง
เวลาอารมณ์ดีๆเราก็จะขุดมุขมาคุยกัน
ชอบขุดคุ้ยกันเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงในปาก(ไอ้บ๊อกบ๊อก)
จนคิดว่าคงไม่มีคนปกติที่ไหนจะฟังเราคุยกันรู้เรื่อง
มีอยู่ช่วงนึงจะใช้สรรพนามเรียกกันว่า พ่อม_ง แม่ม_ง
จังหวะชีวิตของเราเป็นแบบนี้มาตลอด 12 ปีที่ผ่านมา
เรามีแฟนก็เว้นระยะห่าง คุยกันตามประสาเพื่อนที่ดี
เราเจ็บมาพี่ก็คอยปลอบ คอยสอน
บางทีสอนดีเกินไป จนแอบนึกว่าพี่เป็นพระหรือเปล่า
ส่วนหนึ่งเพราะพี่ปิดบังตัวเองด้วย ก็เคยลองโทรไปหาพี่ในเวลาที่เป็นกิจของสงฆ์ พี่ก็รับตลอดนะ คงไม่ใช่พระหรอกมั้ง
ส่วนเราก็จะคอยช่วยพี่บ้าง เวลาพี่เจอปัญหาเกี่ยวกับคอม
เป็นเรื่องเดียวที่พอจะให้คำแนะนำพี่ได้
หลังจากเราอกหักครั้งล่าสุด ซึ่งก็คือสามปีที่แล้ว
เราคงโตขึ้นมั้ง การคุยกันของเรา ก็ไม่ได้คุยกันทุกวันเหมือนทุกครั้งที่เราโสด
เราพยายามอยู่ได้ด้วยการเยียวยาตัวเอง
แต่พี่ก็ยังอยู่ข้างเราเสมอๆ ไม่ห่าง ไม่หาย
จะจีบใคร หรือไปชอบใครสักคนก็ปรึกษาพี่
พี่แนะนำมา เราทำไม่ได้ เราก็เลยแห้วมาตลอด 555
จนถึงทุกวันนี้ นานๆเราก็จะคุยกันทีไม่โทรหาก็ line ไม่งั้นก็ FB
ครั้งล่าสุดที่เราประสบปัญหาทางจิตใจ
เราคุยกันทาง line พี่บอกเราว่า "ไม่เป็นไรเราเริ่มใหม่ได้เสมอ"
เราร้องไห้...คุย line พี่ก็คงไม่รู้สินะว่าเราร้องไห้
แต่แค่เราเงียบไม่ตอบพี่ไป พี่ก็โทรมาหาทันที
พร้อมกับเล่าเรื่องตลกสารพัดเรื่องให้ฟัง
เล่ายาวๆมาทั้งหมด สำหรับผู้ชายคนนี้ที่เรารู้จักข้อมูลส่วนตัวน้อยมากหรือแทบจะเรียกได้ว่าไม่รู้จักเลยก็ได้
และตอนนี้คิดว่าคงไม่สำคัญและจำเป็นที่เราจะต้องรู้จักกันในโลกแห่งความเป็นจริง
เพราะถึงเราจะรู้จักกันแค่ด้านที่เราหันมาให้กัน...
แต่ทั้งหมดนั้นด้วยระยะเวลาและความสม่ำเสมอที่มีมาตลอด
เชื่อว่ามันคือมิตรภาพที่จริงใจและปรารถนาดีต่อกันเพียงเท่านี้ก็พอ
อยากจะบอกพี่ว่า
ขอบคุณนะคะ...ที่คอยสอนหนูในหลายๆเรื่อง เด็ดๆทั้งนั้น 555
ขอบคุณนะคะ...ที่อยู่ข้างๆหนูเสมอ พี่เป็นคนที่หนูสามารถโทรหาได้ตลอดเวลา
ถ้าไม่ว่างพี่จะส่งข้อความกลับมาแล้วโทรกลับมาทันทีเมื่อมีเวลา
ขอบคุณนะคะ...ที่ฟังหนูร้องไห้ได้ตลอดเวลา (เวลามีความสุขไม่ค่อยจะนึกถึงตรู...พี่คงคิดในใจเช่นนั้น)
และสุดท้ายมากกว่า thank you three time
ขอบคุณนะคะ...ที่คอยบอกเสมอว่าหนูมีค่าแค่ไหนในเวลาที่หนูท้อแท้หมดกำลังใจ
ขอบคุณมากค่ะ
http://instagram.com/p/e43HaxMeop/#
นี่เป็นของขวัญชิ้นเดียวที่ได้จากพี่ตอนจบ ป.โท
เลือกเองเลยทีเดียว เลือกจาก web แล้วส่ง link ไปพี่บอกแล้วมันซื้อยังไงหว่า
ในครั้งนั้นพี่โอนเงินมาให้เราแล้วให้เราสั่งซื้อเอง
เออนะ เป็นการให้ของขวัญที่ประหลาดดี
ตอนนั้นบอกพี่ว่า ขอของไว้ดูต่างหน้า เวลาสักวันพี่ห่างหายไปจากเรา
พี่บอกว่า...ไม่รู้ว่าใครกันแน่จะเป็นฝ่ายหายไป 555
อืม...ถ้าเรียนจบ ป.เอก จะขออะไรเป็นของขวัญดีนะ